Friday, 31 May 2019

Iṉiyavai nāṟpatu | 25

It is happy
  1. To restrict the desire, appear in five sensory organs
  2. Avoiding uneducated even though they bribe
  3. Not accepting the people who is not in moderation


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 24

It is happy
  1. Avoiding angry to gain victory
  2. Tolerance in to achieve
  3. Not to greed in nothing
  4. Concentrating in what is doing


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 23

It is happy

  1. To grow forest 
  2. To dig ponds to save water 
  3. To give cow and god-wealth to Antaṇar, the man of kindness 
  4. Departing the gambling men who do not afraid of going sin 

Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 22

It is happy
  1. To spend measuring within the income
  2. Not to fall on one-side in helping
  3. To live adjusting others


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 21

It is happy
  1. To live without seizing other’s earnings
  2. Doing good avoiding non-good
  3. Not to join the men of those who doubt in everything 

Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 20

It is happy
  1. Not joining with those who are in wavering mind
  2. To praise the truth of learned poets
  3. To live up to one’s capacity


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 19

It is happy
  1. Not backbiting the friends
  2. To fallow the moral ways read in reliable works
  3. To give properly that earned to optimum

Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.

Iṉiyavai nāṟpatu | 18

It is happy
  1. To live in the village where aged people judge in the court
  2. The habit of self-analyzing in the part of saints
  3. To raise in the morning after worshiping father and mother 

Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 17

It is happy
  1. To do good to friends
  2. To drive away the foes
  3. To have friends to dread the foes, possessing various food grains in stock 


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.
In English

Iṉiyavai nāṟpatu | 16


It is happy
  1. To debate before the learned
  2. To join with the superiors
  3. Giving any amount instead of receiving 

Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.

Iṉiyavai nāṟpatu | 15

It is happy
  1. The proud of having not fond of other one’s wife
  2. The rain that falls crops wilting in drought 
  3. To hear the trumpet of the Royal-elephant at the gate of the king’s fort


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.



Iṉiyavai nāṟpatu | 14

It is happy
  1. To see a crawling baby, walk trembling
  2. Hearing baby-talk is sweet more than ambrosia
  3. Not fearing when Destiny attacks  
Tamil-text

Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Thursday, 30 May 2019

Iṉiyavai nāṟpatu | 13

It is happy
  1. Not to live if honor falls down
  2. To live patiently giving needful to others
  3. Having wealth with an enjoyable body-health
Tamil-text
Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.



Iṉiyavai nāṟpatu | 12

It is happy
  1. To have a baby without sick
  2. To appear before other with knowledge of relevant subject
  3. The wealth not decreasing with a gentleman who is not misgoverning
Tamil-text
Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.



Iṉiyavai nāṟpatu | 11

It is happy
  1. Not living by robbery
  2. Avoiding negative answer to possibility
  3. To avoid eating as a guest in a house of a man who refused to in his house 
Tamil-text
Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.

Iṉiyavai nāṟpatu | 10


It is happy
  1. To live with freedom not having debt to others
  2. To release oneself from his wife who is not for him
  3. Departing oneself from a person without honesty

Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.

Iṉiyavai nāṟpatu | 9

It is happy
  1. To live happy the person whom we love
  2. To see supper-moon
  3. To be kindness to all 
Tamil-text
Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 8

It is happy
  1. Riding on a horse with strength
  2. The riding elephant of a warrior having anger against the opponent
  3. To hear the words of friends without suspicion


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.





Iṉiyavai nāṟpatu | 7

It is happy
  1. A man born in Brahmans family being a man of versatile in Vedas  
  2. A captain in an army having relation with his army-men
  3. Living apart even from his father who overrules his son   
Tamil-text
Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.

Iṉiyavai nāṟpatu | 6

It is happy
  1. To help others within one’s capacity
  2. Getting useful words from opponents
  3. Getting chance of having life-gourd of a man who is not villain 
Tamil-text
 Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.

Iṉiyavai nāṟpatu | 5

It is happy to all
  1. Not to kill purposely any life
  2. Not a man behaves beyond the rules of a country
  3. To become a ruler as per people’s law 
Tamil-text 
 Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.


Iṉiyavai nāṟpatu | 4

It is happy
  1. To see an elephant-force
  2. Avoiding body weight by eating meat
  3. Having a village on the bank of a river   


Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.

Iṉiyavai nāṟpatu | 3

It is happy
  1. To have young relatives obeying the words
  2. Learning without wasting any day
  3. Cultivating land having his own plow and pulling oxen  


 Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D. 

Iṉiyavai nāṟpatu | 2

It is happy
  1. Saying judgement of a man having influence
  2. Family life, if husband and wife behave reciprocal
  3. To renounce the life if it is not reciprocal



 Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.





Iṉiyavai nāṟpatu | 1

It is happy
1. Learning by having alms from others
2. Saving a person from the punishment in public-court
3. Joining with gentlemen
 

 Iṉiyavai nāṟpatu | 40 poems on happy behaviors | poet Pūtañcēntaṉār | 3rd century A.D.





Iṉiyavai nāṟpatu | prayer

It is pleasure to worship the God 1. Having three eyes | Shiva 2. Wearing garland made of basil | Vishnu 3. Having four faces | Brahman




 Iṉiyavai nāṟpatu | forty poems on happy behaviors

கம்பராமாயணம் 2-4 / நகர் நீங்கு படலம் KambaRamayanam 2-4 / link


கம்பராமாயணம் நகர் நீங்கு படலம் 

























கம்ப இராமாயணம் \ 2 அயோத்தியா காண்டம் \  4. நகர் நீங்கு படலம்
கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்


Wednesday, 29 May 2019

கம்பராமாயணம் 2-4 / + KambaRamayanam 2-4 / +


மிகைப் பாடல்கள்


நடந்த கோசலை வழியில் கைகேயி மாளிகையில் தயரதன் மயங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டாள் \ 29

விழுந்து பார்மிசை, வெய்து உயிர்த்து, ஆவி சோர்ந்து,
எழுந்து, 'என் நாயகனே! துயர் ஏது எனாத்
தெளிந்திலேன்; இது செப்புதி நீ' எனா,
அழுந்தினாள்; பின்னர் அரற்றத் தொடங்கினாள். 29-1

மகன் காட்டுக்குச் செல்லாமல் இருக்க மாட்டான் 
தன் கணவன் சாவாது இருக்க மாட்டான் 
என்று எண்ணிக் கோசலை துன்புற்றாள்  \ 53 

அன்னாள் இன்ன பன்னி அழியத் துயரால், மன்னர்
மன்னானவனும் இடரின் மயங்கி, 'மைந்தா! மைந்தா!
முன்னே வனம் ஏகிடல் நீ முறையோ? முதல்வா! முறையோ?
என்னே, யான் செய் குறைதான்?' என்றே இரங்கி மொழிவான்:     53-1

உணர்வு ஏதும் இலாள் உரையால் உரைசால் குமரன் நெடு நாள்
புணரான் நிலம்; மா வனமே போவானேயாம்; என்னில்,
இணரே பொலி தார் நிருபா; இடரால் அயர்வாய்; இதுவும்
துணையோ?- துணைவா!' என்றாள்; 'துயரேல்! துயரேல்!' என்றான்   53-2

தயரதன் சாபம் பெற்றது பற்றிக் கூறல் 
ஐய நீ யார் - என வினவினேன்
அவன் சொன்னான் \   76

'சேலா கியமா முதல்வன் திரு உந்தியின் நீள் மலரின்-
மேலா கியநான் முகனால், வேதங் களின் மா முறையின்-
பாலா கியயோனிகளின் பலவாம் வருணம் தருவான்,
நாலா கியதாம் வருணன் தனின், முன் எமை நல்கினனால். 76-1

'"அந்நான் மறையோன் வழியில் அருள் காசிபன் நல் மைந்தன்
மின்னார் புரிநூல் மார்பன் விருத்தே சனன்மெய்ப் புதல்வன்,
நன்னான் மறைநூல் தெரியும் நாவான் சலபோ சன் எனச்
சொன்னான் முனிவன் தரு சுரோசனன் யான்" என்றான்.   76-2

அந்த சாபம் இன்று என் மகனைப் பிரித்தது - என்றான் தயரதன் \  86

'தாவாத அருந்தவர் சொல் தவறாததனால், தமியேன்
சாவாதவரும் உளரோ? தண்டா மகவு உண்டு' என்றே
ஓவாதார் முன் நின்றே; ஒரு சொல் உடையாது அவரும்,
பூவார் அனலுள் பொன்றி, பொன் - நாடு அதனில் புக்கார்.   86-1

அந்த முனிவன் போல என் உயிர் பிரிதலும் தவிராது - என்றான் \  87

இம்மா மொழிதந்து அரசன் இடருற்றிடும் போழ்தினில், அச்
செம்மா மயில் கோசலையும் திகையா உணர்வு ஓவினளாய்,
மெய்ம்மாண் நெறியும், விதியின் விளைவும், தளர்வின்றி உணரும்
அம்மா தவனும் விரைவோடு அவலம் தருநெஞ் சினனாய். 87-1

ஆட்சியை உனக்குக் கொடுத்துவிட்டு இல்லை என்றவரைக் காண வேண்டும் - என்றான் \  127

என்று என்று சீற்றத்து இளையோன் இது இயம்பிடாமுன்,
கன்று ஒன்றும் ஆவின் பல யோனியும் காத்த நேமி
வன் திண் சிலைக் கைம் மனு என்னும் வயங்கு சீர்த்திக்
குன்று ஒன்று தோளான் மருமான் இவை கூறலுற்றான்:   127-1

சுமத்திரை இலக்குவனுக்கு அறிவுரை

ஆய் தந்த மென் சீரை அணிந்து அடி தாழ்ந்து நின்ற
சேய் உந்து நிலை நோக்கினன், சேய் அரிக் கண்கள் தேம்ப,
வேய் தந்த மென் தோளி தன் மென் முலை பால் உகுப்ப-
தாய், 'நிந்தை இன்றிப் பல ஊழி தழைத்தி!' என்றாள்.  147-1

மக்கள் பேசிக்கொண்டனர்

'வானமே அனையதோர் கருணை மாண்பு அலால்
ஊனம் வேறு இலானுடன், உலகம் யாவையும்,
கானமே புகும் எனில் காதல் மைந்தனும்
தானுமே ஆளும்கொல் தரை?' என்றார் சிலர்.   191-1

மூவரும் நகரை விட்டுச் செல்லல்

போயினான் நகர் நீங்கி-பொலிதரு
தூய பேர் ஒளி ஆகி, துலங்கு அருள்
ஆய மூவரும் ஆகி, உயிர்த் தொகைக்கு
ஆயும் ஆகி, அளித்தருள் ஆதியான். 234-1


மிகைப் பாடல்கள்

விழுந்து பார்மிசை, வெய்து உயிர்த்து, ஆவி சோர்ந்து,
எழுந்து, 'என் நாயகனே! துயர் ஏது எனாத்
தெளிந்திலேன்; இது செப்புதி நீ' எனா,
அழுந்தினாள்; பின்னர் அரற்றத் தொடங்கினாள். 29-1

அன்னாள் இன்ன பன்னி அழியத் துயரால், மன்னர்
மன்னானவனும் இடரின் மயங்கி, 'மைந்தா! மைந்தா!
முன்னே வனம் ஏகிடல் நீ முறையோ? முதல்வா! முறையோ?
என்னே, யான் செய் குறைதான்?' என்றே இரங்கி மொழிவான்:     53-1

உணர்வு ஏதும் இலாள் உரையால் உரைசால் குமரன் நெடு நாள்
புணரான் நிலம்; மா வனமே போவானேயாம்; என்னில்,
இணரே பொலி தார் நிருபா; இடரால் அயர்வாய்; இதுவும்
துணையோ?- துணைவா!' என்றாள்; 'துயரேல்! துயரேல்!' என்றான்   53-2

'சேலா கியமா முதல்வன் திரு உந்தியின் நீள் மலரின்-
மேலா கியநான் முகனால், வேதங் களின் மா முறையின்-
பாலா கியயோனிகளின் பலவாம் வருணம் தருவான்,
நாலா கியதாம் வருணன் தனின், முன் எமை நல்கினனால். 76-1

'"அந்நான் மறையோன் வழியில் அருள் காசிபன் நல் மைந்தன்
மின்னார் புரிநூல் மார்பன் விருத்தே சனன்மெய்ப் புதல்வன்,
நன்னான் மறைநூல் தெரியும் நாவான் சலபோ சன் எனச்
சொன்னான் முனிவன் தரு சுரோசனன் யான்" என்றான்.   76-2

'தாவாத அருந்தவர் சொல் தவறாததனால், தமியேன்
சாவாதவரும் உளரோ? தண்டா மகவு உண்டு' என்றே
ஓவாதார் முன் நின்றே; ஒரு சொல் உடையாது அவரும்,
பூவார் அனலுள் பொன்றி, பொன் - நாடு அதனில் புக்கார்.   86-1

இம்மா மொழிதந்து அரசன் இடருற்றிடும் போழ்தினில், அச்
செம்மா மயில் கோசலையும் திகையா உணர்வு ஓவினளாய்,
மெய்ம்மாண் நெறியும், விதியின் விளைவும், தளர்வின்றி உணரும்
அம்மா தவனும் விரைவோடு அவலம் தருநெஞ் சினனாய். 87-1

என்று என்று சீற்றத்து இளையோன் இது இயம்பிடாமுன்,
கன்று ஒன்றும் ஆவின் பல யோனியும் காத்த நேமி
வன் திண் சிலைக் கைம் மனு என்னும் வயங்கு சீர்த்திக்
குன்று ஒன்று தோளான் மருமான் இவை கூறலுற்றான்:   127-1

ஆய் தந்த மென் சீரை அணிந்து அடி தாழ்ந்து நின்ற
சேய் உந்து நிலை நோக்கினன், சேய் அரிக் கண்கள் தேம்ப,
வேய் தந்த மென் தோளி தன் மென் முலை பால் உகுப்ப-
தாய், 'நிந்தை இன்றிப் பல ஊழி தழைத்தி!' என்றாள்.  147-1

'வானமே அனையதோர் கருணை மாண்பு அலால்
ஊனம் வேறு இலானுடன், உலகம் யாவையும்,
கானமே புகும் எனில் காதல் மைந்தனும்
தானுமே ஆளும்கொல் தரை?' என்றார் சிலர்.   191-1

போயினான் நகர் நீங்கி-பொலிதரு
தூய பேர் ஒளி ஆகி, துலங்கு அருள்
ஆய மூவரும் ஆகி, உயிர்த் தொகைக்கு
ஆயும் ஆகி, அளித்தருள் ஆதியான். 234-1




கம்ப இராமாயணம் \ 2 அயோத்தியா காண்டம் \  4. நகர் நீங்கு படலம்
கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்


கம்பராமாயணம் 2-4 / 234 KambaRamayanam 2-4 / 234


மூவரும் காட்டுக்குச் செல்லல்

அரக்கர் வாழும் காடு அது 
அதன் கற்களில் உன் காலடி மலர்களால் நடக்க முடியாது 
என்று சொல்லி இராமன் சீதையைத் தேற்றினான் \  221

அந்தக் காட்டு வெயில் உன் பிரிவைக் காட்டிலும் என்னைச் சுடுமோ என்றாள் சீதை \   222

சீதை கருத்தை உணர்ந்துகொண்டான் 
என்ன செய்வது 
கண்ணீர் மல்கக் கருதலானான் \   223

சீதை உள்ளே சென்றாள் 
மரப்பட்டை ஆடை அணிந்துகொண்டு வந்து இராமன் பின் நின்றாள் \ 224

சீதையின் கோலம் கண்டு பிறர் மயங்கினர் \  225

தோழியர் முதலானோர் தீயில் எரிவது போன்ற உணர்வு பெற்றனர் 
இராமன் சீதையிடம் சொல்கிறான் \  226

எல்லையில்லாத துன்பத்துக்கு உள்ளாவாய் - என்றான் \  227

என்னை விட்டுவிட்டுச் சென்றால் உனக்கு இன்பமோ - என்றாள் \  228

இராமனால் எதுவும் பேச முடியவில்லை 
சீதையையும் அழைத்துச் சென்றான் \   229

இலக்குவன் முன்னே சென்றான் 
சீதை பின்னே சென்றாள் 
இராமன் சீதையின் பின் சென்றான் \   230

இராமனுக்கு முன் வனம் செல்வோம் என்று மக்கள் அனைவரும் முன்னே சென்றனர் \  231

தந்தையைத் தேற்றுமாறு தாயரை இராமன் வேண்டிக்கொண்டான் \  232 

மகன், மருகி இருவரையும் கோசலையும், சுமத்திரையும் வாழ்த்தினர். 
தெய்வங்களே
இவர்களைக் காத்தருளுங்கள் 
என்று வேண்டிக்கொண்டனர் \  233

பின்னர் வசிட்ட முனிவரை வணங்கினர் 
தேரில் ஏறிச் சென்றனர் \  234


பாடல்

'வல் அரக்கரின் மால் வரை போய் விழுந்து,
அல் அரக்கின் உருக்கு அழல் காட்டு அதர்க்
கல் அரக்கும் கடுமைய அல்ல-நின்
சில் அரக்குண்ட சேவடிப் போது' என்றான். 221

'பரிவு இகந்த மனத்தொடு பற்றிலாது
ஒருவு கின்றனை; ஊழி அருக்கனும்
எரியும் என்பது யாண்டையது? ஈண்டுநின்
பிரிவினும் சுடுமோ, பெருங் காடு?' என்றாள்.    222

அண்ணல், அன்னசொல் கேட்டனன்; அன்றியும்,
உள் நிவந்த கருத்தும் உணர்ந்தனன்;
கண்ணில் நீர்க்கடல் கைவிட நேர்கிலன்,
எண்ணு கின்றனன், 'என்செயல் பாற்று?' எனா.   223

அனைய வேலை, அகல்மனை எய்தினள்;
புனையும் சீரம் துணிந்து புனைந்தனள்;
நினையும் வள்ளல் பின் வந்து, அயல் நின்றனள்,
பனையின் நீள்கரம் பற்றிய கையினாள்.  224

ஏழை தன் செயல் கண்டவர் யாவரும்,
வீழும் மண்ணிடை வீழ்ந்தனர்; வீந்திலர்;
வாழும் நாள் உள என்றபின் மாள்வரோ?-
ஊழி பேரினும் உய்குநர் உய்வரே!  225

தாயர், தவ்வையர், தன் துணைச் சேடியர்,
ஆய மன்னிய அன்பினர், என்றிவர்
தீயில் மூழ்கினர் ஒத்தனர்; செங்கணான்
தூய தையலை நோக்கினன், சொல்லுவான்.    226

'முல்லையும் கடல் முத்தும் எதிர்ப்பினும்,
வெல்லும் வெண்ணகை யாய்! விளைவு உன்னுவாய்
அல்லை; போத அமைந்தனை ஆதலின்
எல்லை அற்ற இடர்தரு வாய்' என்றான்.  227

கொற்றவன் அது கூறலும், கோகிலம்
செற்றது அன்ன குதலையள் சீறுவாள்,
'உற்று நின்ற துயரம் இது ஒன்றுமே?
என் துறந்த பின், இன்பம் கொலாம்?' என்றாள்.  228

பிறிது ஓர் மாற்றம் பெருந்தகை பேசலன்;
மறுகி வீழ்ந்து அழ மைந்தரும் மாதரும்
செறுவின் வீழ்ந்த நெடுந் தெருச் சென்றனன் -
நெறி பெறாமை அரிதினின் நீங்குவான்.  229

சீரை சுற்றித் திருமகள் பின்செல,
மூரி விற்கை இளையவன் முன்செல,
காரை ஒத்தவன் போம்படி கண்ட, அவ்
ஊரை உற்றது உணர்த்தவும் ஒண்ணுமோ?              230

ஆரும் பின்னர் அழுது அவலித்திலர்;
சோரும் சிந்தையர், யாவரும் சூழ்ந்தனர்;
'வீரன் முன் வனம் மேவுதும் யாம்' எனா,
போரென்று ஒல்லொலி கைம்மிகப் போயினார். 231

தாதை வாயில் குறுகினன் சார்தலும்,
கோதை வில்லவன் தாயரைக் கும்பிடா,
'ஆதி மன்னனை ஆற்றுமின் நீர்' என்றான்;
மாதராரும் விழுந்து மயங்கினார்.  232

ஏத்தினார், தம் மகனை, மருகியை;
வாழ்த்தினார், இளையோனை; வழுத்தினார்,
'காத்து நல்குமின், தெய்வதங்காள்!' என்றார்-
நாத் தழும்ப அரற்றி நடுங்குவார்.  233

அன்ன தாயர் அரிதின் பிரிந்தபின்,
முன்னர் நின்ற முனிவனைக் கைதொழா,
தன்னது ஆர் உயிர்த் தம்பியும், தாமரைப்
பொன்னும், தானும், ஒர் தேர்மிசைப் போயினான்.     234
  

கம்ப இராமாயணம் \ 2 அயோத்தியா காண்டம் \  4. நகர் நீங்கு படலம்
கடவுள் கதையில் கனியும் கம்பன் தமிழ்



Blog Archive


இந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உங்கள் கட்டுரையில் பிழையைத் திருத்திக்கொள்ளலாம்.