Monday, 27 June 2016

பரிபாடல் Paripadal 12

வையை நீரில் மக்கள் நீராடிய பாங்கு இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது. நீராடுவோரின் காதல் விளையாட்டுக்களும் இதில் சொல்லப்படிகிறது. அக்கால ஊர்திகள், மரங்கள் முதலானவை அடுக்கிக் கூறப்பட்டுள்ளன.



கண்ணாடி பார்த்துக்கொண்டனர்

1
காற்றும் மின்னலும் வந்து வானமே இருளாயிற்று. சாரல் மழை மேலை மலையை முற்றுகை இட்டு மழை பொழிந்தது. நாகம், அகரு (அகில்), வழை, ஞெமை, ஆரம் (சந்தனம்), தகரம், ஞாழல் முதலான தார வகைகளை (தரும் கொடைப் பொருள்களை) சுமந்துகொண்டு, வெள்ளமானது வையை ஆற்றில் கடல் போல் பெருக்கெடுத்து வந்தது.                
2
வையை வெள்ளம் மதுரை மதிலைத் தாக்குகிறது என்று சொல்வதை மக்கள் கேட்டனர். மின்னும் அணிகலன்களை பூண்டனர்.  தம் ஒப்பனையைத் திருத்திக்ககொண்டனர். சந்தனம் பூசிக்கொண்டனர். அகில் புகை ஊட்டிக்கொண்டனர். கூந்தலை ஒப்பனை செய்துகொண்டனர். மலர்களைச் சூடிக்கொண்டனர். புட்டகம் என்னும் அணிகலனை முன்கையில் அணிந்துகொண்டனர். விரல்களில் மோதிரம் (காழ்) போட்டுக்கொண்டனர். மணநெய்யும், மணப்பொடியும் போட்டுக்கொண்டனர். கண்ணாடி பார்த்துக்கொண்டனர். வண்ணமும், பளபளப்பும் திகழும்படிச் செய்துகொண்டனர். வாய் மணக்கும் பொருள்களை மென்றனர். கைவளையல், தோள்வளையல், கட்டுவடம், தேன் மணக்கும் மாலை ஆகியவற்றை அணிந்துகொண்டனர். மணம் யோசனை தூரம் கமழும்படிச் சிலர் மாடங்களில் ஏறி வெள்ளத்தைப் பார்த்தனர். பெண்கள் பெண்யானை மேல் சென்றனர்.
3
ஆண்கள் குதிரை மேலும், ஆண்யானை மேலும், தேர் மேலும் ஏறி ஒருவரை ஒருவர் முந்திக்கொண்டு விரைந்து சென்றனர். நீரில் ஆடல்விழா ஆங்காங்கே சிறப்புற்றது. கூடல் நகரை உரசிக்கொண்டு வையை நீர் பாய்ந்தது. வையைக் கரைக்குக் காண்பவர் கூட்டம் வந்தது. கரை மேல் உயர்ந்தது கூட்டமா, வெள்ளமா என்று தெரியவில்லை. வெள்ளம் மக்களைக் கவர்ந்தது போல, காதலும் மக்களைக் கவர்ந்தது.
4
வையைத் துறையில் அணி அணியாக நின்றவர் ஆங்காங்கே பலப்பல பேசிக்கொண்டனர். அவற்றை மனத்தில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் பலரும் கேட்டனர். சிலர் ‘கில்லா கேள்வி’ (கில்லாடிப் பேச்சு) கேட்டனர். குழல், முழவு, மத்தரி (மத்தளம்) தடாரி, தண்ணுமை, மகுளி (மகுடி), முதலான இசைக் கருவிகள் சீராக ஒத்து முழங்கின. அந்த இசைக்கேற்ப மகளிரின் வளையல் குலுங்கிற்று.
5
நன்னடத்தை இல்லாத ஒருவன் பரத்தையைக் கட்டித் தழுவி விட்டுவிட்டுச் சென்றான். அந்தப் பரத்தைக்கு வெட்கம் இல்லையே என்று பேசிக்கொண்டனர். ஒருத்தி அழகன் ஒருவனோடு யானை முதுகில் (வெரிந்) ஏறிக்கொண்டு வெள்ளத்தில் சென்றாள். அவளுக்கு ’நாணுக் குறைவு இல்லை’ என்று பேசிக்கொண்டனர். மன்றத்தில் இருக்கும் பெண் ஒருத்தியின் குவிந்த முலையை ஒருவன் உற்றுப் பார்த்தான். அவனை ஓட்டை மனத்தன், நெஞ்சுரம் இல்லாதவன் என்றனர். ஒருத்தி தன்னை ஒருவன் உரசிக்கொண்டு சென்றதையும், சொன்னதையும் பொருட்படுத்தாமல் சென்றாள். ஒருத்தி அவனிடம் நெஞ்சைப் பறி கொடுத்து அவன் பின் சென்றாள். ஒருத்தி அச்சத்தோடு விலகிச் சென்றாள். அன்பு இருந்தால் இப்படி விலகிச் செல்வாளோ என்று சிலர் பேசிக்கொண்டனர். ஒருவன் ஒருத்தி பூண்டிருந்த ஆரத்தையும், நெருங்கிய முலைகளையும் பார்த்தான். அவள் காட்டிக்கொண்டு நின்றாள். அவளை நாணமில்லாதவள் (நாரிகை) என்று பேசிக்கொண்டனர்.
6
ஒரு தூயவள். ஒரு தூயவன். தூயவள் தன் தூயவனை விளையாட்டாகத் தன் மாலையால் அடித்தாள். தன் மார்பில் இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டே அடித்தாள். “பிழை செய்தாய்” என்று சொல்லிக்கொண்டே அடித்தாள். என்றாலும் அவனிடம் பிழை ஒன்றும் காணவில்லை. அவன் அவளைத் தொழுதுகொண்டே நின்றான்.
7
“ஒருத்தி உன்னைப் பார்த்தாள்” என்று சொல்லிக்கொண்டு தூயவள் ஒருத்தி ஊடிளாள். ‘என்னைப் பார்த்தவள் பொய்யாகப் பார்க்கிறாள் என்று நினைத்தேன்’ என்று சொல்லி அவன் சத்தியம் செய்தான் (சூள் உறுவான்). ‘நீ பொய்யாகச் சத்தியம் செய்கிறாய்’ என்றாள் அந்தத் தூயவள். இப்படி அவள் உரைக்க, அவன் உணர்த்த ஊடல் நிகழ்ந்தது. 
8
இப்படிப் பேசி ஊடுகையில், அவள் அவன் மேல் வட்டு ஒன்றை எறிந்தாள். அந்த வட்டுக் குண்டில் இருந்த வண்ண-நீர் அவன் மேல் கொட்டியது. அந்த நீர் அவன் மேனியில் இரத்தம் கொட்டி நிலத்தில் பாய்வது போல் இருந்தது. அதனைப் பார்த்த அவள் அவன் மார்பில் காயம் பட்டுவிட்டதே என்று அஞ்சினாள். மயக்கம் கொண்டு அவன் மேல் இருந்த பெருத்த ஊடலை (துனி) விட்டுவிட்டு அவன் மார்பை அணைத்துக்கொண்டாள். இப்படி வையை ஆற்றுப் புனல் எல்லாக் காதல் விளையாட்டுக்களையும் செய்ய வல்லது.
9
மல்லிகை, மௌவல், சண்பகம், அல்லி, கழுநீர், அரவிந்தம், ஆம்பல், குல்லை, வகுளம், குருக்கத்தி, பாதிரி, நாகம், நறவம், சுரபுன்னை ஆகிய எல்லாப் பூக்களும் கமழும் கரையை இரு மருங்கிலும் கொண்டது வையை ஆறு. அதில் தெளிந்தோடும் நீர், மாலை வேளையில், பாறைப் பரப்பில் தடை பட்டு ஓடுவது வானுலகம் போன்று காடப்பட்டது. வெள்ளநீர் பாண்டியன் பாண்டியன் போர்க்களத்தில் குருதி ஓடுவது போல் காணப்பட்டது.
10
நல்லவள் ஒருத்தி, மணக்கும் அசோகம் பூவைக் காதில் செருகிக்கொண்டாள். பூத்திருக்கும் மலர்க்கொடி வருவது போல மெல்ல மெல்ல அடி வைத்து அசைந்தாடிக்கொண்டு நடந்துவந்தாள். வளையல் அணிந்த தன் கைகளால் தலையில் அணிந்திருந்த பூவை சரி செய்துகொண்டாள்.
மேலும் சொல்கிறேன், கேளுங்கள், பாருங்கள்.
11
துணியில் கொட்டி வைத்திருக்கும் பூவைப்போல் வையையில் நீர் ஓடுகிறது என்று சொல்லிக்கொண்டு ஊரே மகிழ்ந்தது (மலிந்தன்று). உரையாடல்களும்                அங்கே உயர்ந்தன. அதனால் வையை போர்களம் போலத் தென்பட்டது. காளையர் மார்பில் பூசிய சந்தனமும், கன்னியர் மார்பில் பூசிய தகரமும் கலந்து பாய்ந்து வையை மணல் சேறானது. உடுத்திய துணிகள் நனைந்தன. கரை கருமையானது. வானளாவ மணம் கமழ்ந்தது. இது புனல்-விளையாட்டுப் புனல்.
12
எங்கும் இன்பம். எங்கும் பேரழகு. எங்கும் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம்.
மதுரை மூதூர், வையை இரண்டும் நல்லது, நல்லது, நல்லது.
இதன் புகழ் உலகமே கொள்ளாது. 

பாடல்சொல் பிரிப்புப் பதிவு
1
வளி பொரு மின்னொடு வான் இருள் பரப்பி,
விளிவு இன்று, கிளையொடு மேல் மலை முற்றி,
தளி பொழி சாரல் ததர் மலர் தாஅய்;
ஒளி திகழ் உத்தி உருகெழு நாகம்,
அகரு, வழை, ஞெமை, ஆரம், இனைய; 5
தகரமும், ஞாழலும், தாரமும், தாங்கி,
நளி கடல் முன்னியது போலும், தீம் நீர்
வளி வரல் வையை வரவு.
2
'வந்து மதுரை மதில் பொரூஉம், வான் மலர் தாஅய்,
அம் தண் புனல் வையை யாறு' எனக் கேட்டு, 10
மின் அவிர் ஒளி இழை வேயுமோரும்,
பொன் அடர்ப் பூம் புனை திருத்துவோரும்,
அகில்கெழு சாந்தம் மாற்றி ஆற்றப்
புகைகெழு சாந்தம் பூசுவோரும்,
கார் கொள் கூந்தல் கதுப்பு அமைப்போரும், 15
வேர் பிணி பல் மலர் வேயுமோரும்,
புட்டகம் பொருந்துவ புனைகுவோரும்,
கட்டிய கயில் அணி காழ் கொள்வோரும்;
வாச நறு நெய் ஆடி, வான் துகள்
மாசு அறக் கண்ணடி வயக்கி, வண்ணமும் 20
தேசும் ஒளியும் திகழ நோக்கி,
வாச மணத் துவர் வாய்க் கொள்வோரும்;
இடு புணர் வளையொடு தொடு தோள்வளையர்,
கட்டு வடக் கழலினர், மட்டு மாலையர்,
ஓசனை கமழும் வாச மேனியர், 25
மட மா மிசையோர்,
பிடிமேல் அன்னப் பெரும் படை அனையோர்
3             
கடு மா கடவுவோரும், களிறுமேல் கொள்வோரும்,
வடி மணி நெடுந் தேர் மா முள் பாய்க்குநரும்,
விரைபு விரைபு மிகை மிகை ஈண்டி, 30
ஆடல் தலைத்தலை சிறப்ப, கூடல்
உரைதர வந்தன்று, வையை நீர்; வையைக்
கரை தர வந்தன்று, காண்பவர் ஈட்டம்;
நிவந்தது, நீத்தம் கரைமேலா; நீத்தம்
கவர்ந்தது போலும், காண்பவர் காதல். 35
4             
முன் துறை நிறை அணி நின்றவர் மொழி மொழி
ஒன்று அல, பலபல உடன் எழுந்தன்று; அவை
எல்லாம் தெரியக் கேட்குநர் யார்? அவை
கில்லா கேள்வி கேட்டன சிலசில:
ஒத்த குழலின் ஒலி எழ; முழவு இமிழ், 40
மத்தரி, தடாரி, தண்ணுமை, மகுளி,
ஒத்து அளந்து; சீர் தூக்கி; ஒருவர் பிற்படார்;
நித்தம் திகழும் நேர் இறை முன்கையால்
அத் தக அரிவையர் அளத்தல் காண்மின்.
5             
'நாணாள்கொல் தோழி! "நயன் இல் பரத்தையின் 45
தோள் நலம் உண்டு, துறந்தான்" என, ஒருத்தி
யாணர் மலி புனல் நீத்தத்து இரும் பிடி
சேண வெரிநின் சிறந்தானோடு ஏறினாள்,
நாணுக் குறைவு இலள்; நங்கை மற்று?' என்மரும்,
'கோட்டியுள் கொம்பர் குவி முலை நோக்குவோன் 50
ஓட்டை மனவன்; உரம் இலி' என்மரும்,
'சொரிந்ததூஉம் சொற்றதூஉம் பற்றாள்; நிறம் திரிந்தாள்;
நெஞ்சத்தை நீத்தாள், நெறி செல்வான் பின் நிறை
அஞ்சிக் கழியாமோ, அன்பு உற்றால்?' என்மரும்,
'பூண் ஆரம் நோக்கிப் புணர் முலை பார்த்தான், உவன். 55
நாணாள் அவனை, இந் நாரிகை' என்மரும்
6             
அமிர்து அன நோக்கத்து அணங்கு ஒருத்தி பார்ப்ப,
கமழ் கோதை கோலாப் புடைத்து, தன் மார்பில்
இழையினைக் கை யாத்து, இறுகிறுக்கி வாங்கி,
'பிழையினை' என்ன, பிழை ஒன்றும் காணான், 60
தொழுது பிழை கேட்கும் தூயவனைக் காண்மின்.
7
'பார்த்தாள், ஒருத்தி நினை' என, 'பார்த்தவளைப்
பொய்ச் சூளாள் என்பது அறியேன், யான்' என்று இரந்து,
மெய்ச் சூள் உறுவானை, மெல்இயல், 'பொய்ச் சூள்' என்று,
ஒல்லுவ சொல்லாது, உரை வழுவச் சொல்ல; 65
உறைத்தும் செறுத்தும் உணர்த்துவானைப்
8
பூ எழில் வண்ண நீர் பூரித்த வட்டு எறிய,
வேல் எழில் உண்கண் எறி நோக்கம் பட்ட புண்
பாய் குருதி சோர, பகை இன்று உளம் சோர, 70
நில்லாது நீங்கி நிலம் சோர; அல்லாந்து
மல் ஆர் அகலம் வடு அஞ்சி, மம்மர் கூர்ந்து,
எல்லாத் துனியும் இறப்ப, தன் காதலன்
நல் ஏர் எழில் ஆகம் சேர்வித்தல் எஞ்ஞான்றும்
வல்லதால், வையைப் புனல். 75
என ஆங்கு
9
மல்லிகை, மௌவல், மணம் கமழ் சண்பகம்,
அல்லி, கழுநீர், அரவிந்தம், ஆம்பல்,
குல்லை, வகுளம், குருக்கத்தி, பாதிரி,
நல் இணர் நாகம், நறவம், சுரபுன்னை, 80
எல்லாம் கமழும் இரு சார் கரை கலிழ;
தேறித் தெளிந்து, செறி இருள் மால் மாலை;
பாறைப் பரப்பில் பரந்த சிறை நின்று;
துறக்கத்து எழிலைத் தன் நீர் நிழல் காட்டும்:
கார் அடு காலை, கலிழ் செங் குருதித்தே 85
போர் அடு தானையான் யாறு.
10
சுடு நீர் வினைக் குழையின் ஞாலச் சிவந்த
கடி மலர்ப் பிண்டி தன் காதில் செரீஇ,
விடு மலர்ப் பூங் கொடி போல நுடங்கி,
அடிமேல் அடிமேல் ஒதுங்கி, தொடி முன்கைக் 90
காரிகை ஆகத் தன் கண்ணி திருத்தினாள்,
நேர் இறை முன்கை நல்லவள்; கேள் காண்மின்.
11
துகில் சேர் மலர் போல், மணி நீர் நிறைந்தன்று;
'புனல்' என, மூதூர் மலிந்தன்று, அவர் உரை;
உரையின் உயர்ந்தன்று, கவின். 95
போர் ஏற்றன்று, நவின்று; தகரம்
மார்பு அழி சாந்தின் மணல் அளறு பட்டன்று;
துகில் பொசி புனலின், கரை கார் ஏற்றன்று;
விசும்பு கடி விட்டன்று, விழவுப் புனல் ஆங்க.
12
இன்பமும், கவினும், அழுங்கல் மூதூர், 100
நன்பல நன்பல நன்பல வையை!
நின் புகழ் கொள்ளாது, இம் மலர் தலை உலகே.
               
கார்ப் பருவத்து வையை நீர் விழவணியில் பல் வேறு வகைப்பட்ட இன்பம் கூறி, 'இவ் வகைப்பட்ட இன்பத்தை உடைய நின்னையும் நினைத்திலர்' என,வையையை நோக்கி, தலைமகன் கேட்ப, தோழி இயற்பழித்தது.

நல்வழுதியார் பாட்டு
நந்நாகனார் இசை
பண்ணுப் பாலையாழ்
               
காலம்கி. பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்கு முன்


No comments:

Post a Comment

Blog Archive


இந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உங்கள் கட்டுரையில் பிழையைத் திருத்திக்கொள்ளலாம்.