8
குருபர ரிஷி வனம்
குருபர முனிவர் வனம்
பாண்டவர்களின் காட்டு வாழ்க்கையில் எட்டாம் ஆண்டு இந்த வனத்தில் நடக்கிறது
துரோபதை தனிமையில் சென்று வனத்தின் அழகினைக் கண்டு மகிழ்கிறாள்
உத்த குருபரர் அந்த வனத்தில் தவம் செய்யும் முனிவர்
அவர் நீராடும் குளம்அதில் பாயும் ஆறு அகிலாண்ட காவேரிஅந்த ஆறு பாரிசாத மலர் ஒன்றை அடித்துக்கொண்டு வந்ததுஅதனை மணமும் அழகும் அவளை ஈர்த்தன
வீமனிடம் சொன்னால் பரித்துத் தருவார் என எண்ணினாள்காணாதது கண்டேன்பாராதது பார்த்தேன்அந்த மலரைப் பறித்துத் தா
அனுமன்
வீமன் அந்தப் பூ இருக்கும் மரத்தைத் தேடிக்கொண்டு சென்றான்அந்த மரத்தின் காவலாளி அனுமன்அனுமன் வீமனைப் பார்த்தார்
ஆரடா நீஎங்கே போகிறாய் - என்றார்
குரங்கா
சாண் உயரம் உள்ள குரங்கா என்னைத் தடுப்பது என்று எண்ணி அதன் முகுகில் குத்தினான்அனுமான் வீமனைக் குத்த இரண்டு ஓசைகளும் இடி போல் கேட்டன
என்னை அடித்தவனை இக்கணமே கொன்றிடுவன் - என்று வீமனை அடித்தான்வீமன் மல்லாந்து வீழ்ந்தான்மூர்ச்சையானான்மூர்ச்சை தெளிந்து எழுந்தான்
அனுமன் கண்டான்
என் அடி பட்டவர் யாரும் எழுந்தது இல்லைஇவன் எழுந்திருக்கிறான்இவன் யார் என்று எண்ணினான்ஆரடா நீநான் அனுமான் தூதன் - என்றான்
அண்ணா
நீ அண்ணன் என்று அறியாமல் செய்துவிட்டேன்என்று சொல்லிக்கொண்டு மூன்று முறை சுற்றிவந்து அனுமனை வணங்கினான்.நான் குந்தி மகன் வீமன் என்றான்இருவரும் உறவாடிக்கொண்டனர்
எதற்காக இங்கு வந்தாய்
பாஞ்சலன் மகளுக்குப் பாரிசாத மலர் பரிக்க வந்தேன்குருபர முனிவர் வனத்தில் ஏழு லட்சம் கிங்கிலியர் காவலாக உள்ளனர்அவர்கள் உன்னைக் கொல்ல நினைப்பர்அவருடைய புட்ப வனம் ஆருக்கும் தெரியாதுஎப்படிப் போய் வருவாய் - என்றான் அனுமன்ஆதலால் உன்னை என் வாலில் கட்டித் தூக்கிச் செல்கிறேன்நீ ஆருக்கும் தெரியாமல் மலர்களைப் பறித்துக்கொண்டு வந்துவிடு - என்றான் அனுமன்
வாலில் கட்டித் தூக்கிச் சென்றான்
வீமனை வனத்தில் அவிழ்த்து விட்டான்வீமன் பூ மரங்களை சின்னாபின்னம் ஆக்கினான்
காவலர் தடுத்தனர்
தடுத்தவர்களை வீமன் அதம் செய்தான்தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் முனிவரிடம் முறையிட்டனர்
முனிவர் பல்லக்கில் ஏறிக்கொண்டு வந்தார்
வீமனைச் சபிக்க வந்தார்
மாயன் இதனை அறிந்தார்
தருமனிடம் வந்தார்
வீமன் எங்கே என்றார்அறியேன் என்றார் தருமர்பூ பறிக்கப் போயிருக்கிறார் என்றாள் துரோபதி
மாயன் தருமரை அழைத்துக்கொண்டு முனிவரிடம் வந்தார்
தருமரை யார் என்று முனிவர் வினவினார்
மாயன்
அரனாரின் ஆதி கயிலாயத்தில் குருபர முனி பெயரால் ஒரு வேளை மணி அடிக்கப்படுகிறதுஇவர் தரும ரிசிஇவர் பெயரால் மூன்று வேளை மணி அடிக்கப்படுகிறது - என்றார்
கேட்டதும் முனிவர் தருமரை வணங்கினார்
குருபர முனி இருவருக்கும் அரியணை இட்டார்அமர்ந்தனர்.
மாயன்
அறியாமலும், தெரியாமலும் அடியார் செய்த தவறுகளை பெரியவர்கள் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்வனத்தை அழித்த வயனத்தைச் சொல்லுங்கள் என்றார் மாயவன்
அப்போது காவலர் வீமனை அழைத்துக்கொண்டு வந்தனர்வீமனைக் கண்டதும் மாயன் வீமனை வணங்கினார்வீமன் முனிவரை வணங்கினான்முனிவர் வெலவெலத்துப் போனார்
ஏன்
எதற்காக முனிவரின் வனக் காவலர்களைக் கொன்றாய் என்று மாயன் வினவினார்.
வீமன் சொன்னான்
குருபர முனிவரின் பெருமையை உலகில் பேசப்பட்டதைக் கேட்டேன். முனிவரைப் பார்க்க வந்தேன். காவலர் தடுத்தனர். கொன்றேன். பொறுத்தருள வேண்டும். இப்போது முனிவரைக் காணும் பேறு பெற்றேன்
கருதி தவம் செய்தாலும் காணற்கரிய முனிவரைக் கண்டேன் - என்றான்
முனிவர் என் ஆசிரமம் வரவேண்டும் என வேண்டினான்.
எட்டாம் ஆண்டு முடிந்தது
புகழேந்திப் புலவர் பாரதக் கதைகளை எளிய நடையில் வெண்கலிப்பா யாப்பில் சில பல நூல்களை இயற்றியுள்ளார். அவற்றுள் ஒன்று பஞ்சபாண்டவர் வனவாசம் (கதை - சிற்சில பாடல் பகுதிகள்)
 |
| அனுமன் - வீமன் சண்டை |
 |
| அனுமன் மாயனை வணங்குதல் |
No comments:
Post a Comment