Friday, 31 January 2020

கம்பராமாயணம் சூர்ப்பணகை சூழ்ச்சிப் படலம் - KambaRamayanam 3-7 10

மணிமண்டபத்தில் இராவணன்

1
அரக்கர் படை அழிந்ததை நினைக்கவில்லை 
இராமன் தோள் ஆசை விடவில்லை
இராவணனிடம் சீதை பற்றி உரைப்பேன் - என்று நினைத்துக்கொண்டு சூர்ப்பணகை இலங்கை வந்தாள் 

2
தருமம் எல்லாம் வழங்கும் மணிமண்டபத்தில் இராவணன் இருந்தான்

3
மகளிர் புலவி தீர்க்கவும் வணங்காத் தலை கொண்டவன் இராவணன்
    4
    திசையானைகள் குத்தியபோது தன் மார்பில் வாங்கி, அவற்றின் கொம்புகளை முரித்து, அவற்றை மார்பிலேயே அணிகலனாகப் பூண்டிருப்பவன் இராவணன் 
    10 தலைகளில் உள்ள 20 காதுகளில் இருக்கும் குண்டலங்கள் குலவரையை வலம்வரும் கதிரவன் போல் ஒளிர்ந்தன

    5
    இலங்கையில் கோள்கள் எல்லாம் சிறை கிடப்பது போல் கழுத்தில் ஆரம் அணிந்திருந்தான்
      6
      அரக்கர் முதலானோர் முடிகள் இவன் அடிகளை வணங்குவதால் இவன் காலில் அணிந்திருந்த கழல்கள் தேய்ந்திருந்தன
        7
        மூவுலகிலும் உள்ளவர்கள் தூவிய மலர்கள் குப்பைகளாக அவன் அடியில் கிடந்தன
          8
          எப்போது நம் பக்கம் திரும்புவான் என்று தெரியாமல், வேந்தர்கள் தம் கைகளைக் கூப்பியவாறே அவனைச் சுற்றிலும் நின்றுகொண்டிருந்தனர்
            9
            சித்தர்கள் அவனுடன் இருந்தனர் 
            மங்கையரைப் பற்றி மாறுபாடாப் பேசினால் அது தங்களைப் பற்றியதாக எண்ணும் சித்தம் கொண்டவர்கள் அந்தச் சித்தர்கள்
              10
              அவன் அமைச்சரை நோக்கி நல்ல செய்தி சொன்னாலும் அந்த அமைச்சர்கள் நடுங்குவர்
                பாடல்

                இரைத்த நெடும் படை அரக்கர் இறந்ததனை மறந்தனள், போர் இராமன் துங்க
                வரைப் புயத்தினிடைக் கிடந்த பேர் ஆசை மனம் கவற்ற, ஆற்றாள் ஆகி,
                திரைப் பரவைப் பேர் அகழித் திண் நகரில் கடிது ஓடி, 'சீதை தன்மை
                உரைப்பென்' எனச் சூர்ப்பணகை வர, இருந்தான் இருந்த பரிசு உரைத்தும் மன்னோ 1

                நிலை இலா உலகினிடை நிற்பனவும் நடப்பனவும் நெறியின் ஈந்த
                மலரின்மேல் நான்முகற்கும் வகுப்பு அரிது நுனிப்பது ஒரு வரம்பு இல் ஆற்றல்
                உலைவு இலா வகை இழைத்த தருமம் என, நினைந்த எலாம் உதவும் தச்சன்
                புலன் எலாம் தெரிப்பது,ஒரு புனை மணிமண்டபம் அதனில் பொலிய மன்னோ.2

                புலியின் அதள் உடையானும், பொன்னாடை புனைந்தானும், பூவினானும்
                நலியும் வலத்தார் அல்லர்; தேவரின் இங்கு யாவர், இனி நாட்டல் ஆவார்?
                மெலியும் இடை,தடிக்கும் முலை,வேய் இளந்தோள்,சேயரிக்கண் வென்றிமாதர்
                வலிய நெடும் புலவியினும் வணங்காத மகுட நிரை வயங்க மன்னோ. 3

                வண்டு அலங்கு நுதல் திசைய வயக் களிற்றின் மருப்பு ஒடிய அடர்ந்த பொன்-தோள்
                விண் தலங்கள் உற வீங்கி, ஓங்கு உதய மால் வரையின் விளங்க, மீதில்
                குண்டலங்கள், குல வரையை வலம்வருவான் இரவி கொழுங் கதிர் சூழ் கற்றை
                மண்டலங்கள் பன்னிரண்டும், நால்-ஐந்து ஆய்ப் பொலிந்த என வயங்க மன்னோ. 4

                வாள் உலாம் முழு மணிகள் வயங்கு ஒளியின் தொகை வழங்க, வயிரக் குன்றத்
                தோள் எலாம் படி சுமந்த விட அரவின் பட நிரையின் தோன்ற, ஆன்ற
                நாள் எலாம் புடை, தயங்க நாம நீர் இலங்கையில் தான் நலங்க விட்ட
                கோள் எலாம் கிடந்த நெடுஞ்சிறை அன்ன நிறை ஆரம் குலவ மன்னோ. 5

                ஆய்வு அரும் பெரு வலி அரக்கர் ஆதியோர்
                நாயகர் நளிர் மணி மகுடம் நண்ணலால்,
                தேய்வுறத் தேய்வுறப் பெயர்ந்து, செஞ் சுடர்
                ஆய் மணிப் பொலன் கழல் அடி நின்று ஆர்ப்பவே. 6

                மூவகை உலகினும் முதல்வர் முந்தையோர்,
                ஓவலர் உதவிய பரிசின் ஓங்கல்போல்,
                தேவரும் அவுணரும் முதலினோர், திசை
                தூவிய நறு மலர்க் குப்பை துன்னவே. 7

                இன்னபோது, இவ் வழி நோக்கும் என்பதை
                உன்னலர், கரதலம் சுமந்த உச்சியர்,
                மின் அவிர் மணி முடி விஞ்சை வேந்தர்கள்
                துன்னினர், முறை முறை துறையில் சுற்றவே. 8

                மங்கையர் திறத்து ஒரு மாற்றம் கூறினும்,
                தங்களை ஆம் எனத் தாழும் சென்னியர்,
                அங்கையும் உள்ளமும் குவிந்த ஆக்கையர்,
                சிங்க ஏறு என, திறல் சித்தர் சேரவே. 9

                அன்னவன் அமைச்சரை நோக்கி, ஆண்டு ஒரு
                நல் மொழி பகரினும் நடுங்கும் சிந்தையர்,
                'என்னைகொல் பணி?' என இறைஞ்சுகின்றனர்,
                கின்னரர், பெரும் பயம் கிடந்த நெஞ்சினர். 10

                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                7. சூர்ப்பணகை சூழ்ச்சிப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 Link

                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்



                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 Added

                மிகைப் பாடல்கள்


                ஆற்றேன் ஆற்றேன், அது கெட்டேன்; அறுத்தான் அறுத்தான் என் மூக்கை;
                கூற்றே கூற்றே என் உடலை, குலையும் குலையும்; அது கண்டீர்;
                காற்றே தீய எனத் திரியும் கரனே! கரனுக்கு இளையோரே!
                தோற்றேன் தோற்றேன்; வல்லபங்கள் எல்லா வகையும் தோற்றேனே. 7-1

                • சூர்ப்பணகை கரன், அவன் தம்பி ஆகியோரைக் கூவிக்கொண்டு அரற்றுதல்

                பத்துடன் ஆறு எனப் பகுத்த ஆயிரம்
                வித்தக வரத்தர்கள் வீர வேள்வியில்
                முத் தலைக் குரிசிலுக்கு அன்று முக்கணான்
                அத்துணைப் படைத்து அவன் அருள் உற்றுளார். 35-1

                • 16,000 பேர் திரிசிரா \ முத்தலையனுக்கு உதவியாக, சிவனருளால் படைக்கப்பட்டிருந்தனர் 

                ஆறு நூறாயிரம் கோடி ஆழித் தேர்,
                கூறிய அவற்றினுக்கு இரட்டி குஞ்சரம்,
                ஏறிய பரி அவற்று இரட்டி, வெள்ளம் நூறு
                ஈறு இல் ஆள், கரன் படைத் தொகுதி என்பரால். 38-1

                • தேர் - 600,000
                • யானை - 12,00,000
                • குதிரை - 24,00,000
                • ஆள் - 100 வெள்ளம்  \ கரன் படை இத்தனை கொண்டது என்பர்

                நடந்து தன் இரு கரத்தினில் நலம் பெறும் சிலைவாய்
                தொடர்ந்த நாண் ஒலி எழுப்பினன்; தொகைப்படும் அண்டம்
                இடிந்ததென்ன நின்று அதிர்ந்தது; அங்கு இறைவனும் இமைப்பில்
                மிடைந்த வெஞ் சரம் மழை விடு தாரையின் விதைத்தான். 148-1

                • போரில் அம்பு பாய்ந்தது

                விழுந்த வெம் படை தூடணன் சிரம் என வெருவுற்று
                அழிந்த சிந்தையர் திசை திசை ஓடினர் அரக்கர்;
                எழுந்த காதலின் இடைவிடாது, இமையவர், முனிவர்,
                பொழிந்து பூ மழை போற்றினர்; இறைவனைப் புகழ்ந்தார். 161-1

                • தூடணன் தலை போனதும் படையினர் மனமுடைந்து பின்வாங்கினர்
                • தேவர்ம், முனிவரும் மகிழ்ந்தனர்

                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                \6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 192

                கரன் மாண்டான்


                எந்திரத் தடந் தேர் இழந்தான்; இழந்து
                அந்தரத்திடை ஆர்த்து எழுந்து, அம்பு எலாம்
                சுந்தரத் தனி வில்லிதன் தோள் எனும்
                மந்தரத்தில் மழையின் வழங்கினான். 181

                • இராமன் அம்பு பாய்ந்தது 
                • கரன் தன் எந்திரத் தேரை இழந்தான்  
                • வானத்தில் எழுந்தான் 
                • இராமன் தோளில் தன் அம்புகள் எல்லாவற்றையும் எய்தான்

                தாங்கி நின்ற தயரத ராமனும்,
                தூங்கு தூணியிடைச் சுடு செஞ் சரம்
                வாங்குகின்ற வலக் கை ஓர் வாளியால்,
                வீங்கு தோளோடு பாரிடை வீழ்த்தினான். 182

                • தூணியிரிருந்து அம்பைத் தன் வலக்கையால்  எடுக்க முடியாமல் இராமன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்

                வலக் கை வீழ்தலும், மற்றைக் கையால் வெற்றி
                உலக்கை, வானத்து உரும் என, ஓச்சினான்;
                இலக்குவற்கு முன் வந்த இராமனும்
                விலக்கினான், ஒரு வெங் கதிர் வாளியால். 183

                • இலக்குவன் உதவிக்கு வந்தான் 
                • இராமன் தடுத்தான்
                • இராமன் தன் இடக்கையால் ஓர் உலக்கையை எடுத்து எறிந்தான்

                விராவரும் கடு வெள் எயிறு இற்றபின்
                அரா அழன்றது அனைய தன் ஆற்றலால்
                மரா மரம் கையில் வாங்கி வந்து எய்தினான்;
                இராமன் அங்கு ஓர் தனிக் கணை ஏவினான். 184

                • பாம்பு சீறுவது போல் மரா மரத்தை ஒரு கையில் வாங்கி, ஒரு கணையாகப் பயன்படுத்தி இராமன் வீசினான்

                வரம் அரக்கன் படைத்தலின், மாயையின்,
                உரமுடைத் தன்மையால், உலகு ஏழையும்,
                பரம் முருக்கிய பாவத்தினால், வலக்
                கரம் என, கரன் கண்டம் உற்றான் அரோ. 185

                • அம்பால் சாகக் கூடாது
                • ஒருவனின் வலக்கையால் சாகக் கூடாது
                • என்றேல்லாம் வரம் பெற்றவன் கரன் 

                • இராமன் இடக்கையால் எறிந்த மரா மர உலக்கை
                • கரனை இரு துண்டாகப் பிளந்தது 

                ஆர்த்து எழுந்தனர், ஆடினர், பாடினர்,
                தூர்த்து அமைந்தனர், வானவர் தூய மலர்;
                தீர்த்தனும் பொலிந்தான், கதிரோன் திசை
                போர்த்த மென் பனி போக்கியது என்னவே. 186

                • வானவர் மகிழ்ந்தனர்

                முனிவர் வந்து முறை முறை மொய்ப்புற,
                இனிய சிந்தை இராமனும் ஏகினான்,
                அனிக வெஞ் சமத்து ஆர் உயிர் போகத் தான்
                தனி இருந்த உடல் அன்ன, தையல்பால். 187

                • முனிவர்கள் வந்து இராமனை மொய்த்துக்கொண்டனர் 
                • அவர்களுடன் இராமன் சென்றான் 

                விண்ணின் நீங்கிய வெய்யவர் மேனியில்
                புண்ணின் நீரும் பொடிகளும் போய் உக,
                அண்ணல் வீரனைத் தம்பியும் அன்னமும்
                கண்ணின் நீரினில் பாதம் கழுவினார். 188

                • இலக்குவனும் சீதையும் இராமன் அடிகளைக் கண்ணீரால் கழுவினர்

                மூத்தம் ஒன்றில் முடித்தவர் மொய் புண்ணீர்
                நீத்தம் ஓடி, நெடுந் திசை நேர் உற,
                கோத்த வேலைக் குரல் என, வானவர்
                ஏத்த, வீரன் இனிது இருந்தான் அரோ. 189

                • வானவர் கடல் போல் ஆரவாரம் செய்தனர் 
                • இராமன் இனிது இருந்தான்

                இங்கு நின்றது உரைத்தும்; இராவணன்
                தங்கை தன் கை, வயிறு தகர்த்தனள்;
                கங்குல் அன்ன கரனைத் தழீஇ, நெடும்
                பொங்கு வெங் குருதிப் புரண்டாள் அரோ. 190

                • சூர்ப்பணகை தன் வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டாள் 
                • கரனைத் தழுவிக்கொண்டு அழுது புரண்டாள்

                'ஆக்கினேன் மனத்து ஆசை; அவ் ஆசை என்
                மூக்கினோடு முடிய, முடிந்திலேன்;
                வாக்கினால், உங்கள் வாழ்வையும் நாளையும்
                போக்கினேன்; கொடியேன்' என்று போயினாள். 191

                • மனத்தில் ஆசை வைத்தேன் 
                • அதனை என் மூக்கு பானது போல் போக விடமாட்டேன் 
                • உங்கள் வாழ்வைப் போக்குவேன் - என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்

                அலங்கல் வேற் கை அரக்கரை ஆசு அறக்
                குலங்கல் வேர் அறுப்பான் குறித்தாள், உயர்
                கலங்கு சூறை வன் போர் நெடுங் கால் என,
                இலங்கை மா நகர் நொய்தின் சென்று எய்தினாள். 192

                • தன் அரக்கர் குலத்தைப் தானே வேரறுப்பவள் போல, இலங்கை சென்றான்


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 180

                கரன் இறுதிப் போர்


                செறுத்து, இறுதியில் புவனி தீய எழு தீயின்,
                மறத்தின் வயிரத்து ஒருவன் வந்து அணுகும் முந்தை,
                கறுத்த மணிகண்டர் கடவுட்சிலை கரத்தால்
                இறுத்தவனும், வெங் கணை தெரிந்தனன், எதிர்ந்தான். 171

                • இராமன் அம்பு எய்தான் 
                • இவன் சிவன் வில்லை முரித்தவன் ஆயிற்றே

                தீ உருவ, கால் விசைய, செவ்வியன, வெவ் வாய்,
                ஆயிரம் வடிக் கணை அரக்கர்பதி எய்தான்;
                தீ உருவ, கால் விசைய, செவ்வியன், வெவ் வாய
                ஆயிரம் வடிக் கணை இராமனும் அறுத்தான். 172

                • கரன் 1000 உருவெடுத்துச் செல்லக்கூடிய அம்பினை விட்டான்

                ஊழி எரியின் கொடிய பாய் பகழி ஒன்பான்;
                ஏழ் உலகினுக்கும் ஒரு நாயகனும், எய்தான்;
                சூழ் சுடர் வடிக் கணை அவற்று எதிர் தொடுத்தே,
                ஆழி வரி விற் கரனும், அன்னவை அறுத்தான். 173

                • இராமன் ஊழி எரி உம்பு விட்டான்
                • கரன் ஆழி வரி வில்லால் எய்தான்

                கள்ள வினை மாய அமர் கல்வியின் விளைத்தான்;
                வள்ளல் உருவைப் பகழி மாரியின் மறைத்தான்;
                உள்ளம் உலைவுற்று, அமரர் ஓடினார் ஒளித்தார்;
                வெள் எயிறு இதழ்ப் பிறழ, வீரனும் வெகுண்டான். 174

                • கரன் அம்பு இராமன் அம்பை மறைத்தது

                முடிப்பென் இன்று, ஒரு மொய் கணையால்' எனா,
                தொடுத்து நின்று, உயர் தோள் உற வாங்கினான்;
                பிடித்த திண் சிலை, பேர் அகல் வானிடை
                இடிப்பின் ஓசை பட, கடிது இற்றதே. 175

                • இராமன் மேலும் ஒரு அம்பு வட்டான் 
                • கரன் அம்பால் இராமன் வில் முரிந்து போயிற்று

                வெற்றி கூறிய வானவர், வீரன் வில்
                இற்ற போது, துணுக்கம் உற்று ஏங்கினார்,
                மற்று ஓர் வெஞ் சிலை இன்மை மனக் கொளா,
                'அற்றதால் எம் வலி' என, அஞ்சினார். 176

                • வானவர் அஞ்சினர்

                என்னும் மாத்திரத்து, ஏந்திய கார்முகம்
                சின்னம் என்றும், தனிமையும், சிந்தியான்;
                மன்னர் மன்னவன் செம்மல், மரபினால்,
                பின் உறத் தன் பெருங் கரம் நீட்டினான். 177

                • இராமன் தன் கைகளை நீட்டினான்

                கண்டு நின்று, கருத்து உணர்ந்தான் என,
                அண்டர் நாதன் தடக் கையில், அத் துணை,
                பண்டு போர் மழுவாளியைப் பண்பினால்,
                கொண்ட வில்லை, வருணன் கொடுத்தனன். 178

                • அப்போது வருணன் தன் வில்லைக் கொடுத்தான்

                கொடுத்த வில்லை, அக் கொண்டல் நிறத்தினான்
                எடுத்து வாங்கி, வலம் கொண்டு, இடக் கையில்
                பிடித்த போது நெறி பிழைத்தோர்க்கு எலாம்
                துடித்தவால், இடக் கண்ணொடு தோளுமே. 179

                • இராமன் இடக்கையால் வில்லைப் பிடித்து அம்பு தொடுத்தான்
                • அரக்கர்க்கு இடக்கண்ணும் தோளும் துடித்தன \ தீய அறிகுறி

                ஏற்றி நாண், இமையாமுன் எடுத்து, அது
                கூற்றினாரும் குனிக்க, குனித்து, எதிர்
                ஆற்றினான் அவன் ஆழி அம் தேர், சரம்
                நூற்றினால், நுண் பொடிபட, நூறினான். 180

                • ஒரே முறையில் 100 அம்புகள் பாய்ந்தன 



                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 170

                கரன் போர்


                தேவர் ஆர்த்து எழ, முனிவர்கள் திசைதொறும் சிலம்பும்
                ஓவு இல் வாழ்த்து ஒலி கார்க் கடல் முழக்கு என ஓங்க,
                'கா அடா இது, வல்லையேல், நீ' என, கணை ஒன்று
                ஏவினான்; அவன் எயிறுடை நெடுந் தலை இழந்தான். 161

                • இராமன் அம்பால் தூடணன் தலை துண்டானது

                தம்பி தலை அற்ற படியும், தயரதன் சேய்
                அம்பு படையைத் துணிபடுத்ததும், அறிந்தான்
                வெம்பு படை விற் கை விசயக் கரன் வெகுண்டான்-
                கொம்பு தலை கட்டிய கொலைக் கரியொடு ஒப்பான். 162

                • தம்பி தலை இழந்த செய்தியை அண்ணன் கரன் அறிந்தான்

                அந்தகனும் உட்கிட, அரக்கர் கடலோடும்
                சிந்துரம், வயப் புரவி, தேர், திசை பரப்பி,
                இந்துவை வளைக்கும் எழிலிக் குலம் என, தான்
                வந்து, வரி விற் கை மத யானையை வளைத்தான். 163

                • நிலாவை வளைக்கும் மேகம் போல 
                • வில்லுக்கை யானையை வளைத்தான்

                அடங்கல் இல் கொடுந் தொழில் அரக்கர், அவ் அனந்தன்
                படம் கிழிதர, படிதனில், பலவிதப் போர்
                கடம் கலுழ் தடங் களிறு, தேர், பரி, கடாவி,
                தொடங்கினர்; நெடுந்தகையும் வெங் கணை துரந்தான். 164

                • நாற்படையுடன் வந்து தாக்கினான்
                • இராமனும் அம்பு விட்டான்

                துடித்தன கடக் கரி, துடித்தன பரித் தேர்
                துடித்தன முடித் தலை; துடித்தன தொடித் தோள்;
                துடித்தன மணிக் குடர்; துடித்தன தசைத் தோள்;
                துடித்தன கழல்-துணை; துடித்தன இடத் தோள். 165

                • கரனுக்கு இடப்பக்கத் தோள் துடித்தது
                • இது தீதின் அறிகுறி

                வாளின் வனம், வேலின் வனம் வார் சிலை வனம் திண்
                தோளின் வனம், என்று இவை துவன்றி, நிருதப் போர்
                ஆளின் வனம் நின்றதனை, அம்பின் வனம் என்னும்
                கோளின் வன வன் குழுவினின், குறைபடுத்தான். 166

                • போர்க்காடு 

                தான் உருவு கொண்ட தருமம் தெரி சரம் தான்
                மீன் உருவும்; மேருவை விரைந்து உருவும்; மேல் ஆம்
                வான் உருவும்; மண் உருவும், 'வாள் உருவி வந்தார்
                ஊன் உருவும்' என்னும் இது உணர்த்தவும் உரித்தோ? 167

                • இராமன் விட்டது அற அம்பு

                அன்று இடை வளைந்தவர் குலங்களொடு அடங்கச்
                சென்று உலைவுறும்படி, தெரிந்து கணை சிந்த
                மன்றிடை நலிந்து வலியோர்கள் எளியோரைக்
                கொன்றனர், நுகர்ந்த பொருளின், கடிது கொன்ற. 168

                • அம்புப் போர்

                கடுங் கரன் எனப் பெயர் படைத்த கழல் வீரன்,
                அடங்கலும் அரக்கர் அழிவுற்றிட, அழன்றான்,
                ஒடுங்கல் இல் நிணக் குருதி ஓதம் அதில் உள்ளான்,
                நெடுங் கடலில் மந்தரம் என, தமியன் நின்றான். 169

                • படைகள் அழிந்து கரன் தனிமையில் கடல் கடைந்த மந்தர மலை போல் நின்றான்

                செங் கண் எரி சிந்த, வரி வில் பகழி சிந்த,
                பொங்கு குருதிப் புணரியுள், புகையும் நெஞ்சன்-
                கங்கமொடு காகம் மிடைய, கடலின் ஓடும்
                வங்கம் எனல் ஆயது ஒரு தேரின்மிசை-வந்தான். 170

                • கடலில் ஓடும் கப்பல் போல் குருதிக் கடல் நடுவில் நின்றான்

                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                Thursday, 30 January 2020

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 160

                தூடணன் போர்


                ஆய்ந்த கங்க பத்திரங்கள் புக்கு, அரக்கர்தம் ஆவி
                தோய்ந்த; தோய்வு இலாப் பிறை முகச் சரம் சிரம் துமித்த;
                காய்ந்த வெஞ் சரம் நிருதர்தம் கவச மார்பு உருவப்
                பாய்ந்த; வஞ்சகர் இதயமும் பிளந்தன; பல்லம். 151

                • இராமன் அம்புகள் நிருதர் மார்புகளைத் துளைத்தன

                தூடணன் விடு சுடு சரம் யாவையும் துணியா,
                மாடு நின்றவர் வழங்கிய படைகளும் மாற்றா
                ஆடல் கொண்டனன், அளப்ப அரும் பெரு வலி அரக்கர்
                கூடி நின்ற அக் குரை கடல் வறள்படக் குறைத்தான். 152

                • தூடணன் அம்புகளையும் வீழ்த்தின

                ஆர்த்து எழுந்தனர் வானவர்; அரு வரை மரத்தொடு
                ஈர்த்து எழுந்தன, குருதியின் பெரு நதி; இராமன்
                தூர்த்த செஞ் சரம் திசைதொறும் திசைதொறும் தொடர்ந்து
                போர்த்த வெஞ் சினத்து அரக்கரைப் புரட்டின, புவியில் 153

                • அரக்கர்களை தரையில் புரட்டியது

                தோன்றும் மால் வரைத் தொகை எனத் துவன்றிய நிணச் சேறு
                ஆன்ற பாழ் வயிற்று அலகையைப் புகல்வது என்? அமர் வேட்டு
                ஊன்றினார் எலாம் உலைந்தனர்; ஒல்லையில் ஒழிந்தார்;
                கான்ற இன் உயிர் காலனும் கவர்ந்து, மெய்ம் மறந்தான். 154

                • அலகைகள் நிணச்சோறு உண்டன 
                • எமன் உயிர்களைக் கவர்ந்து களைத்துவிட்டான் 

                களிறு, தேர், பரி, கடுத்தவர், முடித் தலை, கவந்தம்,
                ஒளிறு பல் படை, தம் குலத்து அரக்கர்தம் உடலம்,
                வெளிறு சேர் நிணம், பிறங்கிய அடுக்கலின் மீதாக்
                குளிறு தேர் கடிது ஓட்டினன் தூடணன், கொதித்தான். 155

                • அழிந்த படைகளின் மீது தூடணன் தன் தேரை ஓட்டினான் 

                அறம் கொளாதவர் ஆக்கைகள் அடுக்கிய அடுக்கல்
                பிறங்கி நீண்டன, கணிப்பு இல; பெருங் கடு விசையால்;
                கறங்கு போன்றுளது ஆயினும், பிணப் பெருங் காட்டில்
                இறங்கும், ஏறும்; அத் தேர் பட்டது யாது என இசைப்பாம்? 156

                • பிணக்காட்டில் தூடணன் தேர் சென்றது

                அரிதின் எய்தினன் -ஐ-ஐந்து கொய் உளைப் பரியால்
                உருளும் ஆழியது ஒரு தனித் தேரினன், மேகத்து
                இருளை நீங்கிய இந்துவின் பொலிகின்ற இராமன்
                தெருளும் வார் கணைக் கூற்று எதிர், ஆவி சென்றென்ன. 157

                • இராமன் அம்புகளை எதிர்த்து நின்றான் 

                சென்ற தேரையும், சிலையுடை மலை எனத் தேர்மேல்
                நின்ற தூடணன் தன்னையும் நெடியவன் நோக்கி,
                'நன்று-நன்று, நின் நிலை' என, அருள், இறை நயந்தான்
                என்ற காலத்து, அவ் வெய்யவன் பகழி மூன்று எய்தான். 158

                • தூடணன் 3 அம்பு விட்டான்

                தூர வட்ட எண் திசைகளைத் தனித்தனி சுமக்கும்
                பார எட்டினோடு இரண்டினில் ஒன்று பார் புரக்கப்
                பேர விட்டவன், நுதல் அணி ஓடையின் பிறங்கும்
                வீர பட்டத்தில் பட்டன, விண்ணவர் வெருவ. 159

                • தேவர் அஞ்சினர்

                'எய்த காலமும் வலியும் நன்று' என நினைத்து, இராமன்
                செய்த சேயொளி முறுவலன், கடுங் கணை தெரிந்தான்;
                நொய்தின், அங்கு அவன் நொறில் பரித் தேர் பட நூறி,
                கையில் வெஞ் சிலை அறுத்து, ஒளிர் கவசமும் கடிந்தான். 160

                • இராமன் சிரித்துக்கொண்டே அம்பைப் பாய்ச்சினான்



                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 150

                தூடணன் தன் படையினருக்கு 

                வீர உரை 

                கூறிப் போரிடல்

                அனையர் ஆகிய அரக்கரை, "ஆண் தொழிற்கு அமைந்த
                வினையம் நீங்கிய மனித்தரை வெருவன்மின்" என்னா,
                நினையும் நான் உமக்கு உரைப்பதும் உண்டு' என, நின்றே,
                துனையும் வாம் பரித் தேரினன் தூடணன் சொன்னான். 141

                • தூடணன் இராமனிடம் வீரம் பேசினான்

                'வச்சை ஆம் எனும் பயம் மனத்து உண்டு என வாழும்
                கொச்சை மாந்தரைக் கோல் வளை மகளிரும் கூசார்;
                நிச்சயம் எனும் கவசம்தான் நிலைநிற்பது அன்றி,
                அச்சம் என்னும் ஈது ஆர் உயிர்க்கு அருந் துணை ஆமோ? 142

                • அச்சம் உயிருக்குத் துணை ஆகாது

                'பூ அராவு வேல் புரந்தரனோடுதான், பொன்றா
                மூவரோடுதான் முன் நின்று முட்டிய சேனையில்
                ஏவர் ஓடினர் இராக்கதர்? நுமக்கு இடைந்து ஓடும்
                தேவரோடு கற்றறிந்துளிரோ? மனம் திகைத்தீர்! 143

                • காமனைக் கண்டும் மூவரைக் கண்டும் ஓடாத நீங்ககள் இரானைக் கண்டு ஓடுகிறீர்களே என்றான், தன் படையினரைப் பார்த்து 

                'இங்கு ஓர் மானிடற்கு, இத்தனை வீரர்கள், இடைந்தீர்;
                உம் கை வாளொடு போய் விழுந்து, ஊர் புகலுற்றீர்;
                கொங்கை மார்பிடைக் குளிப்புறக் களிப்புறு கொழுங் கண்
                நங்கைமார்களைப் புல்லுதிரோ? நலம் நுகர்வீர்! 144

                • உங்கள் மங்கையரை அணைக்கவா - என்றான்

                'செம்பு காட்டிய கண் இணை பால் எனத் தெளிந்தீர்!
                வெம்பு காட்டிடை நுழைதொறும், வெரிந் உறப் பாய்ந்த
                கொம்பு காட்டுதிரோ, தட மார்பிடைக் குளித்த
                அம்பு காட்டுதிரோ, குல மங்கையர்க்கு? அம்மா! 145

                • உங்கள் மங்கையரிடம் என்ன காட்டப் போகிறீர் - என்றான்

                'ஏக்கம் இங்கு இதன்மேலும் உண்டோ ? இகல் மனிதன்
                ஆக்கும் வெஞ் சமத்து, ஆண்மை அவ் அமரர்க்கும் அரிதாத்
                தாக்க அரும் புயத்து உம் குலத் தலைமகன் தங்கை
                மூக்கொடு அன்றி, நும் முதுகொடும் போம் பழி முயன்றீர். 146

                • உம் குலமகளுக்கு மூக்கறுந்த பழி உங்கள் முதுகோடு போகிறதோ

                'ஆர வாழ்க்கையின் வணிகராய் அமைதிரோ? அயில் வேல்
                வீர வாள் கொழு என மடுத்து உழுதிரோ?-வெறிப் போர்த்
                தீர வாழ்க்கையின் தெவ்வரைச் செருவிடைப் பறித்த
                வீர வாட் கையீர்!-எங்ஙனம் வாழ்திரோ? விளம்பீர். 147

                • வீரவாள் கையில் வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்யப் போகிறீர் - என்றான்

                என்று, தானும், தன் எறி கடற் சேனையும், 'இறை, நீர்
                நின்று காண்டிர் என் நெடுஞ் சிலை வலி' என நேராச்
                சென்று தாக்கினன், தேவரும் மருள்கொண்டு திகைத்தார்;
                'நன்று! காத்தி' என்று, இராமனும் எதிர் செல நடந்தான். 148

                • என் வில் வலிமை காண்க - என்று கூறிய தூடணன் இராமனைத் தாக்கினான்
                • இராமனும் போரிட்டான்

                ஊடு அறுப்புண்ட, மொய்படை; கையொடும் உயர்ந்த
                கோடு அறுப்புண்ட, குஞ்சரம்; கொடிஞ்சொடு கொடியின்
                காடு அறுப்புண்ட, கால் இயல் தேர்; கதிர்ச் சாலி
                சூடு அறுப்புண்ட எனக் கழுத்து அறுப்புண்ட, துரகம். 149

                • யானை, குதிரைகள் நெல் அறுத்த வயல்போல் தலை அறுபட்டன

                துருவி ஓடின, உயிர் நிலை, சுடு சுரம், துரந்த;
                கருவி ஓடின, கச்சையும் கவசமும் கழல;
                அருவி ஓடின என அழி குருதி ஆறு ஒழுக;
                உருவி ஓடின, கேடகத் தட்டொடும் உடலம். 150

                • இராமன் அம்புகள் பாய்ந்தன


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்


                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 140

                முத்தலையன் போர்


                தேர் அழிந்து, அவ் வழி, திரிசிரா எனும்
                பேர் அழிந்ததனினும், மறம் பிழைத்திலன்;
                வார் அழிந்து உமிழ் சிலை, வான நாட்டுழிக்
                கார் இழிந்தாலென, கணை வழங்கினான். 131

                • திரிசிரா என்னும் முத்தலையன் தன் ஒற்றைத் தலையுடன் இராமனைத் தாக்கினான்

                ஏற்றிய நுதலினன் இருண்ட கார் மழை
                தோற்றிய வில்லொடும் தொடர, மீமிசைக்
                காற்று இடை அழித்தென, கார்முகத்தையும்
                மாற்ற அரும் பகழியால், அறுத்து மாற்றினான். 132

                • இராமன் தன் அம்பால் அவன் காமுக வில்லின் நாணை அறுத்தான்

                வில் இழந்தனன் என்னினும், விழித்த வாள் முகத்தின்
                எல் இழந்திலன்; இழந்திலன் வெங் கதம், இடிக்கும்
                சொல் இழந்திலன்; தோள் வலி இழந்திலன்; சொரியும்
                கல் இழந்திலன்; இழந்திலன் கறங்கு எனத் திரிதல். 133

                • வில்லை இழந்தாலும் முத்தலையன் தன் தோள் வலிமையை இழக்கவில்லை

                ஆள் இரண்டு-நூறு உள என, அந்தரத்து ஒருவன்
                மூள் இரும் பெரு மாய வெஞ் செரு முயல்வானை,
                தாள் இரண்டையும் இரண்டு வெங் கணைகளால் தடிந்து,
                தோள் இரண்டையும் இரண்டு வெங் கணைகளால் துணித்தான். 134

                • 200 ஆள் போல் மாயம் காட்டினான் 
                • இராமன் அஙன் தாள்களையும், தோள்களையும் சாய்த்தான்

                அற்ற தாளொடு தோளிலன், அயில் எயிறு இலங்க,
                பொற்றை மா முழைப் புலாலுடை வாயினின், புகுந்து
                பற்ற ஆதரிப்பான் தனை நோக்கினன்; பரிவான்,
                கொற்ற வார் சரத்து, ஒழிந்தது ஓர் சிரத்தையும் குறைத்தான். 135

                • முத்தலையன் தன் வாயால் இராமனை விழுங்க வந்தான்
                • இராமன் அவன் தலையைத் துண்டித்தான் 

                திரிசிரா எனும் சிகரம் மண் சேர்தலும், செறிந்த
                நிருதர் ஓடினர், தூடனன் விலக்கவும் நில்லார்;-
                பருதி வாளினர், கேடகத் தடக் கையர், பரந்த
                குருதி நீரிடை, வார் கழல் கொழுங் குடர் தொடக்க. 136

                • முத்தலையன் மண்ணில் வீழ்ந்தது கண்டு படை பின்ன்னிட்டது
                • தூடணன் தடுத்தான் 
                • கேளாமல் குருதி நீரில் ஓடினர் 

                கணத்தின் மேல் நின்ற வானவர் கை புடைத்து ஆர்ப்ப,
                பணத்தின்மேல் நிலம் குழியுற, கால் கொடு பதைப்பார்
                நிணத்தின்மேல் விழுந்து அழுந்தினர் சிலர்; சிலர் நிவந்த
                பிணத்தின் மேல் விழுந்து உருண்டனர், உயிர் கொடு பிழைப்பார். 137

                • சிலர் பிணத்தின் மேல் உருண்டு பிழைத்தனர்

                வேய்ந்த வாளொடு வேல் இடை மிடைந்தன வெட்ட,
                ஓய்ந்துளார் சிலர்; உலந்தனர் உதிர நீர் ஆற்றில்
                பாய்ந்து, கால் பறித்து அழுந்தினர் சிலர்; சிலர் பயத்தால்
                நீந்தினார், நெடுங் குருதி அம் கடல் புக்கு நிலையார். 138

                • சிலர் குருதி ஆற்றில் நீந்திக் குருதிக் கடலில் விழுந்தனர்

                மண்டி ஓடினார் சிலர், நெடுங் கட கரி வயிற்றுப்
                புண் திறந்த மா முழையிடை வாளொடும் புகுவார்,
                தொண்டை நீங்கிய கவந்தத்தை, 'துணைவ! நீ எம்மைக்
                "கண்டிலேன்" எனப் புகல்' என, கை தலைக் கொள்வார். 139

                • சிலர் தலை இழந்த கவந்தத்தை வணங்கி, "நண்ப, என்னைக் காணவில்ல என்று சொல்" என்றனர்

                கச்சும் வாளும் தம் கால் தொடர்ந்து ஈர்வன காணார்,
                அச்சம் என்பது ஒன்று உருவு கொண்டாலென, அழிவார்;
                உச்ச வீரன் கைச் சுடு சரம் நிருதர் நெஞ்சு உருவத்
                தச்சு நின்றன கண்டனர், அவ் வழித் தவிர்ந்தார். 140

                • படையினர் அச்சமே உருவாயினர்


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 130

                இராமன் கொன்றதால் 

                தேவர் ஆயினர்


                சண்ட வெங் கடுங் கணை தடிய, தாம், சில
                திண் திறல் வளை எயிற்று அரக்கர், தேவர் ஆய்,
                வண்டு உழல் புரி குழல் மடந்தைமாரொடும்
                கண்டனர், தம் உடல்-கவந்த நாடகம். 121

                • அரக்கர் தேவர்களாகி, தம் முண்டம் நடனம் ஆடுவதைக் கண்டனர்  

                ஆய் வளை மகளிரொடு அமரர் ஈட்டத்தர்-
                தூய வெங் கடுங் கணை துணித்த தங்கள் தோள்,
                பேய் ஒருதலை கொள, பிணங்கி, வாய்விடா
                நாய் ஒருதலை கொள-நகையுற்றார், சிலர். 122

                • தங்கள் தோளைப் பேய் ஒருபக்கமும், நாய் மற்றொரு பக்கமும் இருப்பதைப் பார்த்தனர்

                தெரி கணை மூழ்கலின் திறந்த மார்பினர்
                இரு வினை கடந்து போய் உம்பர் எய்தினார்
                'நிருதர் தம் பெரும் படை நெடிது; நின்றவன்
                ஒருவன்' என்று, உள்ளத்தில் உலைவுற்றார், சிலர். 123

                • படையில் எஞ்சி நின்ற ஒருவன் நடுநடுங்கினான்

                கைக் களிறு அன்னவன் பகழி, கண்டகர்
                மெய்க் குலம் வேரொடும் துணித்து வீழ்த்தின-
                மைக் கரு மனத்து ஒரு வஞ்சன், மாண்பு இலன்,
                பொய்க் கரி கூறிய கொடுஞ் சொல் போலவே. 124

                • பொய் சாட்சி சொன்னவன் குலம் போல அரக்கர் அழிந்தனர்

                அஞ்சிறை அறுபதம் அடைந்த கீடத்தைத்
                தஞ்சு எனத் தன் மயம் ஆக்கும் தன்மைபோல்
                வஞ்சகத்து அரக்கரை வளைத்து, வள்ளல்தான்
                செஞ் சரத் தூய்மையால், தேவர் ஆக்கினான். 125

                • இராமன் கொன்றதால் படையின் தேவர் ஆயினர்

                'வலம் கொள் போர், மானிடன் வலிந்து கொன்றமை,
                அலங்கல் வேல் இராவணற்கு அறிவிப்பாம்' என
                சலம்கொள் போர் அரக்கர்தம் உருக்கள் தாங்கின,
                இலங்கையின் உற்ற, அக் குருதி ஆறு அரோ. 126

                • குருதி ஆறு இலங்கை வரை பாய்ந்தது
                • இராவணன் அறிவதற்காக

                சூழ்ந்த தார் நெடும் படை, பகழி சுற்றுறப்
                போழ்ந்து உயிர் குடித்தலின், புரளப் பொங்கினான்,
                தாழ்ந்திலன் முத் தலைத் தலைவன், சோரியின்
                ஆழ்ந்த தேர், அம்பரத்து ஓட்டி ஆர்க்கின்றான். 127

                • அரக்கர் படையில் முத்தலை ஒருவன் வானில் தேரோட்டினான்

                ஊன்றிய தேரினன் உருமின் வெங் கணை,
                வான் தொடர் மழை என, வாய்மை யாவர்க்கும்
                சான்று என நின்ற அத் தரும மன்னவன்
                தோன்றல்தன் திரு உரு மறையத் தூவினான். 128

                • இராமன் மறையும் அளவு அம்பு விட்டான்

                தூவிய சரம் எலாம், துணிய, வெங் கணை
                ஏவினன் இராமனும்; ஏவி, ஏழ்-இரு
                பூ இயல் வாளியால் பொலம் கொள் தேர் அழித்து,
                ஆவி, வெம் பாகனை, அழித்து மாற்றினான். 129

                • இராமன் அம்பால் அவன் தேர் அழிந்தது

                அன்றியும், அக் கணத்து, அமரர் ஆர்த்து எழ,
                பொன் தெரி வடிம்புடைப் பொரு இல் வாளியால்,
                வன் தொழில் தீயவன் மகுட மாத் தலை
                ஒன்று ஒழித்து, இரண்டையும் உருட்டினான் அரோ. 130

                • அவனது 2 தலை போயிற்று 
                • 1 எஞ்சியது

                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 120

                படையினர் பட்ட பாடு


                முழங்கின பெரும் பணை, மூரி மால் கரி;
                முழங்கின வரி சிலை முடுகு நாண் ஒலி;
                முழங்கின சங்கொடு புரவி; மொய்த்து உற
                முழங்கின அரக்கர் தம் முகிலின் ஆர்ப்பு அரோ. 111

                • அரக்கர் படை முழங்கிற்று

                வெம் படை, நிருதர், வீச விண்ணிடை மிடைந்த, வீரன்
                அம்பு இடை அறுக்க, சிந்தி அற்றன படும்'; என்று, அஞ்சி,
                உம்பரும் இரியல் போனார்; உலகு எலாம் உலைந்து சாய்ந்த;
                கம்பம் இல் திசையில் நின்ற களிறும், கண் இமைத்த அன்றே. 112

                • கம்பம் = ஆட்டம்
                • இராமன் அம்பு படும் என்று அஞ்சித் தேவர்கள் ஒதுங்கினர்

                அத் தலைத் தானையன், அளவு இல் ஆற்றலன்,
                முத் தலைக் குரிசில், பொன் முடியன்; முக்கணான்
                கைத்தலைச் சூலமே அனைய காட்சியான்;
                வைத் தலைப் பகழியால் மழை செய் வில்லினான். 113

                • முத்தலைப் பகழி 
                • முக்கணான் சூலம்
                • முத்தலைப் பிரமன்

                அன்னவன் நடுவுற, 'ஊழி ஆழி ஈது'
                என்ன வந்து, எங்கணும் இரைத்த சேனையுள்,
                தன் நிகர் வீரனும், தமியன், வில்லினன்,
                துன் இருள் இடையது ஓர் விளக்கின் தோன்றினான். 114

                • இருளில் விளக்கு போல் 
                • போரில் இராமன்

                ஓங்கு ஒளி வாளினன், உருமின் ஆர்ப்பினன்,
                வீங்கிய கவசத்தன், வெய்ய கண்ணினன்-
                ஆங்கு-அவன் அணிக்கு எதிர் அணிகள் ஆக, தேர்
                தாங்கினன் இராமனும், சரத்தின் தானையால். 115

                • அரக்கர் உடல்கள் இராமனுக்குத் தேர்

                தாள் இடை அற்றன; தலையும் அற்றன;
                தோள் இடை அற்றன; தொடையும் அற்றன;
                வாள் இடை அற்றன; மழுவும் அற்றன;
                கோள் இடை அற்றன; குடையும் அற்றன. 116

                • அரக்கர் அற்றவர் ஆயினர்

                கொடி யொடு கொடுஞ்சு இற, புரவிக் கூட்டு அற,
                படியொடு படிந்தன, பருத்த தேர்; பணை
                நெடிய வன் கட கரி புரண்ட, நெற்றியின்
                இடியொடு முறிந்து வீழ் சிகரம் என்னவே. 117

                • மலை இடிந்து விழுவது போல வீழ்ந்தனர்

                'அற்றன சிரம்' என அறிதல் தேற்றலர்;
                கொற்ற வெஞ் சிலை சரம் கோத்து வாங்குவார்
                இற்றவர், இறாதவர் எழுந்து, விண்ணினைப்
                பற்றின மழை எனப் படை வழங்குவார். 118

                • படைக்கருவிகளை வீசினர்

                கேடகத் தடக் கைய, கிரியின் தோற்றத்த,
                ஆடகக் கவசத்த, கவந்தம் ஆடுவ-
                பாடகத்து அரம்பையர் மருள, பல்வித
                நாடகத் தொழிலினை நடிப்ப ஒத்தவே. 119

                • கவந்தம் \ தலையில்லா உடல்கள் ஆடின

                கவரி வெண் குடை எனும் நுரைய; கைம்மலைச்
                சுவரன; கவந்தம் ஆழ் சுழிய; தண் துறை
                பவர் இனப்படு மணி குவிக்கும் பண்ணைய;
                உவரியைப் புதுக்கின-உதிர-ஆறுஅரோ. 120

                • குருதி ஆற்றில் குடைகள் நுரை போல் மிதந்தன



                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 110

                படைத்தலைவர்கள் மாண்டனர்


                பேய் ஏறின செரு வேட்டு எழு பித்து ஏறினர் பின் வாய்,
                நாய் ஏறின, தலைமேல் நெடு நரி ஏறின; எரி கால்
                வாய் ஏறின வடி வாளியின் வால் ஏறினர், வந்தார்,
                தீ ஏறு, இகல் அரி ஏறு என, முகில் ஏறு எனச் செறிந்தார். 101

                • போர்களத்தில் யார் மேல் யார் ஏறி நடந்தனர்

                தலை சிந்தின; விழி சிந்தின; தழல் சிந்தின; தரைமேல்
                மலை சிந்தினபடி சிந்தின, வரி சிந்துரம்; மழைபோல்
                சிலை சிந்தின கணை சிந்தின, திசை சிந்தின; திசையூடு
                உலை சிந்தின, பொறி சிந்தின, உயிர் சிந்தின, உடலம். 102

                • சிந்தியவை

                படைப் பெருந் தலைவரும், படைத்த தேர்களும்
                உடைத் தடம் படைகளும், ஒழிய, உற்று எதிர்
                விடைத்து அடர்ந்து எதிர்ந்தவர், வீரன் வாளியால்
                முடைத்த வெங் குருதியின் கடலில் மூழ்கினார். 103

                • குருதிக் கடலில் மூழ்கினர்

                சுற்றுற நோக்கினர், தொடர்ந்த சேனையில்
                'அற்றன தலை' எனும், ஆக்கை கண்டிலர்;
                தெற்றினர் எயிறுகள்; திருகினார் சினம்;
                முற்றினர் இராமனை, முடுகு தேரினார். 104

                • தேரில் வந்தவர் சாய்ந்தனர்

                ஏழ்-இரு தேரும் வந்து, இமைப்பின் முன்பு, இடை
                சூழ்வன, கணைகளின் துணிய நூறினான்;
                ஆழியும், புரவியும், ஆளும் அற்று, அவை
                ஊழி வெங் கால் எறி ஓங்கல் ஒத்தவே. 105

                • 14 தேரும்

                அழிந்தன தேர்; அவர் அவனி கீண்டு உக,
                இழிந்தனர்; வரி சிலை எடுத்த கையினர்;
                ஒழிந்தனர்; சரங்களை உருமின் ஏறு எனப்
                பொழிந்தனர், பொழி கனல் பொடிக்கும் கண்ணினார். 106

                • அழிவு

                நூறிய சரம் எலாம் நுறுங்க வாளியால்
                ஈறுசெய்து, அவர் சிலை ஏழொடு ஏழையும்
                ஆறினோடு ஆறும் ஓர் இரண்டும் அம்பினால்
                கூறுசெய்து, அமர்த் தொழில் கொதிப்பை நீக்கினான். 107

                • 14 தேரை 14 அம்பால் வீழ்த்தினான்

                வில் இழந்து, அனைவரும் வெகுளி மீக்கொள,
                கல் உயர் நெடு வரை கடிதின் ஏந்தினார்,
                ஒல்லியில் உருத்து, உயர் விசும்பில் ஓங்கி நின்று
                எல் உயர் பொறி உக, எறிதல் மேயினார். 108

                • நின்று தாக்கினர்

                கலைகளின் பெருங் கடல், கடந்த கல்வியான்
                இலை கொள் வெம் பகழி ஏழ்-இரண்டும் வாங்கினான்;
                கொலை கொள் வெஞ் சிலையொடு புருவம் கோட்டினான்;
                மலைகளும் தலைகளும் விழுந்த, மண்ணினே. 109

                • இராமனின் 14 அம்புகள்

                படைத் தலைத் தலைவர்கள் படலும், பல் படை
                புடைத்து, அடர்ந்து, எதிர் அழல் புரையும் கண்ணினார்,
                கிடைத்தனர், அரக்கர்கள்; கீழும் மேலும் மொய்த்து
                அடைத்தனர் திசைகளை; அமரர் அஞ்சினார். 110

                • படைத்தலைவர்கள் மாண்டதால் படையினர் தாக்கினர்


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 100

                படைத்தலைவர்கள் போர்


                வானத்தன, கடலின் புற வலயத்தன; மதி சூழ்
                மீனத்தன; மிளிர் குண்டல வதனத்தன மிடல் வெங்
                கானத்தன; மலையத்தன; திசை சுற்றிய கரியின்
                தானத்தன-காகுத்தன சரம் உந்திய சிரமே. 91

                • இராமன் அம்பால் அறுபட்ட அரக்கர் தலைகள் எங்கெல்லாம் சென்றன

                மண் மேலன; மலை மேலன; மழை மேலன; மதி தோய்
                விண் மேலன; நெடு வேலையின் மேல் கீழன; மிடலோர்
                புண் மேலன;-குருதிப் பொழி திரை ஆறுகள் பொங்க,
                திண் மேருவை நகு மார்பினை உருவித் திரி சரமே. 92

                • மார்பைத் தொலைத்த அம்புகள்

                பொலந் தாரினர், அனலின் சிகை பொழி கண்ணினர், எவரும்
                வலம் தாங்கிய வடி வெம் படை விடுவார், சர மழையால்
                உலந்தார்; உடல் கடலோடு உற, உலவா உடல் உற்றார்;
                'அலந்தார் நிசிசரர் ஆம்' என, இமையோர் எடுத்து ஆர்த்தார். 93

                • தேவர்கள் ஆர்த்தனர்

                ஈரல் செறி கமலத்தன, இரதத் திரள் புளினம்,
                வீரக் கரி முதலக் குலம், மிதக்கின்றன உதிக்கும்
                பாரக் குடர் மிடை பாசடை படர்கின்றன பலவா,
                மூரித் திரை உதிரக் குளம் முழுகிக் கழுது எழுமே. 94

                • தின்ற கழுகுகள்

                அழைத்தார் சிலர், அயர்த்தார் சிலர், அழிந்தார் சிலர், கழிந்தார்,
                உழைத்தார் சிலர், உயிர்த்தார் சிலர், உருண்டார் சிலர், புரண்டார்;
                குழைத் தாழ் திரைக் குருதிக் கடல் குளித்தார் சிலர், கொலை வாய்
                மழைத் தாரைகள் படப் பாரிடை மடிந்தார் சிலர், உடைந்தார். 95

                • அலரல்

                உடைந்தார்களை நகைசெய்தனர், உருள் தேரினர், உடன் ஆய்
                அடைந்தார், படைத் தலைவீரர்கள் பதினால்வரும்; அயில் வாள்
                மிடைந்தார், நெடுங் கடல்-தானையர், மிடல் வில்லினர், விரிநீர்
                கடைந்தார் வெருவுற மீது எழு கடு ஆம் எனக் கொடியார். 96

                • 14 படைத்தலைவர் போர்

                நாகத் தனி ஒரு வில்லியை, நளிர் முப்புரர், முன் நாள்
                மாகத்திடை வளைவுற்றனர் என, வள்ளலை மதியார்,
                ஆகத்து எழு கனல் கண்வழி உக, உற்று எதிர் அழன்றார்;
                மேகத்தினை நிகர் வில்லியை வளைத்தார், செரு விளைத்தார். 97

                • இராமனை வளைத்துக்கொண்டனர்

                எய்தார் பலர்; எறிந்தார் பலர்; மழு ஓச்சினர்; எழுவால்
                பொய்தார் பலர்; புடைத்தார் பலர்; கிடைத்தார் பலர்; பொருப்பால்
                பெய்தார் மழை; பிதிர்த்தார் எரி;-பிறை வாள் எயிற்று அரக்கர்-
                வைதார் பலர்; தெழித்தார் பலர்; மலை ஆம் என வளைத்தார். 98

                • வளைத்தவர் போர்

                தேர் பூண்டன விலங்கு யாவையும், சிலை பூண்டு எழு கொலையால்,
                பார் பூண்டன; மத மா கரி பலி பூண்டன; புரிமா
                தார் பூண்டன, உடல் பூண்டில தலை; வெங்கதிர் தழிவந்து
                ஊர் பூண்டன பிரிந்தாலென, இரிந்தார் உயிர் உலைந்தார். 99

                • உளைந்தவர்கள்

                மால் பொத்தின, மறவோர் உடன் மழை பொத்தின; வழி செம்-
                பால் பொத்தின, நதியின் கிளர் படி பொத்தின; படர் வான் -
                மேல் பொத்தின குழி விண்ணவர், விழி பொத்தினர்; விரை வெங்
                கால் பொத்தினர் நமன் தூதுவர், கடிது உற்று, உயிர் கவர்வார். 100

                • பொத்திக்கொண்டனர்


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                தொல்காப்பியம் பயன்படுகிறதா Is Tolkappiyam in use 5

                தொல்காப்பியர் தந்துள்ள 

                ஒலியன் குறியீடு | ஈரெழுத்தொருமொழி


                புதுப்பொருளை உருவாக்கவே சொற்கள் இணைகின்றன.
                சொற்கள் இணைவதைப் புணர்ச்சி என்கிறோம்.

                தமிழில் புணர்ச்சி 2 வகையில் நிகழ்கிறது.

                • 1 பொருட் புணர்ச்சி 
                • 2 ஒலியன் புணர்ச்சி


                பொருட்புணர்ச்சி

                1-1 

                வேற்றுமைப் புணர்ச்சி அல்வழிப் புணர்ச்சி – பாகுபாடு \ தொல் 1-4-10

                • தமிழ் படி 
                • தமிழ்ப்பாடம்
                1-2 

                உயர்திணைப் பெயர் அஃறிணைப் பெயர் பாகுபாடு \ தொல் 1-5-15

                • அவர் தந்தார் குறள் 1182 
                • அவர்க் காணலுற்று குறள் 1244 
                • பழம் தா


                ஒலியன் புணர்ச்சி

                2-1 

                குற்றியலுகரப் புணரியல்

                • எழுத்துகள் – து முற்றியலுகரம்  
                • எழுத்துக்கள் – து குற்றியலுகரம்
                • இடைப்படிற் குறுகும் இடனுமார் உண்டே (தொல் 1-2-4}
                • புணரியல் நிலையிடைக் குறுகலும் உடைத்தே (தொல் 1-2-2)
                2-2 

                ஈரெழுத்தொருமொழி புணரியல் 15

                • ஓரெழுத்தொருமொழி – 1 அல்லது 2மாத்திரை (து, நொ, ஆ பூ)
                • ஈரெழுத்தொருமொழி – ஒன்றரை அல்லது 2 மாத்திரை (கல், மழ், கடு, புளி)
                • இரண்டிறந்து இசைக்கும் தொடர்மொழி – 2 மாத்திரைக்கு மேல் ஒலிக்கும் சொல் (மான், தமிழ்)


                2-ஆம் வேற்றுமைத்தொகை

                • து கொற்றா துக்கொற்றா பூபறி –உறழும்
                • கடு தின்றான், கடுத் தின்றான் புளி குடித்தாள், புளிக் குடித்தாள்- உறழும்
                • மான் பிடித்தான், தமிழ் படித்தான், - (உறழாது) இயல்பு
                புணர்ச்சியில் இந்த வேறுபாட்டை உணர்த்தவே ஈரெழுத்தொருமொழி பாகுபாடு.



                சொல்லிலுள்ள ஒலியனின் இயல்புக்கேற்பச் சாரியை பெற்றும் பெறாமலும் புணர்கின்றன.  


                தொல்காப்பியம் பயன்படுகிறதா Is Tolkappiyam in use 4

                தொல்காப்பியரின் ஆடுபுலி விளையாட்டு

                தொண்டு = 9

                1

                ஒன்பது + பத்து = தொண்ணூறு \ 3 தொல் 1-9-57
                ஒன்பது + நூறு தொள்ளாயிரம் 4 \ தொல் 1-9-58

                இப்படியொரு ஆடுபுலி விளையாட்டை அல்லது சதுரங்கம் விளையாட்டைத் தொல்காப்பியர் விளையாடுவதை மொழியியலார் ஏற்பதில்லை.

                2

                தொல்காப்பியர் தாமரை, வெள்ளம், ஆம்பல் என்னும் எண்ணுப்பெயர்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். \ 5 தொல் 1-8-98 

                அவர் காலத்துக்குப் பின்னர் தோன்றிய நூல் என்று நாம் கூறும் பரிபாடலில் வரும் தொண்டு என்னும் சொல்லின் தொல்காப்பியர் கால நிலை என்ன

                3

                தொண்டு என்னும் சொல்லைத் தொல்காப்பியரே வேறொரு நூற்பாவில் ஒன்பது என்னும் பொருளில் பயன்படுத்தியுள்ளார் 

                மெய் பெறு மரபின் தொடை வகைதாமே
                ஐ ஈர் ஆயிரத்து ஆறு ஐஞ்ஞூற்றொடு
                தொண்டு தலை இட்ட பத்துக் குறை எழுநூற்று
                ஒன்பஃது என்ப உணர்ந்திசினோரே. \ தொல்காப்பியம் செய்யுளியல் 97

                இதில் ஒன்பது என்னும் சொல்லும், தொண்டு என்னும் பயன்படுத்தப் பட்டிருப்பதை நாம் காணமுடிகிறது

                பாழ்-என, கால்–என, பாகு–என, ஒன்று–என,
                இரண்டு–என, மூன்று–என, நான்கு–என, ஐந்து-என,
                ஆறு-என, ஏழ்-என, எட்டு-என, தொண்டு-என
                நால்வகை ஊழி எண் 

                என்று பரிபாடல் (3-79) பயன்படுத்துவதைக் காணமுடிகிறது 

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 90

                போர்க்களம்


                காடு கொண்ட கார் உலவைகள் கதழ் கரி கதுவ,
                சூடு கொண்டன எனத் தொடர் குருதி மீத் தோன்ற,
                ஆடுகின்ற அறுகுறை; அயில் அம்பு, விண்மேல்
                ஓடுகின்றன, உயிரையும் தொடர்வன ஒத்த. 81

                • குருதி வெள்ளம்

                கைகள் வாளொடு களம்பட, கழுத்து அற, கவச
                மெய்கள் போழ்பட, தாள் விழ, வெருவிட, நிருதர்
                செய்ய மாத் தலை சிந்திட, திசை உறச் சென்ற-
                தையலார் நெடு விழி எனக் கொடியன கரங்கள். 82

                • தலைகள் சிந்தின

                மாரி ஆக்கிய வடிக் கணை, வரை புரை நிருதர்
                பேர் யாக்கையின் பெருங் கரை வயின் தொறும் பிறங்க,
                ஏரி ஆக்கின; ஆறுகள் இயற்றின; நிறையச்
                சோரி ஆக்கின; போக்கின; வனம் எனும் தொன்மை. 83

                • வனம் குருதி ஏரி ஆயிற்று

                அலை மிதந்தன குருதியின் பெருங் கடல், அரக்கர்
                தலை மிதந்தன; நெடுந் தடி மிதந்தன; தடக் கைம்-
                மலை மிதந்தன; வாம் பரி மிதந்தன; வயப் போர்ச்
                சிலை மிதந்தன; மிதந்தன; கொடி நெடுந் தேர்கள். 84

                • குருதி வெள்ளத்தில் தலைகள் மிதந்தன

                ஆய காலையில், அனல் விழித்து ஆர்த்து இகல் அரக்கர்,
                தீய வார் கணை முதலிய தெறு சினப் படைகள்,
                மேய மால் வரை ஒன்றினை வளைத்தன மேகம்
                தூய தாரைகள் சொரிவன ஆம் என, சொரிந்தார். 85

                • படைகள் மழைத்தாரை போல் படைக்கருவிகளை வீசின

                சொரிந்த பல் படை துணிபட, துணிபட, சரத்தால்
                அரிந்து போந்தன சிந்திட, திசை திசை அகற்றி,
                நெரிந்து பார்மகள் நெளிவுற, வனம் முற்றும் நிறைய,
                விரிந்த செம் மயிர்க் கருந் தலை மலை என வீழ்ந்தான். 86

                • அவற்றை இராமன் தன் அம்புளால் வீழ்த்தினான்

                கவந்த பந்தங்கள் களித்தன, குளித்த கைம்மலைகள்,
                சிவந்த பாய்ந்த வெங் குருதியில், திருகிய சினத்தால்
                நிவந்த வெந் தொழில் நிருதர்தம் நெடு நிணம் தெவிட்டி,
                உவந்த, வன் கழுது; உயிர் சுமந்து உளுக்கியது உம்பர். 87

                • கழுது பேய்கள் நிருதர் கறியை உண்டு மகிழ்ந்தன 

                மருள் தரும் களி வஞ்சனை வளை எயிற்று அரக்கர்,
                கருடன் அஞ்சுறு, கண் மணி காகமும் கவர்ந்த;
                இருள் தரும் புரத்து இழுதையர் பழுது உரைக்கு எளிதோ?
                அருள் தரும் திறத்து அறல் அன்றி, வலியது உண்டாமோ? 88

                • படையின் வலிமை அற்றுப் போயிற்று

                பல் ஆயிரம் இருள் கீறிய பகலோன் என ஒளிரும்
                வில்லாளனை முனியா, வெயில் அயில் ஆம் என விழியா,-
                கல் ஆர் மழை, கண மா முகில் கடை நாள், விழுவனபோல்,
                எல்லாம் ஒரு தொடையா உடன் எய்தார், வினை செய்தார். 89

                • எல்லாவற்றையும் ஒருவனே அழித்தான்

                எறிந்தார் என, எய்தார் என, நினைந்தார் என, எறிய
                அறிந்தார் என, அறியாவகை, அயில் வாளியின் அறுத்தான்;
                செறிந்தாரையும், பிரிந்தாரையும், செறுத்தாரையும், சினத்தால்
                மறிந்தாரையும், வலித்தாரையும், மடித்தான் -சிலை பிடித்தான். 90

                • இராமன் தன் வில்லால் மடித்தான்


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 80

                படையின் அழிவு


                'வாளின் வாய்களை ஈ வளைக்கின்றன; வயவர்
                தோளும் நாட்டமும் இடம் துடிக்கின்றன; தூங்கி
                மீளி மொய்ம்புடை இவுளி வீழ்கின்றன; விரவி,
                ஞாளியோடு நின்று, உளைக்கின்ற நரிக் குலம் பலவால்; 71

                • வாளின் கூர்மையில் ஈக்கள் மொய்க்கின்றன 
                • இது தீ நிமித்தம் என்றான் அகம்பன்

                'பிடி எலாம் மதம் பெய்திட, பெருங் கவுள் வேழம்
                ஒடியுமால் மருப்பு; உலகமும் கம்பிக்கும்; உயர் வான்
                இடியும் வீழ்ந்திடும்; எரிந்திடும் பெருந்திசை; எவர்க்கும்
                முடியின் மாலைகள் புலாலொடு முழு முடை நாறும். 72

                • களிறு பொழியும் மதத்தைப் பிடி பொழிகிறது 
                • இது தீ நிமித்தம் 

                'இனைய ஆதலின், "மானிடன் ஒருவன்" என்று, இவனை
                நினையலாவது ஒன்று அன்று அது;-நீதியோய்!-நின்ற
                வினை எலாம் செய்து வெல்லல் ஆம் தன்மையன் அல்லன்;
                புனையும் வாகையாய்! பொறுத்தி, என் உரை' எனப் புகன்றான். 73

                • தீ நிமித்தம் கூறும் என் உரையைப் பெறுத்துக்கொள் - என்றான் அகம்பன் 

                உரைத்த வாசகம் கேட்டலும், உலகு எலாம் உலையச்
                சிரித்து, 'நன்று நம் சேவகம்! தேவரைத் தேய
                அரைத்த அம்மி ஆம் அலங்கு எழில் தோள், அமர் வேண்டி
                இரைத்து வீங்குவ, மானிடற்கு எளியவோ?' என்றான். 74

                • தேவரை அரைத்த அம்மி என் தோள்
                • போர் வேண்டி விம்முகிறது 
                • மானிடர்க்கு எளியதோ - என்று சொல்லி, கரன் சிரித்தான்

                என்னும் மாத்திரத்து, எறி படை இடி எனா இடியா
                மன்னர் மன்னவன் மதலையை, வளைந்தன-வனத்து
                மின்னும் வால் உளை மடங்கலை, முனிந்தன வேழம்
                துன்னினாலென, சுடு சினத்து அரக்கர் தம் தொகுதி. 75

                • அப்போது அரக்கர் படை இராமனை வளைத்துக் கொண்டது

                வளைந்த காலையில், வளைந்தது, அவ் இராமன் கை வரி வில்;
                விளைந்த போரையும் ஆவதும் விளம்புவதும்; விசையால்
                புளைந்த பாய் பரி புரண்டன; புகர் முகப் பூட்கை
                உளைந்த, மால் வரை உரும் இடி பட ஒடிந்தென்ன. 76

                • இடியில் மலை சரிந்தது போல இராமன் அம்புகளால் படை தகர்ந்தது

                சூலம் அற்றன; அற்றன சுடர் மழு; தொகை வாள்
                மூலம் அற்றன; அற்றன முரண் தண்டு; பிண்டி
                பாலம் அற்றன; அற்றன பகழி; வெம் பகு வாய்
                வேலும் அற்றன; அற்றன வில்லொடு பல்லம். 77

                • அற்றுப்பான படைகள்

                தொடி துணிந்தன தோளொடு; தோமரம் துணிந்த;
                அடி துணிந்தன கட களிறு; அச்சோடு, நெடுந் தேர்,
                கொடி துணிந்தன; குரகதம் துணிந்தன; குல மா
                முடி துணிந்தன; துணிந்தன, முளையோடு முசலம். 78

                • துணிக்கப்பட்ட படைகள்

                கருவி மாவொடு, கார் மதக் கைம்மலைக் கணத்து ஊடு-
                உருவி மாதிரத்து ஓடின, சுடு சரம்; உதிரம்
                அருவி மாலையின் தேங்கினது; அவனியில் அரக்கர்
                திருஇல் மார்பகம் திறந்தன; துறந்தன சிரங்கள். 79

                • படை கொல்லப்பட்டது

                ஒன்று, பத்து, நூறு, ஆயிரம், கோடி, என்று உணரா
                துன்று பத்திய, இராகவன் சுடு சரம் துரப்ப,
                சென்று, பத்திரத் தலையின மலை திரண்டென்ன,
                கொன்று, பத்தியில் குவித்தன பிணப் பெருங் குன்றம். 80

                • பிணம் குன்றம் ஆயிற்று 


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                \கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                கம்பராமாயணம் - கரன் வதைப் படலம் - KambaRamayanam 3-6 70

                அகம்பன் தீநிமித்தம் கண்டது கூறல்


                'நெறி கொள் மா தவர்க்கு, முன்னே நேர்ந்தனென்; "நிருதர் ஆவி
                பறிக்குவென் யானே" என்னும் பழமொழி பழுதுறாமே,
                வெறி கொள் பூங் குழலினாளை, வீரனே! வேண்டினேன் யான்,
                குறிக்கொடு காத்தி; இன்னே கொல்வென்; இக் குழுவை' என்னா. 61

                • நீ சீதையைக் காப்பாற்று 
                • நானே இப் படையைக் கொல்வேன் - என்றான் இராமன் 

                மரம் படர் கானம் எங்கும் அதர்பட வந்த சேனை
                கரன் படை என்பது எண்ணி, கரு நிறக் கமலக்கண்ணன்,
                சரம் படர் புட்டில் கட்டி, சாபமும் தரித்தான்; தள்ளா
                உரம் படர் தோளில் மீளாக் கவசம் இட்டு, உடைவாள் ஆர்த்தான். 62

                • கரன் படை என்று தெரிந்துகொண்டான் 
                • அம்பு, புட்டில், வில் , வாள் - கொண்டு புறப்பட்டான்

                'மீள அருஞ் செருவில், விண்ணும் மண்ணும் என்மேல் வந்தாலும்,
                நாள் உலந்து அழியும் அன்றே? நான் உனக்கு உரைப்பது என்னே?
                ஆளியின் துப்பினாய்! இவ் அமர் எனக்கு அருளிநின்று, என்
                தோளினைத் தின்னுகின்ற சோம்பினைத் துடைத்தி' என்றான். 63

                • தான் போர் செய்ய அருள வேண்டும் என்று அண்ணனைத் தம்பி வினவினான் 

                என்றனன் இளைய வீரன்; இசைந்திலன் இராமன், ஏந்தும்
                குன்று அன தோளின் ஆற்றல் உள்ளத்தில் உணரக் கொண்டான்;
                அன்றியும், அண்ணல் ஆணை மறுக்கிலன்; அங்கை கூப்பி-
                நின்றவன், இருந்து கண்ணீர் நிலன் உறப் புலர்கின்றாள்பால். 64

                • தம்பி வேண்டகோளை அண்ணன் மறுத்துத் தானே புறப்பட்டான்

                குழையுறு மதியம் பூத்த கொம்பனாள் குழைந்து சோர,
                தழையுறு சாலைநின்றும், தனிச் சிலை தரித்த மேரு,
                மழை என முழங்குகின்ற வாள் எயிற்று அரக்கர் காண,
                முழையின்நின்று எழுந்து செல்லும் மடங்கலின், முனிந்து, சென்றான். 65

                • குகையிலிருந்து வெளிவரும் அரிமா போல வந்தான்

                தோன்றிய தோன்றல்தன்னைச் சுட்டினள் காட்டி, சொன்னாள்-
                வான் தொடர் மூங்கில் தந்த வயங்கு வெந் தீ இது என்ன,
                தான் தொடர் குலத்தை எல்லாம் தொலைக்குமா சமைந்து நின்றாள்-
                'ஏன்று வந்து எதிர்த்த வீரன் இவன், இகல் இராமன்' என்றே. 66

                • இவன் இராமன் என்று சூர்ப்பணகை சுட்டிக் காட்டினாள்

                கண்டனன், கனகத் தேர்மேல், கதிரவன் கலங்கி நீங்க,
                விண்டனன் நின்ற, வென்றிக் கரன் எனும் விலங்கல் தோளான்;
                'மண்டு அமர் யானே செய்து, இம் மானிடன் வலியை நீக்கி,
                கொண்டனென் வாகை' என்று, படைஞரைக் குறித்துச் சொன்னான். 67

                • நானே இவனை வெல்வேன் என்று படைமுன் நின்று கரன் கூறினான்

                "மானிடன் ஒருவன்; வந்த வலி கெழு சேனைக்கு, அம்மா!
                கான் இடம் இல்லை" என்னும் கட்டுரை கலந்த காலை,
                யானுடை வென்றி என் ஆம்? யாவரும் கண்டு நிற்றிர்;
                ஊனுடை இவனை, யானே, உண்குவென் உயிரை' என்றான். 68

                • ஒருவனை எதிர்க்க ஒரு படையா
                • வேண்டா
                • நான் வருவனாகவே இவன் உஉயிரை உண்பேன் - என்றான் கரன்

                அவ் உரை கேட்டு வந்தான், அகம்பன் என்று அமைந்த கல்விச்
                செவ்வியான் ஒருவன்; 'ஐய; செப்புவேன்! செருவில் சால
                வெவ்வியர் ஆதல் நன்றே; வீரரில் ஆண்மை வீர!
                இவ் வயின் உள ஆம் தீய நிமித்தம்' என்று, இயம்பலுற்றான். 69

                • அகம்பன் பன்பவன் நல்லவன் 
                • கல்வியில் சிறந்தவன் 
                • கரன் முன் வந்து சொன்னான் 
                • நீய நிமித்தங்கள் தோன்றுகின்றன - என்றான்

                'குருதி மா மழை சொரிந்தன, மேகங்கள் குமுறி;
                பருதி வானவன் ஊர் வளைப்புண்டது; பாராய்-
                கருது வீர!-நின் கொடிமிசைக் காக்கையின் கணங்கள்
                பொருது வீழ்வன, புலம்புவ, நிலம் படப் புரள்வ; 70

                • காக்கைகள் போரிட்டுக்கொண்டு உன் கொடிமேல் விழுகின்றன 
                • இது கெட்ட அறிகுறி என்றான் 


                கம்ப இராமாயணம் 
                3 ஆரணிய காண்டம் 
                6. கரன் வதைப் படலம் 
                கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்

                Blog Archive


                எழுத்துப் பிழை திருத்தி

                சந்திப் பிழை திருத்தி

                தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி