Wednesday, 30 January 2019

அகநானூறு Agananuru 169

  • நான் இங்கே இருக்கிறேன். 
  • இங்கு வெயிலால் கரியும் மரம். புலி கொன்ற யானைக்கறியை மறவர் உப்புக்கண்டம் போட்டு உண்கின்றனர். 
  • உப்பு விற்க வந்த உமணர் அதனை ஞெலிகோலில் மாட்டிச் சுட்டு உண்கின்றனர். 
  • அங்கே என் மனைவி தனிமையில் வருந்திக்கொண்டிருப்பாள். 
  • நான் அவளுடன் இல்லாததால் விரல்களை நெற்றியில் முட்டுக் கொடுத்துக்கொண்டு கவலையுடன் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டிருப்பாள். 
  • என்ன செய்வேன். 
  • தலைமகன் இடைச் சுரத்துத் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.
பாலை
தொண்டி ஆமூர்ச் சாத்தனார் பாடல்
பாடல் பகுதி
நம் வயின் படர்ந்து; நனி
பசலை பாய்ந்த மேனியள், நெடிது நினைந்து,
செல் கதிர் மழுகிய புலம்பு கொள் மாலை    10
மெல் விரல் சேர்த்திய நுதலள், மல்கிக்
கயல் உமிழ் நீரின் கண் பனி வார,
பெருந் தோள் நெகிழ்ந்த செல்லலொடு
வருந்துமால், அளியள், திருந்திழைதானே!

No comments:

Post a Comment

Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி