Friday, 30 September 2016

Agananuru 300

The friend-maid advises her lady’s lover to come to her house and stay as guest to her parents.
The man, the hero says, applying his hands on his lover’s head, we spend all the daytime at the seashore where crane-birds steel the drying fishes on sand spread in the morning; the fishes gathered by net. It is evening at present. You my driver, attach the horses in chariot for our journey. You my innocent girl, leave to your house with your friend-maid.
On hearing this word, the lady feels very much shedding tears. On seeing the tears in her lady’s eyes, the friend-maid asked the hero thus:
My lady’s tear may result worst in her part; hence you my lord, I think, it is better to come to our house as guests passing through the way unexpectedly. If you will do her father born in rich family will welcome you warmly and you and your followers as guests. It is not good to travel at night where sharks are moving is sea waves.
he says touching her head 

A poem by: Ulochanar
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 300

விழுந்தினன் போல ஊருக்கு வந்து உன் காதலியின் தந்தையின் விருந்தாளியாக இல்லத்தில் தங்குக – என்று தோழி தலைவனை வேண்டுகிறாள்.
1
வலையால் மீன்களை முகந்துகொண்டு காலையில் வந்த பரதவர் நுண்மணலில் காயவைப்பர். மீன் உண்ணும் குருகுக் கொள்ளையர் அதனைப் பறித்துச் செல்லும். இப்படிப்பட்ட கானல் பெருந்துறையில் பகல் காலத்தைப் போக்கினோம். இனி நீ உன் இல்லத்துக்குச் செல், - என்கிறான் தலைவன்.
2
தன் தேரைப் பூட்டுமாறு வலவனை ஏவுகிறான். தலைவியில் கை-வளையல்களைத் திருத்தி விடுகிறான். தலைமுடியை நீவி விடுகிறான். “மடந்தையே, நீ உன் தோழியாடு உன் மனைக்குச் செல்” என்கிறான். சொன்னதும் தலைவி கண்ணீர் விட்டுக் கலங்குகிறாள். அதனைப் பார்த்த தோழி தலைவனிடம் சொல்கிறாள். இவள் தீங்குற்றாள். இந்தத் தீங்கைப் போக்காமல் ஒன்றுமறியாத நொதுமலர் போல நீ பிரிந்து சென்றால், இவளுக்கு ஏதாவது ஒன்று ஆகிவிடுமோ என அஞ்சுகிறேன்.
3
அதனால், ஏதோ மிகத் தொலைவிலிருந்து களைப்புடன் வருபவர் போல எம் சிற்றூருக்கு வாருங்கள். பெருவளம் மிக்க அந்த ஊருக்கு வந்தால், இவளது பெற்றோர் எதிர்கொண்டு மென்மையாக நலம் வினவி, விருந்தினராக வரவேற்பர். துறையிலும் இருள் சூழ்ந்துவிட்டது. சுறா மீன்களும் கடலலையில் வந்து மேய்கின்றன. இவை நீ திரும்புவதற்கு மாறாக நிற்கின்றன.
4
பொழுதும் போய்விட்டது. மேம்பட்டுத் தோன்றுபவனே! செல்லவேண்டாம். எங்களின் குறைகளை (முறையீடு) ஏற்று எம் ஊரில் தங்குங்கள். உன்னுடன் வந்த தோழரும், இன்புறலாம். விருந்தும் பெறலாம். பெருமானே! இவளுக்கு நீ அளி செய்வாயாக. – தோழி இவ்வாறு தலைவனை வேண்டுகிறாள்.

மணலில் காயும் மீன் 

பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை,  நெய்தல்
1
நாள் வலை முகந்த கோள் வல் பரதவர்
நுணங்கு மணல் ஆங்கண் உணங்கப் பெய்ம்மார்,
பறி கொள் கொள்ளையர், மறுக உக்க
மீன் ஆர் குருகின் கானல் அம் பெருந் துறை,
எல்லை தண் பொழில் சென்றென, செலீஇயர்,           5
2
தேர் பூட்டு அயர ஏஎய், வார் கோல்
செறி தொடி திருத்தி, பாறு மயிர் நீவி,
''செல் இனி, மடந்தை! நின் தோழியொடு, மனை'' எனச்
சொல்லியஅளவை, தான் பெரிது கலுழ்ந்து,
தீங்கு ஆயினள் இவள் ஆயின், தாங்காது,    10
நொதுமலர் போலப் பிரியின், கதுமெனப்
பிறிது ஒன்று ஆகலும் அஞ்சுவல்; அதனால்,
3
சேணின் வருநர் போலப் பேணா,
இருங் கலி யாணர் எம் சிறு குடித் தோன்றின்,
வல் எதிர் கொண்டு, மெல்லிதின் வினைஇ,                 15
''துறையும் மான்றன்று பொழுதே; சுறவும்
ஓதம் மல்கலின், மாறு ஆயினவே;
4
எல்லின்று; தோன்றல்! செல்லாதீம்'' என,
எமர் குறை கூறத் தங்கி, ஏமுற,
இளையரும் புரவியும் இன்புற, நீயும் 20
இல் உறை நல் விருந்து அயர்தல்
ஒல்லுதும், பெரும! நீ நல்குதல் பெறினே.

பகற்குறி வந்து நீங்கும் தலைமகற்குத் தோழி சொல்லியது.
உலோச்சனார்  பாடல்
மணி மிடை பவளம் முற்றும்
நித்திலக் கோவை தொடரும்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Agananuru 299

The mind of the man, who is in his earning venture, is wavering. The thinks his lover face in response while leaving her.
I am indulging in my venture strongly. By the time I could not recalling event when I leave my lover.
I informed her about my departure; by the route teak leaves will fly in cyclone; and hide the passing-steps. She bends her face down; and scratches the floor by her toe. Tears fall on her breast. She could not stand as usual. She is trembling. Her face is in her hair screens. It appeals me through her sighing “please consider the decision of leaving”. She tried to hug me in tension. This event stands before me. What shall I do?
Tears 

A poem by: IlanKiranar son of Eyinantai
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 299

பொறுளீட்டச் செல்லும் வழியில், தலைவன் நினைவு தள்ளாடுகிறது.
1
எண்ணம் முந்திக்கொண்டு செயல்பட, இரவும் பகலும் ஊரை மறந்து செயலில் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்றாலும், அன்று நிகழ்ந்ததை என்னால் மறக்க முடியவில்லை.
2
கடுங்காற்றில் கிழிந்த தேக்கிலைகள், கத்திக்கொண்டு வெறியுடன் பறக்கும் பருந்து போலப் பறந்து  கண்களை மூடும். மேலும் அந்த அகலிட வெளியில் செல்பவர்களுக்கு வழி தெரியாமல் அவை மூடிக் கிடக்கும். பொருளீட்டி வர அந்த வழியாகச் செல்லவிருக்கிறேன், என்று அவளிடம் அன்று சொன்னேன்.
3
குறையப் போகும் முழு-நிலா மலையில் மறைவது போன்ற முகத்துடன் துன்புற்றாள். புத்தழகு திகழும் அந்த முகத்தைக் கவிழ்த்துக் காட்டி என்னை வணங்கினாள். கால் விரலால் நிலத்தில் கோடு போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். கண்ணீர் ததும்பும் அவளது மழைக்கண்களிலிருந்து விழுந்த பனித்துளி அவளது மார்பகத்தை நனைத்தது. கால்கள் நிலைகொள்ளாமல், கலங்கும் நினைவலையில் நடுங்கின. ஆற்று-அறல் போன்ற கூந்தலில் தன் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டாள். “திறமை மாட்சிமை பொருந்தியதாக மாறி, செல்லவேண்டும் என்ற என்ற முடிவு திருந்துவதாகுக” என்று வாயால் சொல்வது போலப் பெருமூச்சு விட்டாள். என்னை அணைக்கத் துடித்தவளாய்ப் பித்துப் பிடித்தவள் போல நின்றாள்.
இந்த நிலையை என்னால் மறக்க முடியவில்லை.

இவளைப் போல, ஆனால் கூந்தலால் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு பாடல் தலைவி நின்றிருப்பாளோ? ஒரு கற்பனை 


பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை,  பாலை
1
எல்லையும் இரவும், வினைவயின் பிரிந்த
முன்னம், முன் உறுபு அடைய உள்ளிய
பதி மறந்து உறைதல் வல்லினம் ஆயினும்,
அது மறந்து உறைதல் அரிது ஆகின்றே
2
கடு வளி எடுத்த கால் கழி தேக்கிலை     5
நெடு விளிப் பருந்தின் வெறி எழுந்தாங்கு,
விசும்பு கண் புதையப் பாஅய், பல உடன்
அகல் இடம் செல்லுநர் அறிவு கெடத் தாஅய்,
கவலை கரக்கும் காடு அகல் அத்தம்,
செய் பொருள் மருங்கின் செலவு தனக்கு உரைத்தென,     10
3
வைகு நிலை மதியம் போல, பையென,
புலம்பு கொள் அவலமொடு, புதுக் கவின் இழந்த
நலம் கெழு திருமுகம் இறைஞ்சி, நிலம் கிளையா,
நீரொடு பொருத ஈர் இதழ் மழைக் கண்
இகுதரு தெண் பனி ஆகத்து உறைப்ப,               15
கால் நிலைசெல்லாது, கழி படர்க் கலங்கி,
நா நடுக்குற்ற நவிலாக் கிளவியொடு,
அறல் மருள் கூந்தலின் மறையினள்,'' திறல் மாண்டு
திருந்துக மாதோ, நும் செலவு'' என வெய்து உயிரா,
பருவரல் எவ்வமொடு அழிந்த 20
பெரு விதுப்புறுவி பேதுறு நிலையே.

இடைச் சுரத்துப் போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.
எயினந்தை மகனார் இளங்கீரனார் பாடல்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Thursday, 29 September 2016

Agananuru 298

Which is sweet, you come for her or she waits for you? The friend-maid asked the hero, the lover of her lady.
You are the man of the mountain where Vengai-tree blooms in the evening having rain drops, as the rising sun at sea in morning.
You come here at midnight to get my lady having a spear in hand as your sole companion; and garland made of fresh flowers with fragrant. It is sweet.
She, my lady is anxiously waiting for you obeying my advice, during the span of benevolent house arrest of her father and mother. It is good more than that sweet.
Waiting 

A poem by: IlanDevanar, a general merchant in Madurai
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 298

நீ வந்த இனிமையை விட இவள் காத்திருந்த இனிமை மேலானது, தோழி சொல்கிறாள்.  
1
காலையில் கடலில் தோன்றும் கதிரவன் போல, மாலையில் வேங்கைப் பூ மலர, மழைத்துளிகள் தடவிக்கொடுக்கும் நாட்டை உடையவனே!
  • ஞாயிறு – கதிரவன். பயன் தரும் செல்வத்தை வழங்கும் பல்வண்ணக் கதிர்களை விரித்துத் தொழிலாற்றிக்கொண்டு மேலேறுவதற்காகக் கடலில் தோன்றுகிறது.
  • வேங்கை – மணி நிறத்தில் இருளும் மாலை வேலையில் மலரும். தழைத்திருக்கும் தளிர்களிடையே மலரும்.

2
யானை நடமாட்டும் காட்டு-வழியில் இருளைக் கிழித்து மின்னும் வேலைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, மாலை அணிந்துகொண்டு, நள்ளிரவில் நீ வந்தது இனியதுதான். அதைக்காட்டிலும் இனியது ஒன்று உண்டு.
  • இருங்களிறு – பெரிய ஆண்யானை. புலியைக் கொன்ற பின்னும் சினம் தணியாத யானை. பகை கண்டு சோராத யானை. பெண்யானைக் கூட்டத்துடன் சேராதிருக்கும் யானை. மதம் மழையாகப் பொழியும் யானை. வளம் மிக்க மலையெங்கும் அலையும் யானை.
  • பூங்கோதை – தேன் உண்ணும் வண்டுகள் மொய்ப்பதால் மலரும் பூக்களால் ஆன மாலை.

3
தந்தை, தாய் ஆகியோர் கட்டுக் காவலில் இவள் தன் காம உணர்வை அடக்கிக்கொண்டு தூங்காமல் நள்ளிரவில் உன்னை நினைத்து வருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது வருந்தாதே என்றேன். – தோழி கூறிகிறாள்.
  • தந்தை - தூய கள்ளின் சுறுசுறுப்பு ஏறுவது போல விரைந்து செல்லும் தேரினை உடையவன்.
  • யாய் – தாய். கட்டுக்காவல் மிக்க மனையில் தலைவியாகிய மகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு இருப்பவள். 
  • தலைவி – கட்டுக் காவலில் தன் காமத்தைப் பற்றித் தாய்க்கோ, தோழிக்கோ சொல்லாமல் தலைவன் நினைவில் தாங்கிக்கொண்டடிருந்தாள்.  

தோழி – வருந்தாதே, வாழி, தோழி என்று தலைவியைத் தேற்றுகிறாள்.
4
உன்னைத் துறந்தவர் காலம் தாழ்த்தமாட்டார், வந்துவிடுவார் என்று நான் கூறியதைக் கேட்டுக்கொண்டு தூங்காமல் இரவைத் துணையாக்கிக்கொண்டு காத்திருக்க விரும்பினாளே, அது உன் வருகையைக் காட்டிலும் இனியது. – தோழி இவ்வாறு கூறுகிறாள்.

வேங்கை மலர்

பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை,  குறிஞ்சி
1
பயம் கெழு திருவின் பல் கதிர் ஞாயிறு
வயங்கு தொழில் தரீஇயர், வலன் ஏர்பு விளங்கி,
மல்கு கடல் தோன்றியாங்கு, மல்கு பட,
மணி மருள் மாலை, மலர்ந்த வேங்கை
ஒண் தளிர் அவிர் வரும் ஒலி கெழு பெருஞ் சினைத்         5
தண் துளி அசைவளி தைவரும் நாட!
2
கொன்று சினம் தணியாது, வென்று முரண் சாம்பாது,
இரும் பிடித் தொழுதியின் இனம் தலைமயங்காது,
பெரும் பெயற் கடாஅம் செருக்கி, வள மலை
இருங் களிறு இயல்வரும் பெருங் காட்டு இயவின்,                             10
ஆர் இருள் துமிய வெள் வேல் ஏந்தி,
தாழ் பூங் கோதை ஊது வண்டு இரீஇ,
மென் பிணி அவிழ்ந்த அரை நாள் இரவு, இவண்
நீ வந்தது அதனினும், இனிது ஆகின்றே
3
தூவல் கள்ளின் துனை தேர், எந்தை 15
கடியுடை வியல் நகர் ஓம்பினள் உறையும்
யாய் அறிவுறுதல் அஞ்சி, பானாள்,
காவல் நெஞ்சமொடு காமம் செப்பேன்,
யான் நின் கொடுமை கூற, நினைபு ஆங்கு,
இனையல் வாழி, தோழி! நத் துறந்தவர்    20
4
நீடலர் ஆகி வருவர், வல்லென;
கங்குல் உயவுத் துணை ஆகிய
துஞ்சாது உறைவி இவள் உவந்ததுவே!

இரவுக்குறிக்கண் தலைமகற்குத் தலைமகள் சொல்லியது.
மதுரைப் பண்ட வாணிகன் இளந்தேவனார் பாடல்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Agananuru 297

“Let me come along with you”, she pleaded me; the hero goes to earn wealth thinks about his lover.
You, my mind, think about her. How will she suffer in the evening and midnight thinking me?
The passers-by the route is not interested reading the name and his benevolent adventure inscribed on hero stone.  
It is a small village with house yard fencing with thorn bush where the babies of wild cat, appearing as stars around the moon, fallow jumping its mother.
On hearing the band-music, when the peasant brave men catching the bull, the kites will flow away spreading wings.
She is in that village. When I start leaving her she pleaded me “I also come along with you”. How she will be suffering, I am worrying.
Hero stone

A poem by: Madurai Marutan IlanKiranar
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 297

உன்னோடு நானும் வருகிறேன்” என்றாளே, எப்படி இருக்கிறாளோ?, தலைவன் தான் செல்லும் வழியில் இப்படி நினைக்கிறான்.
1
நள்ளிரவிலும், மாலையிலும் தாங்கமுடியாத காம நோயோடு கலக்கத்துடன் என்னை நினைத்து எல்லை கடந்த துன்பத்துடன் என்ன நிலைமையில் இருக்கிறாளோ?
நெஞ்சே! நினைத்துப் பார்.
2
வழியில் செல்லும் புதியவர்கள், ஆனிரை கவரும் மறவரோடு போரிட்டு மாய்ந்த வீரனின் நடுகல்லில் இருக்கும் அவனைப் பற்றிய எழுத்தைப் படிக்காமல் செல்லும் வழியில் நான் செல்கிறேன்.
  • மறவர் – இருண்டு, அழகில்லாமல், பெரிதாக, அங்குமிங்கும் முளைத்திருக்கும் புல் போன்று முளைத்திருக்கும் தாடியைக் கொண்டவர்கள். கடுமையான கண்-பார்வை கொண்டவர்கள்.
  • நடுகல் – வீரன் உருவம் குறுகிய இடையுடன் காணப்படும். அச்சம் தரும். வீரனின் பெயரும், அவனால் விளைந்த பயனும் குழிந்த எழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும்.

3
நிலாவைச் சுற்றி விண்மீன்கள் இருப்பது போல் தாயைச் சுற்றிக்கொண்டு பூனைக்குட்டிகள் தாயைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும் முற்றம் கொண்ட ஊர் சிறுகுடி.
  • முன்றில் – சூர-முள், ஓமை-மரம், நீர்ப்பூலா-முள் ஆகியவற்றை வேலியாகக் கொண்டது. புறவு என்னும் முல்லை-நிலத்தில் இருப்பது.
  • வெருகுப்பூனைக் குட்டிகள் – காட்டுப்பூனைக் குட்டிகள். எழுதிய ஓவியம் போல உடலில் கோடுகள் இருக்கும் குட்டிகள். பூளாப்பூ போன்ற மயிர் கொண்ட குட்டிகள்.

4
சிறுகுடியில் வாழும் மறவர்கள் காளையோடு போரிடும்போது முழங்கும் தண்ணுமை ஒலியைக் கேட்டு, கழுகுகள் சிறகை விரித்துக்கொண்டு பறக்கும் காட்டுக்கு “உன்னோடு வருகிறேன்” என்று சொன்னாளே! அறியாப் பார்வையைக் காட்டிக்கொண்டு சொன்னாளே!

குட்டிகளுடன் வெருகு | காட்டுப்பூனை


பூளை | பூளாப்பூ | பூளாப்பூ போன்று மயிர் கொண்டது வெருகுப் பூனை


சேக்கோள்


பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை,  பாலை
1
பானாட் கங்குலும், பெரும் புன் மாலையும்,
ஆனா நோயொடு அழி படர்க் கலங்கி,
நம்வயின் இனையும் இடும்பை கைம்மிக,
என்னை ஆகுமோ, நெஞ்சே! நம் வயின்
2
இருங் கவின் இல்லாப் பெரும் புன் தாடி,         5
கடுங்கண், மறவர் பகழி மாய்த்தென,
மருங்குல் நுணுகிய பேஎம் முதிர் நடுகல்,
பெயர் பயம் படரத் தோன்று குயில் எழுத்து
இயைபுடன் நோக்கல் செல்லாது, அசைவுடன்
ஆறு செல் வம்பலர் விட்டனர் கழியும்     10
3
சூர் முதல் இருந்த ஓமை அம் புறவின்,
நீர் முள் வேலிப் புலவு நாறு முன்றில்,
எழுதி அன்ன கொடி படு வெருகின்
பூளை அன்ன பொங்கு மயிர்ப் பிள்ளை,
மதி சூழ் மீனின், தாய் வழிப்படூஉம்       15
4
சிறுகுடி மறவர் சேக் கோள் தண்ணுமைக்கு
எருவைச் சேவல் இருஞ் சிறை பெயர்க்கும்
வெரு வரு கானம், நம்மொடு,
''வருவல்'' என்றோள் மகிழ் மட நோக்கே?

பொருள்வயிற் போகாநின்ற தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.
மதுரை மருதன் இளநாகனார் பாடல்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Agananuru 296

The wife stops her husband to touch her for his ill-legal relation with concubine.
Yesterday you slept on her. Today you enjoyed her in the flood of Vaigai-river. The filthy of that behavior is not dried. Can you hide it?
Kotrkai is a sea-shore where people will get a lot of pearl-shell while fishing. They will exchange the shells to fruit-wine. Selian is the king of the village. He ruled his changing his capital to Madurai. It is well known to all. As the matter, your ill-legal behavior is open to all. Can you hide it? No.
Don’t touch me.
Pearl-shell 

A poem by: Madurai Peralavayar
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 296

அவளோடு நேற்றும் இன்றும். அப்பப்ப!
1
காஞ்சி மலர் சூடிய கூந்தலும், மை தீட்டி மதமதக்கும் கண்ணும் கொண்ட மாயக்காரியோடு நேற்று, பகலெல்லாம் தூங்கினாய். இன்றும் வையைப் புனலில் அவளோடு நீராடினாய். அவளைத் தழுவிய ஈரம் காயாத மார்போடு இங்கு என்னிடம் வந்திருக்கிறாய். இதனை உன்னால் மறைக்க முடியுமா?
காஞ்சி – கொத்தாகப் பூக்கும். காம்பு சிறியதாக இருக்கும்.
2
மீன் பிடிக்கும் வலையில் முத்துச் சிப்பிகளும் வரும். இந்த முத்துக்களை நறவுக் கள்ளுக்கு விலையாகக் கொடுக்கும் கொற்கை மக்களின் அரசன் செழியன். அவன் கூடல் நகரில் நீண்ட காலம் தங்கி நாடாள்வது ஊருக்கெல்லாம் தெரியும். அதுபோல மற்றொருத்தியோடு நீ கொண்ட உறவு ஊருக்கெல்லாம் தெரியும். பலரும் பேசிக்கொள்கின்றனர். நெருங்காதே.
இப்படிச் சொல்லித் தலைவி ஊடுகிறாள்.
செழியன் – யானைமீதும், தேர்மீதும் செல்வான்.

இப்பி | சிப்பி

பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை,  மருதம்
1
கோதை இணர, குறுங் கால், காஞ்சிப்
போது அவிழ் நறுந் தாது அணிந்த கூந்தல்,
அரி மதர் மழைக் கண், மாஅயோளொடு
நெருநையும் கமழ் பொழில் துஞ்சி, இன்றும்
பெரு நீர் வையை அவளொடு ஆடி,                        5
புலரா மார்பினை வந்து நின்று, எம்வயின்
கரத்தல் கூடுமோ மற்றே? பரப்பில்
2
பல் மீன் கொள்பவர் முகந்த இப்பி
நார் அரி நறவின் மகிழ் நொடைக் கூட்டும்
பேர் இசைக் கொற்கைப் பொருநன், வென் வேல்  10
கடும் பகட்டு யானை நெடுந் தேர் செழியன்,
மலை புரை நெடு நகர்க் கூடல் நீடிய
மலிதரு கம்பலை போல,
அலர் ஆகின்று, அது பலர் வாய்ப் பட்டே.

வாயில் வேண்டிச் சென்ற தலைமகற்கு வாயில் மறுக்கும் தோழி சொல்லியது.
மதுரைப் பேராலவாயார் பாடல்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Agananuru 295

The friend-maid consoles her lady with these words.
There is no water in pond and spring. The soil in hill is sliding by sun-heat. The weather is hot. The elephant that killed the tiger lost its strength; and stay with its female at the side of trees. By this route, he is traveling. The crews of salt-merchants carry their salt in van. They, their oxen and new travelers used to drink water digging well. It is the region of King Pulli. People of Vadugar race roam there with bows and arrows. They will drink a kind of wine made in fruit juice. Beyond that country, there is the region of non-Tamil language is spoken.
Even if your man crossed these areas he will return; and remove your spoiling health. You will regain the beauty eyes like that of red-stem-jasmine, fragrant hair and alluring shoulder. Don’t be worry.
Don't worry; you can regain your charm 

A poem by: MaMulanar
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 295

தோழி தலைவியைத் தேற்றுகிறாள்.
1
நிலத்தில் தேங்கிய நீர் இல்லை. நிலத்தில் ஊறும் நீர் தரும் சுனை வறண்டு போயிற்று. குன்று முகடுகள் சரிகின்றன. கடுமையான வெயில் காய்கிறது. கோடைக்காலம் நீள்கிறது. காணும் திசையெல்லாம் வெக்கை (வேய்).
2
நிலாப் போல் வெள்ளை நிறம் கொண்ட தந்தங்களையும், பெரிய கையையும் கொண்டு வேங்கைப் புலியை வென்றதும், அச்சம் தரும் பருத்த தோளினை உடையதுமான ஓங்கி உயர்ந்த யானை தளர்ந்து வலிமை (மதம்) குன்றி, பல மரங்கள் இருக்கும் பகுதியில் தன் பெண்யானையுடன் இருக்கும் கல்லுப்பாதையைக் கடந்து அவர் சென்றுள்ளார்.
3
கடல் உப்பை விற்க உமணர் கூட்டமாகச் செல்லும்போது, தளரும் வண்டிமாடுகளுக்கும், அவர்களுக்கும், புதிய வழிப்போக்கர்களுக்கும் உதவும் வகையில், முரம்பு மண்ணை இடித்துத் தோண்டிய கூவல் கிணற்றில் நீர் ஊறும் குன்றம், புல்லி என்னும் அரசன் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட குன்றம் (வேங்கட மலை).
4
ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத அங்குள்ள காட்டில் வடுகர் வில்லும் கையுமாகத் திரிவர். பழத்தில் பிழிந்த கள்ளை உட்கொண்டு, களித்து ஆரவாரம் செய்வர். அதனைத் தாண்டினால் தமிழிலிருந்து பெயர்ந்த மொழி வழங்கும் தேயம். அங்கு அவர் சென்றிருந்தாலும் பழி இல்லாமல் வாடிக்கிடக்கும் உன் உடல்நலத்தை அவர் மீட்டுத்தருவார்.
5
மழைக்காலத்தில் பூக்கும் செம்முல்லை போல் கடைப்பகுதி சிவந்திருக்கும் உன் ஈரக் கண்கள், மணம் கமழும் கூந்தல், அழகால் வருத்தும் தோள் ஆகியவற்றின் நலத்தை மீட்டுத் தருவார். கவலை வேண்டா.

வேங்கையை வெல்லும் யானை 


பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை,  பாலை
1
நிலம் நீர் அற்று நீள் சுனை வறப்ப,
குன்று கோடு அகைய, கடுங் கதிர் தெறுதலின்,
என்றூழ் நீடிய வேய் படு நனந்தலை,
2
நிலவு நிற மருப்பின் பெருங் கை சேர்த்தி,
வேங்கை வென்ற வெரு வரு பணைத் தோள்    5
ஓங்கல் யானை உயங்கி, மதம் தேம்பி,
பல் மர ஒரு சிறைப் பிடியொடு வதியும்
கல்லுடை அதர கானம் நீந்தி,
3
கடல் நீர் உப்பின் கணம் சால் உமணர்
உயங்கு பகடு உயிர்ப்ப அசைஇ, முரம்பு இடித்து  10
அகல் இடம் குழித்த அகல் வாய்க் கூவல்
ஆறு செல் வம்பலர் அசை விட ஊறும்,
புடையல் அம் கழற் கால் புல்லி குன்றத்து,
4
நடை அருங் கானம் விலங்கி, நோன் சிலைத்
தொடை அமை பகழித் துவன்று நிலை வடுகர்,        15
பிழி ஆர் மகிழர், கலி சிறந்து ஆர்க்கும்
மொழி பெயர் தேஎம் இறந்தனர்ஆயினும்,
பழி தீர் மாண் நலம் தருகுவர் மாதோ
5
மாரிப் பித்திகத்து ஈர் இதழ் புரையும்
அம் கலுழ் கொண்ட செங் கடை மழைக் கண்,            20
மணம் கமழ் ஐம்பால், மடந்தை! நின்
அணங்கு நிலைபெற்ற தட மென் தோளே.

பிரிவிடை வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது.
மாமூலனார் பாடல்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி