Sunday, 9 February 2020

கம்பராமாயணம் சவரி பிறப்பு நீங்கு படலம் - KambaRamayanam 3-13 9

வேடன் 
வனம்

சவரி


மதங்கன் என்னும் வேடன் தவம் செய்து முனிவன் ஆனான்
இருவரும் அவன் தவச்சாலைக்கு வந்தடைந்தனர் 
அது துன்பம் இல்லாததாக, துறக்கம் போல இருந்தது.  1

அந்த வனத்தில் இராமன் வருகையை எதிர்நோக்கி சவரி காத்திருந்தாள். 
அராமன் இலக்குமணன் இருவரும் அவள் இல்லம் சென்றனர்  2

என் தவத்துச் செல்வம் வந்தது 
என் பிறவி நீங்கிற்று 
என்று செல்லிக்கொண்டு விருந்தோம்பினாள் 3

தன் பூசையை ஏற்றுக்கொள்ளுபடி இராமனை வேண்டினாள் 4

அரசியே! எங்கள் புண்ணியம் பூத்தது 
அம்மையே வாழி 
என்று இருவரும் சவரியை வாழ்த்தினர் 5

இருவரும் சவரி இல்லத்தில் விருந்து உண்ட பின்னர் 
சூரியன் மகன் (சுக்கிரீவன்) இருக்கும் மலைக்கு (இரலைக் குன்றம்) செல்லும் வழியை எடுத்துரைத்தாள் 6

வீடு பேற்றிற்கு வழிகாட்டும் அறிஞர் போல் எடுத்துரைத்தாள் 7

பின்னர் சவரி தன் தவ யோக சித்தியால் உடலை விட்டுவிட்டு, பிறப்பு நீங்கினாள் 
இருவரும் கண்டு வியந்தனர் 
அவள் காட்டிய வழியில் சென்றனர் 8

காடு, மலை, ஆறுக்களைக் கடந்து
மக்கள் தம் வினைகளைக் கழுவிக்கொள்ளக் கூடிய பம்பை ஆற்றுப் பொய்கை வந்தடைந்தனர் 9

பாடல்

கண்ணிய தருதற்கு ஒத்த கற்பகத் தருவும் என்ன,
உண்ணிய நல்கும் செல்வம் உறு நறுஞ் சோலை-ஞாலம்
எண்ணிய இன்பம் அன்றி, துன்பங்கள் இல்லை ஆன,
புண்ணியம் புரிந்தோர் வைகும்-துறக்கமே போன்றது அன்றே! 1

அன்னது ஆம் இருக்கை நண்ணி, ஆண்டுநின்ற, அளவு இல் காலம்,
தன்னையே நினைந்து நோற்கும் சவரியைத் தலைப்பட்டு, அன்னாட்கு
இன்னுரை அருளி, 'தீது இன்று இருந்தனைபோலும்' என்றான் -
முன் இவற்கு இது என்று எண்ணல் ஆவது ஓர் மூலம் இல்லான். 2

ஆண்டு, அவள் அன்பின் ஏத்தி, அழுது இழி அருவிக்கண்ணன்,
'மாண்டது என் மாயப் பாசம்; வந்தது, வரம்பு இல் காலம்
பூண்ட மா தவத்தின் செல்வம்; போயது பிறவி' என்பாள்,
வேண்டிய கொணர்ந்து நல்க, விருந்துசெய்து இருந்த வேலை 3

'ஈசனும், கமலத்தோனும், இமையவர் யாரும், எந்தை!
வாசவன்தானும், ஈண்டு வந்தனர் மகிழ்ந்து நோக்கி,
"ஆசு அறு தவத்திற்கு எல்லை அணுகியது; இராமற்கு ஆய
பூசனை விரும்பி, எம்பால் போதுதி" என்று, போனார் 4

'இருந்தனென், எந்தை! நீ ஈண்டு எய்துதி என்னும் தன்மை
பொருந்திட, இன்றுதான் என் புண்ணியம் பூத்தது' என்ன,
அருந்தவத்து அரசிதன்னை அன்புற நோக்கி, 'எங்கள்
வருந்துறு துயரம் தீர்த்தாய்; அம்மானை! வாழி' என்றார் 5

அனகனும் இளைய கோவும் அன்று அவண் உறைந்தபின்றை,
வினை அறு நோன்பினாளும் மெய்ம்மையின் நோக்கி, வெய்ய
துனை பரித் தேரோன் மைந்தன் இருந்த அத் துளக்கு இல் குன்றம்
நினைவு அரிது ஆயற்கு ஒத்த நெறி எலாம் நினைந்து சொன்னாள். 6

வீட்டினுக்கு அமைவது ஆன மெய்ந்நெறி வெளியிற்று ஆகக்
காட்டுறும் அறிஞர் என்ன, அன்னவள் கழறிற்று எல்லாம்
கேட்டனன் என்ப மன்னோ-கேள்வியால் செவிகள் முற்றும்
தோட்டவர் உணர்வின் உண்ணும் அமுதத்தின் சுவையாய் நின்றான். 7

பின், அவள் உழந்து பெற்ற யோகத்தின் பெற்றியாலே,
தன் உடல் துறந்து, தான் அத் தனிமையின் இனிது சார்ந்தாள்;
அன்னது கண்ட வீரர் அதிசயம் அளவின்று எய்தி,
பொன் அடிக் கழல்கள் ஆர்ப்ப, புகன்ற மா நெறியில் போனார் 8

தண் நறுங் கானும், குன்றும், நதிகளும், தவிரப் போனார்;
மண்ணிடை வைகல்தோறும், வரம்பு இலா மாக்கள் ஆட,
கண்ணிய வினைகள் என்னும் கட்டு அழல் கதுவலாலே,
புண்ணியம் உருகிற்றன்ன பம்பை ஆம் பொய்கை புக்கார் 9

கம்ப இராமாயணம் 
3 ஆரணிய காண்டம் 
13. சவரி பிறப்பு நீங்கு படலம்
கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

No comments:

Post a comment

Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி