Wednesday, 1 April 2015

புறநானூறு 237

இவை உடைந்த
வளையல்கள்
கணவனை இழந்த மனைவி
மார்பில்
அடித்துக்கொள்ளும்போது
உடைந்த வளையல்
துண்டுகள்
சிதறிக் கிடந்தனவாம்
பூ மடலுக்குள்ளே
இருக்கும்
வாழைப்பூக்கள்
தாமே உதிர்ந்து
கிடப்பது போல
உடைந்த
வளையல்கள்
கிடந்தனவாம்

புலவர் பெருஞ்சித்திரனார் வெளிமானைப் பாடிப் பரிசில் பெற்றவர். மீண்டும் செல்கையில் வெளிமான் மாண்டுபோனான். (அவன் தம்பி இளவெளிமான் சிறிதளவு பரிசில் நல்கினான். அது தன் புலமைக்குக் குறைவானது என்று எண்ணிய புலவர் அதனை வாங்க மறுத்து இந்தப் பாடலைப் பாடினார் என்று பாடலின் கொளுக்குறிப்பு கூறுகிறது. பாடல் வேறு வகையில் உள்ளது)

‘நீடு வாழ்க’ என்று பாடிக்கொண்டு அரண்மனை வாயிலில் நின்ற அந்த நாளானது நான் பசியாடு இருந்த நாள். அவன் கோடைகாலத்தில் கிடைத்த நல்ல நிழல்போல் அவன் இருந்தான்.
இப்போது
அதே போலப் பாடிக்கொண்டு நின்றேன். பொய்க்காமல் வழங்கும் நெஞ்சுரம் பெற்றவன் காதுகளில் விதைத்த நூல் இப்போது விளைச்சலைத் தந்திருக்கிறது என்று நான் ஆவலோடு எதிர்நோக்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில், என் ஆசை பழுதாகும்படி, சோறாக்கிய சட்டியானது சோற்றுக்குப் பதிலாக நெருப்புக்கட்டியைக் கொடுப்பது போல அரசன் மாண்டான்.
இவர் அறனெறியாளர், இரக்கம் கொள்ளத்தக்கவர் என்றெல்லாம் பார்க்காமல் உயிரை எடுத்துக்கொள்ளும் கூற்றுவன் கோடைநிழல் போன்ற அந்த வள்ளலின் உயிரைப் பிரித்து ஊழ் முறைமைப்படி கொண்டுசென்றது.
அவனுடைய மனைவிமார் நெஞ்சில் அடித்துக்கொண்டனர். அப்போது அவர்களின் கையில் இருந்த வளையல்கள் உடைந்து வாளைப்பூ உதிர்ந்து கிடப்பது போல சிதறிக் கிடந்தன.
வெற்றி வேலை உடைய அந்த விடலை (வீரப் பெருமகன்) கள்ளியும் களரியும் மண்டிக்கிடக்கும் காட்டில் மாண்டுகிடந்தான்.
புலவர் சுற்றம் (முதுவாய் ஒக்கல்) வருந்திக்கொண்டிருந்தது.
இரங்கி வருந்தும் சுற்றம் துன்பம் நீங்குவதாகுக.

என் நெஞ்சமே! கலங்காதே. துணிவுடன் எழுக.
யானைக் களிற்றை வேட்டையாடப் பதுங்கிய புலியானது எலியை வேட்டையாடப் பதுங்குமா? இந்த உலகில் பலர் உள்ளனர். அவர்களிடம் நிறைந்த பரிசில் பெற்றுக்கொள்ளலாம். நெஞ்சே, எழுக.

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

'நீடு வாழ்க?' என்று, யான் நெடுங் கடை குறுகி,
பாடி நின்ற பசி நாட் கண்ணே,
'கோடைக் காலத்துக் கொழு நிழல் ஆகி,
பொய்த்தல் அறியா உரவோன் செவிமுதல்
வித்திய பனுவல் விளைந்தன்று நன்று' என     5
நச்சி இருந்த நசை பழுதாக,
அட்ட குழிசி அழல் பயந்தாஅங்கு,
'அளியர் தாமே ஆர்க' என்னா
அறன் இல் கூற்றம் திறன் இன்று துணிய,
ஊழின் உருப்ப எருக்கிய மகளிர்     10
வாழைப் பூவின் வளை முறி சிதற,
முது வாய் ஒக்கல் பரிசிலர் இரங்க,
கள்ளி போகிய களரிஅம் பறந்தலை,
வெள் வேல் விடலை சென்று மாய்ந்தனனே:
ஆங்கு அது நோய் இன்றாக; ஓங்கு வரைப்       15
புலி பார்த்து ஒற்றிய களிற்று இரை பிழைப்பின்,
எலி பார்த்து ஒற்றாதாகும்; மலி திரைக்
கடல் மண்டு புனலின் இழுமெனச் சென்று,
நனியுடைப் பரிசில் தருகம்,
எழுமதி, நெஞ்சே! துணிபு முந்துறுத்தே.         20

திணை பொதுவியல்; துறை கையறுநிலை.
வெளிமானுழைச் சென்றார்க்கு, அவன் துஞ்ச, இள வெளிமான் சிறிது கொடுப்ப, கொள்ளாது,
பெருஞ்சித்திரனார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


No comments:

Post a Comment

Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி