Saturday, 30 September 2017

சிலப்பதிகாரம் 27-1 Silappathikaram 27-1

வட பேர் இமயத்து வான் தரு சிறப்பின்
கடவுள் பத்தி்னிக் கல் கால்கொண்ட பின்,
சின வேல் முன்பின் செரு வெங் கோலத்துக்
கனக- விசயர்- தம் கதிர் முடி ஏற்றி,
செறி கழல் வேந்தன் தென்தமிழ் ஆற்றல்
அறியாது மலைந்த ஆரிய மன்னரை,
செயிர்த் தொழில் முதியோன் செய் தொழில் பெருக
உயிர்த் தொகை உண்ட ஒன்பதிற்று இரட்டி என்று,
யாண்டும், மதியும், நாளும், கடிகையும்,
ஈண்டு நீர் ஞாலம் கூட்டி எண்கொள;
வரு பெரும் தானை மறக்கள மருங்கின்,
ஒரு பகல் எல்லை, உயிர்த் தொகை உண்ட
செங்குட்டுவன் தன் சின வேல் தானையொடு
கங்கைப் பேர் யாற்றுக் கரை அகம் புகுந்து
பால் படு மரபின் பத்தினிக் கடவுளை
நூல் திறன் மாக்களின் நீர்ப்படை செய்து-

இமயமலையில் கடவுள் பத்தினிக்குக் கல் எடுத்தான். அதனைக் கனக விசயர் முடி சூடிய தலையில் ஏற்றினான். கங்கை ஆற்றுக்குக் கொண்டுவந்தான். பத்தினிக் கடவுள் கல்லை நூல்கள் கூறும் விதி முறைப்படி நீராட்டினான். 
தேவருக்கும் அசுரருக்கும் இடையில் நடந்த போர் 18 ஆண்டு நடைபெற்றது. இராமனுக்கும் இராவணனுக்கும் நடந்த போர் 18 மாதம் நடைபெற்றது. பாரதப் போர் 18 நாள் நடைபெற்றது. செங்குட்டுவன் போர் 18 நாழிகையில் முடிவுற்றது. இவ்வாறு சொல்லும்படி ஒரு பகலிலேயே, தமிழரின் ஆற்றல் அறியாமல் ஆரியர் தொடுத்த போர் முடிவுற்றது. 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
4. நீர்ப்படைக் காதை

சிலப்பதிகாரம் கால்கோள் காதை விளக்கம் தொடுப்பு Silappathikaram 26

வஞ்சிக் காண்டம் 3. கால்கோள் காதை
1
அறை பறை எழுந்தபின், அரிமான் எந்திய
உறை முதல் கட்டில் இறைமகன் ஏற;
ஆசான், பெருங்கணி,அரும் திறல் அமைச்சர்,
தானைத் தலைவர்-தம்மொடு குழீஇ,
‘மன்னர்- மன்னன் வாழ்க!’ என்று ஏத்தி,
முன்னிய திசையின் முறை மொழி கேட்ப-
வியம் படு தானை விறலோர்க்கு எல்லாம்
உயர்ந்து ஓங்கு வெண்குடை உரவோன் கூறும்:
‘இமயத் தாபதர் எமக்கு ஈங்கு உணர்த்திய
அமையா வாழ்க்கை அரைசர் வாய்மொழி
நம்பால் ஒழிகுவது ஆயின், ஆங்கு அஃது
எம்போல் வேந்தர்க்கு இகழ்ச்சியும் தரூஉம்:
வட திசை மருங்கின் மன்னர்- தம் முடித் தலைக்
கடவுள் எழுத ஓர் கல் கொண்டு அல்லது,
வறிது மீளும், என் வாய் வாள், ஆகின்;
செறி கழல் புனைந்த செரு வெங் கோலத்துப்
பகை அரசு நடுக்காது, பயம் கெழு வைப்பின்
குடி நடுக்குறூஉம் கோலேன் ஆக’ என-
விளக்கம்

2
‘ஆர் புனை தெரியலும், அலர் தார் வேம்பும்,
சீர் கெழு மணி முடிக்கு அணிந்தோர் அல்லால்,
அஞ்சினர்க்கு அளிக்கும் அடு போர் அண்ணல்! நின்
வஞ்சினத்து எதிரும் மன்னரும் உளரோ?
இமயவரம்ப! நின் இகழ்ந்தோர் அல்லர்;
அமைக நின் சினம்’, என, ஆசான் கூற-
விளக்கம்

3
ஆறு- இரு மதியினும் காருக அடிப் பயின்று,
ஐந்து கேள்வியும் அமைந்தோன் எழுந்து,
‘வெந் திறல் வேந்தே, வாழ்க, நின் கொற்றம்!
இரு நில மருங்கின் மன்னர் எல்லாம் நின்
திரு மலர்த் தாமரைச் சேவடி பணியும்
முழுத்தம் ஈங்கு இது; முன்னிய திசைமேல்
எழுச்சிப்பாலை ஆக’ என்று ஏத்த-
விளக்கம்

4
மீளா வென்றி வேந்தன் கேட்டு,
‘வாளும் குடையும் வட திசைப் பெயர்க்க’ என-
உரவு மண் சுமந்த அரவுத் தலை பனிப்ப,
பொருநர் ஆர்ப்பொடு முரசு எழுந்து ஒலிப்ப;
இரவு இடங்கெடுத்த நிரை மணி விளக்கின்
விரவுக் கொடி அடுக்கத்து நிரயத் தானையொடு
ஐம் பெருங்குழுவும், எண் பேர் ஆயமும்,
வெம் பரி யானை வேந்தற்கு ஓங்கிய
கரும வினைஞரும், கணக்கியல் வினைஞரும்,
தரும வினைஞரும், தந்திர வினைஞரும்;
‘மண் திணி ஞாலம் ஆள்வோன் வாழ்க!’ என,
பிண்டம் உண்ணும் பெரும் களிற்று எருத்தின்
மறம் மிகு வாளும், மாலை வெண்குடையும்,
புறநிலைக் கோட்டப் புரிசையில் புகுத்தி;
புரை தீர் வஞ்சி போந்தையின் தொடுப்போன்
அரைசு விளங்கு அவையம் முறையின் புகுதர-
விளக்கம்

5
அரும் படைத் தானை அமர் வேட்டுக் கலித்த
பெரும் படைத் தலைவர்க்குப் பெருஞ்சோறு வகுத்து-
விளக்கம்

6
பூவா வஞ்சியில் பூத்த வஞ்சி
வாய் வாள் நெடுந்தகை மணி முடிக்கு அணிந்து,
ஞாலம் காவலர் நாள் திறை பயிரும்
காலை- முரசம் கடைமுகத்து எழுதலும்,
நிலவுக் கதிர் முடித்த நீள் இருஞ் சென்னி,
உலகு பொதி உருவத்து, உயர்ந்தோன் சேவடி
மறம் சேர் வஞ்சி மாலையொடு புனைந்து,
இறைஞ்சாச் சென்னி இறைஞ்சி, வலம் கொண்டு,
மறையோர் ஏந்திய ஆவுதி நறும் புகை
நறை கெழு மாலையின் நல் அகம் வருத்த,
கடக் களி யானைப் பிடர்த்தலை ஏறினன்-
விளக்கம்

7
‘குடக்கோக் குட்டுவன் கொற்றம் கொள்க’ என,
ஆடகமாடத்து அறிதுயில் அமர்ந்தோன்
சேடம் கோண்டு, சிலர் நின்று ஏத்த,
தெண்- நீர் கரந்த செஞ் சடைக் கடவுள்
வண்ணச் சேவடி மணி முடி வைத்தலின்,
ஆங்கு- அது வாங்கி, அணி மணிப் புயத்துத்
தாங்கினன் ஆகி, தகைமையின் செல்வுழி-
விளக்கம்

8
நாடக மடந்தையர் ஆடு அரங்கு யாங்கணும்
கூடையின் பொலிந்து, ‘கொற்ற வேந்தே!
வாகை, தும்பை, மணித் தோட்டுப் போந்தையோடு
ஓடை யானையின் உயர் முகத்து ஓங்க,
வெண்குடை நீழல் எம் வெள் வளை கவர்ந்து,
கண் களிகொள்ளும் காட்சியை ஆக’ என-
விளக்கம்

9
‘மாகதப் புலவரும், வைதாளிகரும்,
சூதரும், நல் வலம் தோன்ற, வாழ்த்த;
யானை வீரரும், இவுளித் தலைவரும்,
வாய் வாள் மறவரும் வாள் வலன் ஏத்த-
விளக்கம்

10
தானவர்- தம்மேல் தம் பதி நீங்கும்
வானவன் போல, வஞ்சி நீங்கி;
தண்டலைத் தலைவரும் தலைத் தார்ச் சேனையும்
வெண் தலைப் புணரியின் விளிம்பு சூழ் போத,
மலை முதுகு நெளிய, நிலை நாடு அதர்பட,
உலக மன்னவன் ஒருங்குடன் சென்று- ஆங்கு;
ஆலும் புரவி, அணித் தேர்த் தானையொடு
நீலகிரியின் நெடும் புறத்து இறுத்து- ஆங்கு;
ஆடு இயல் யானையும், தேரும், மாவும்,
பீடு கெழு மறவரும் பிறழாக் காப்பின்
பாடி இருக்கை, பகல் வெய்யோன் தன்
இரு நிலமடந்தைக்குத் திருவடி அளித்து- ஆங்கு,
அரும் திறல் மாக்கள் அடியீடு ஏத்த,
பெரும் பேர் அமளி ஏறிய பின்னர்-
விளக்கம்

11
இயங்கு படை அரவத்து ஈண்டு ஒலி இசைப்ப,
விசும்பு இயங்கு முனிவர், ‘வியல் நிலம் ஆளும்
இந்திர திருவனைக் காண்குதும்’ என்றே,
அந்தரத்து இழிந்து- ஆங்கு, அரசு விளங்கு அவையத்து,
மின் ஒளி மயக்கும் மேனியொடு தோன்ற;
மன்னவன் எழுந்து வணங்கி நின்றோனை-
விளக்கம்

12
‘செஞ் சடை வானவன் அருளினில் விளங்க
வஞ்சித் தோன்றிய வானவ! கேளாய்;
மலயத்து ஏகுதும்; வான் பேர் இமய
நிலயத்து ஏகுதல் நின் கருத்துஆகலின்,
அரு மறை அந்தணர் ஆங்குளர் வாழ்வோர்;
பெரு நில மன்ன! காத்தல் நின் கடன்’ என்று,
ஆங்கு அவர் வாழ்த்திப் போந்ததன் பின்னர்-
விளக்கம்

13
‘வீங்குநீர் ஞாலம் ஆள்வோன் வாழ்க!’ என,
கொங்கணக் கூத்தரும் கொடுங் கருநாடரும்
தம் குலக்கு ஓதிய தகைசால் அணியினர்;
இருள் படப் பொதுளிய சுருள் இருங் குஞ்சி
மருள் படப் பரப்பிய ஒலியல் மாலையர்;
வடம் சுமந்து ஓங்கிய வளர் இள வன முலை,
கருங் கயல் நெடுங் கண் காரிகையாரோடு;
‘இருங் குயில் ஆல, இன வண்டு யாழ்செய,
அரும்பு அவிழ் வேனில் வந்தது; வாரார்
காதலர்’ என்னும் மேதகு சிறப்பின்
மாதர்ப் பாணி வரியொடு தோன்ற-
விளக்கம்

14
‘கோல் வளை மாதே! கோலம் கொள்ளாய்;
காலம் காணாய்; கடிது இடித்து உரறிக்
காரோ வந்தது! காதலர் ஏறிய
தேரோ வந்தது, செய்வினை முடித்து! என,
காஅர்க் குரவையொடு கருங் கயல் நெடுங் கண்
கோல் தொடி மாதரொடு குடகர் தோன்ற-
விளக்கம்

15
தாழ்தரு கோலத்துத் தமரொடு சிறந்து,
‘வாள்வினை முடித்து மற வாள் வேந்தன்
ஊழி வாழி!’ என்று ஓவர் தோன்ற-
விளக்கம்

16
கூத்துள்படுவோன் காட்டிய முறைமையின்
ஏத்தினர் அறியா இருங் கலன் நல்கி
வேத்தினம் நடுக்கும் வேலோன் இருந்துழி-
விளக்கம்

17
‘நாடக மகளிர் ஈர்- ஐம்பத்திருவரும்,
கூடு இசைக் குயிலுவர் இருநூற்று எண்மரும்,
தொண்ணூற்று அறுவகைப் பாசண்டத் துறை
நண்ணிய நூற்றுவர் நகை- வேழம்பரும்,
கொடுஞ்சி நெடுந் தேர் ஐம்பதிற்று இரட்டியும்,
கடுங் களி யானை ஓர் ஐஞ்ஞூறும்,
ஐ- ஈராயிரம் கொய் உளைப் புரவியும்
எய்யா வட வளத்து இரு பதினாயிரம்
கண்ணெழுத்துப் படுத்தன கைபுனை சகடமும்,
சஞ்சயன் முதலாத் தலைக்கீடு பெற்ற
கஞ்சுக முதல்வர் ஈர்- ஐஞ்ஞூற்றுவரும்,
சேய் உயர் வில் கொடிச் செங்கோல் வேந்தே!
வாயிலோர்’ என வாயில் வந்து இசைப்ப-
விளக்கம்

18
‘நாடக மகளிரும், நலத்தகு மாக்களும்,
கூடு இசைக் குலுவக் கருவியாளரும்,
சஞ்சயன்- தன்னொடு வருக ஈங்கு’ என-
செங்கோல் வேந்தன் திரு விளங்கு அவையத்து,
சஞ்சயன் புகுந்து, தாழ்ந்து பல ஏத்தி,
ஆணையின் புகுந்த ஈர்- ஐம்பத்திருவரொடு
மாண் வினையாளரை வகை பெறக் காட்டி-
விளக்கம்

19
வேற்றுமை இன்றி நின்னொடு கலந்த
நூற்றுவர்- கன்னரும், கோல் தொழில் வேந்தே!
“வட திசை மருங்கின் வானவன் பெயர்வது
கடவுள் எழுத ஓர் கற்கேஆயின்,
ஓங்கிய இமயத்துக் கல் கால்கொண்டு
வீங்கு நீர்க் கங்கை நீர்ப்படை செய்து- ஆங்கு,
யாம் தரும் ஆற்றலம்” என்றனர்’ என்று,
‘வீங்கு நீர் ஞாலம் ஆள்வோய் வாழ்க!’ என-
விளக்கம்

20
அடல் வேல் மன்னர் ஆர் உயிர் உண்ணும்
கடல் அம் தானைக் காவலன் உரைக்கும்:
‘பாலகுமரன் மக்கள், மற்று அவர்
காவா நாவின் கனகனும் விசயனும்,
விருந்தின் மன்னர்- தம்மொடும் கூடி,
அருந்தமிழ் ஆற்றல் அறிந்திலர்- ஆங்கு என,
கூற்றக் கொண்டிச் சேனை செல்வது;
நூற்றுவர்- கன்னர்க்குச் சாற்றி, ஆங்கு,
கங்கைப் பேர் யாறு கடத்தற்கு ஆவன
வங்கப் பெரு நிரை செய்க- தாம்’ என,
சஞ்சயன் போனபின்- கஞ்சுக மாக்கள்,
விளக்கம்

21
எஞ்சா நாவினர், ஈர்- ஐஞ்ஞூற்றுவர்;
சந்தின் குப்பையும் தாழ் நீர் முத்தும்
தென்னர் இட்ட திறையொடு கொணர்ந்து;
கண்ணெழுத்தாளர் காவல் வேந்தன்
மண் உடை முடங்கல் அம் மன்னவர்க்கு அளித்து- ஆங்கு,
ஆங்கு, அவர் ஏகிய பின்னர்-
விளக்கம்

22
வீங்குநீர் ஞாலம் ஆள்வோன், ஓங்கிய
நாடு ஆள் செல்வர் நல் வலன் ஏத்த,
பாடி இருக்கை நீங்கிப் பெயர்ந்து;
கங்கைப் பேரியாற்றுக் கன்னரின் பெற்ற
வங்கப் பரப்பின் வட மருங்கு எய்தி;
ஆங்கு அவர் எதிர்கொள, அந் நாடு கழிந்து- ஆங்கு,
ஓங்கு நீர் வேலி உத்தரம் மரீஇ,
பகைப் புலம் புக்கு, பாசறை இருந்த
தகைப்பு- அரும் தானை மறவோன்- தன் முன்-
விளக்கம்

23
உத்தரன், விசித்திரன், உருத்திரன், பைரவன்,
சித்திரன், சிங்கன், தனுத்தரன், சிவேதன்,
வட திசை மருங்கின் மன்னவர் எல்லாம்,
‘தென்தமிழ் ஆற்றல் காண்குதும் யாம்’ என,
கலந்த கேண்மையின் கனக விசயர்
நிலம் திரைத் தானையொடு நிகர்த்து மேல்வர-
விளக்கம்

24
இரை தேர் வேட்டத்து எழுந்த அரிமா
கரிமாப் பெரு நிரை கண்டு, உளம் சிறந்து
பாய்ந்த பண்பின், பல் வேல் மன்னர்
காஞ்சித் தானையொடு காவலன் மலைப்ப;
வெயில் கதிர் விழுங்கிய துகில் கொடிப் பந்தர்,
வடித் தோல் கொடும் பறை, வால் வளை, நெடு வயிர்,
இடிக் குரல் முரசம், இழும் என் பாண்டில்,
உயிர்ப் பலி உண்ணும் உருமுக் குரல் முழக்கத்து
மயிர்க் கண் முரசமொடு, மாதிரம் அதிர;
சிலைத் தோள் ஆடவர், செரு வேல் தடக் கையர்,
கறைத் தோல் மறவர், கடுந் தேர் ஊருநர்,
வெண் கோட்டு யானையர், விரை பரிக் குதிரையர்,
மண் கண் கெடுத்த இம் மா நிலப் பெரும் துகள்,
களம் கொள் யானைக் கவிழ் மணி நாவும்
விளங்கு கொடி நந்தின் வீங்கு இசை நாவும்
நடுங்கு தொழில் ஒழிந்து, ஆங்கு ஒடுங்கி, உள்செறிய;
தாரும் தாரும் தாம் இடை மயங்க;
தோளும் தலையும் துணிந்து வேறாகிய
சிலைத் தோள் மறவர் உடல் பொறை அடுக்கத்து,
எறி பிணம் இடறிய குறை உடல் கவந்தம்
பறைக் கண் பேய்மகள் பாணிக்கு ஆட;
பிணம் சுமந்து ஒழுகிய நிணம்படு குருதியில்
கணம் கொள் பேய்மகள் கதுப்பு இகுத்து ஆட;
அரும் தேர்த் தானை ஆரிய அரசர்
கடும் படை மாக்களைக் கொன்று, களம் குவித்து;
நெடுந் தேர்க் கொடுஞ்சியும், கடுங் களிற்று எருத்தமும்,
விடும் பரிக் குதிரையின் வெரிநும், பாழ்பட;
‘எருமைக் கடும் பரி ஊர்வோன் உயிர்த் தொகை,
ஒரு பகல் எல்லையின், உண்ணும்’ என்பது
ஆரிய அரசர் அமர்க்களத்து அறிய,
நூழிலாட்டிய சூழ் கழல் வேந்தன்,
போந்தையொடு தொடுத்த பருவத் தும்பை
ஓங்கு இருஞ் சென்னி மேம்பட மலைய-
விளக்கம்

25
வாய் வாள் ஆண்மையின், வண்தமிழ் இகழ்ந்த
காய் வேல் தடக்கைக் கனகனும் விசயனும்,
ஐம்பத்திருவர் கடும் தேராளரொடு,
செங்குட்டுவன் - தன் சின வலைப் படுதலும்-
சடையினர், உடையினர், சாம்பல் பூச்சினர்,
பீடிகைப் பீலிப் பெரு நோன்பாளர்,
பாடு பாணியர், பல் இயத் தோளினர்,
ஆடு கூத்தர், ஆகி; எங்கணும்,
ஏந்து வாள் ஒழிய,தாம் துறைபோகிய
விச்சைக் கோலத்து வேண்டுவயின் படர்தர-
விளக்கம்

26
கச்சை யானைக் காவலர் நடுங்க,
கோட்டுமாப் பூட்டி, வாள் கோல் ஆக,
ஆள் அழி வாங்கி, அதரிதிரித்த
வாள் ஏர் உழவன் மறக்களம் வாழ்த்தி;
தொடி உடை நெடுங் கை தூங்கத் தூக்கி,
முடி உடைக் கருந் தலை முந்துற ஏந்தி;
கடல் வயிறு கலக்கிய ஞாட்பும், கடல் அகழ்
இலங்கையில் எழுந்த சமரமும், கடல்வணன்
தேர் ஊர் செருவும், பாடி; பேர் இசை
முன் தேர்க் குரவை முதல்வனை வாழ்த்தி;
பின் தேர்க் குரவைப் பேய் ஆடு பறந்தலை-
முடித் தலை அடுப்பில், பிடர்த் தலைத் தாழி,
தொடித் தோள் துடுப்பின் துழைஇய ஊன் சோறு
மறப் பேய் வாலுவன் வயின் அறிந்து ஊட்ட,
சிறப்பு ஊண் கடி இனம், ‘செங்கோல் கொற்றத்து
அறக்களம் செய்தோன் ஊழி வாழ்க!’ என-
விளக்கம்

27
மறக்களம் முடித்த வாய் வாள் குட்டுவன்,
‘வட திசை மருங்கின் மறை காத்து ஓம்புநர்
தடவுத் தீ அவியாத் தண் பெரு வாழ்க்கை,
காற்றூதாளரை, போற்றிக் காமின்’ என,
வில்லவன்- கோதையொடு வென்று வினை முடித்த
பல் வேல் தானைப் படை பல ஏவி,
பொன் கோட்டு இமயத்து, பொரு அறு பத்தினிக்
கல் கால் கொண்டனன், காவலன் ஆங்கு- என்.
விளக்கம்

சிலப்பதிகாரம் 26-27 Silappathikaram 26-27

மறக்களம் முடித்த வாய் வாள் குட்டுவன்,
‘வட திசை மருங்கின் மறை காத்து ஓம்புநர்
தடவுத் தீ அவியாத் தண் பெரு வாழ்க்கை,
காற்றூதாளரை, போற்றிக் காமின்’ என,
வில்லவன்- கோதையொடு வென்று வினை முடித்த
பல் வேல் தானைப் படை பல ஏவி,
பொன் கோட்டு இமயத்து, பொரு அறு பத்தினிக்
கல் கால் கொண்டனன், காவலன் ஆங்கு- என்.

வாய்வாள் குட்டுவன் இப்படி மறக்களப் போரில் வெற்றி கண்டான். 
பின்னர் வடதிசையில் வேதம் காத்து முத்தீ வளர்ப்பவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்கும்படி தன் வில்லவன் கோதை என்பானொடு சேர்ந்து போரில் வெற்றி கண்ட தன் வேல் வீரர்கள் சிலரை ஏவினான். 
பின்னர் பொன்மலையாகிய இமயமலையில் ஒப்பற்ற பத்தினி கண்ணகிக்குச் சிலை அமைக்கக் கல்லைத் தேர்ந்தெடுத்தான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-26 Silappathikaram 26-26

கச்சை யானைக் காவலர் நடுங்க,
கோட்டுமாப் பூட்டி, வாள் கோல் ஆக,
ஆள் அழி வாங்கி, அதரிதிரித்த
வாள் ஏர் உழவன் மறக்களம் வாழ்த்தி;
தொடி உடை நெடுங் கை தூங்கத் தூக்கி,
முடி உடைக் கருந் தலை முந்துற ஏந்தி;
கடல் வயிறு கலக்கிய ஞாட்பும், கடல் அகழ்
இலங்கையில் எழுந்த சமரமும், கடல்வணன்
தேர் ஊர் செருவும், பாடி; பேர் இசை
முன் தேர்க் குரவை முதல்வனை வாழ்த்தி;
பின் தேர்க் குரவைப் பேய் ஆடு பறந்தலை-
முடித் தலை அடுப்பில், பிடர்த் தலைத் தாழி,
தொடித் தோள் துடுப்பின் துழைஇய ஊன் சோறு
மறப் பேய் வாலுவன் வயின் அறிந்து ஊட்ட,
சிறப்பு ஊண் கடி இனம், ‘செங்கோல் கொற்றத்து
அறக்களம் செய்தோன் ஊழி வாழ்க!’ என-

கச்சணிந்த யானைமேல் வந்த காவலர்கள் நடுங்ககும்படிச் செங்குட்டுவன் தன் யானையை (கோட்டு மா) போர் அடிக்கும் பிணையல் மாடாகப் பூட்டி, வாள் என்னும் நல்லந்தாளை விசிறி, ஆள் என்னும் வைக்கோலின் மேல் போர் அடித்த வாள்-ஏர்-உழவன் என்று செங்குட்டுவனின் போர்க்களத்தை வாழ்த்தினர். 
வளையல் அணிந்த கைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு, தலையில் கிள்ளிய தலையை வைத்ததுக்கொண்டு, கடலின் வயிற்றைக் கலக்கிய திருமாலின் போர்த்திறச் செயல்பாடு, 
அவன் இலங்கையில் நடத்திய போர், 
அவன் தேரில் சென்று நடத்திய போர் 
ஆகியவற்றைச் செங்குட்டுவன் வெற்றியோடு ஒப்பிட்டு வாழ்த்திப் பாடிக்கொண்டு செங்குட்டுவன் தேர் முன்னர் "முன்தேர்க் குரவை" ஆட்டத்தைப் பேய்கள் ஆடின. 
வெட்டப்பட்ட முடி சூடிய தலைகளை அடுப்புக் கல்லாக வைத்து அடுப்புக் கூட்டி, பிடரித் தலையைத் தாழிப் பானையாக வைத்து, வெட்டப்பட்ட தோள்களைத் துளாவும் துடுப்பாக்கிக்கொண்டு, மறப்பேய் தேருக்குப் பின்னால் கறிச்சோறு சமைக்கும் "பின்தேர்க் குரவை" ஆட்டம் நடைபெற்றது. 
இப்படிச்  சமைத்த உணவை சமையல் செய்த பேய் (வாலுவன்) மற்ற பேய்களுக்கு ஊட்டியது. "செங்கோல் நடத்தி நாட்டை அறக்களம் ஆக்கியவன் ஊழ் ஊழிக் காலம் வாழ்க" என வாழ்த்திக்கொண்டு ஊன் சோற்றினை அந்த வாலுவப் பேய் ஊட்டிற்று. 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-25 Silappathikaram 26-25

வாய் வாள் ஆண்மையின், வண்தமிழ் இகழ்ந்த
காய் வேல் தடக்கைக் கனகனும் விசயனும்,
ஐம்பத்திருவர் கடும் தேராளரொடு,
செங்குட்டுவன் - தன் சின வலைப் படுதலும்-
சடையினர், உடையினர், சாம்பல் பூச்சினர்,
பீடிகைப் பீலிப் பெரு நோன்பாளர்,
பாடு பாணியர், பல் இயத் தோளினர்,
ஆடு கூத்தர், ஆகி; எங்கணும்,
ஏந்து வாள் ஒழிய,தாம் துறைபோகிய
விச்சைக் கோலத்து வேண்டுவயின் படர்தர-

வாய் வாளை ஆளுமைத் திமிரினால் வீசிச் தமிழ் அரசர்களை இகழ்ந்த கனகன், விசயன், மற்றும் 52 அரசர்கள் செங்குட்டுவன் பிடிப்புக்குள் விழுந்தனர். 
மற்றவர்கள் சடை அணிந்துகொண்டும், உடைகளை மாற்றி அணிந்துகொண்டும், சாம்பலை மேனியில் பூசிக்கொண்டு சைவ முனிவர் கோலத்திலும், மயில் பீலியைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு சமண முனிவர் கோலத்திலும், பாடுபவர் போலப்  பாடிக்கொண்டும், பல இசைக்கருவிகளைத் தோளில் மட்டிக்கொண்டும், கூத்தாடுபவர் போல ஆடிக்கொண்டும் தம் கையிலிருந்த வாளை வீசி எறிந்துவிட்டு, தாம் அறிந்த வித்தைகளையெல்லால் காட்டிக்கொண்டு தாம் விரும்பும் இடங்ககளுக்குத் தப்பி ஓடிவிட்டனர். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-24 Silappathikaram 26-24

தமிழர் ஆரியர் போர்

இரை தேர் வேட்டத்து எழுந்த அரிமா
கரிமாப் பெரு நிரை கண்டு, உளம் சிறந்து
பாய்ந்த பண்பின், பல் வேல் மன்னர்
காஞ்சித் தானையொடு காவலன் மலைப்ப;
வெயில் கதிர் விழுங்கிய துகில் கொடிப் பந்தர்,
வடித் தோல் கொடும் பறை, வால் வளை, நெடு வயிர்,
இடிக் குரல் முரசம், இழும் என் பாண்டில்,
உயிர்ப் பலி உண்ணும் உருமுக் குரல் முழக்கத்து
மயிர்க் கண் முரசமொடு, மாதிரம் அதிர;
சிலைத் தோள் ஆடவர், செரு வேல் தடக் கையர்,
கறைத் தோல் மறவர், கடுந் தேர் ஊருநர்,
வெண் கோட்டு யானையர், விரை பரிக் குதிரையர்,
மண் கண் கெடுத்த இம் மா நிலப் பெரும் துகள்,
களம் கொள் யானைக் கவிழ் மணி நாவும்
விளங்கு கொடி நந்தின் வீங்கு இசை நாவும்
நடுங்கு தொழில் ஒழிந்து, ஆங்கு ஒடுங்கி, உள்செறிய;
தாரும் தாரும் தாம் இடை மயங்க;
தோளும் தலையும் துணிந்து வேறாகிய
சிலைத் தோள் மறவர் உடல் பொறை அடுக்கத்து,
எறி பிணம் இடறிய குறை உடல் கவந்தம்
பறைக் கண் பேய்மகள் பாணிக்கு ஆட;
பிணம் சுமந்து ஒழுகிய நிணம்படு குருதியில்
கணம் கொள் பேய்மகள் கதுப்பு இகுத்து ஆட;
அரும் தேர்த் தானை ஆரிய அரசர்
கடும் படை மாக்களைக் கொன்று, களம் குவித்து;
நெடுந் தேர்க் கொடுஞ்சியும், கடுங் களிற்று எருத்தமும்,
விடும் பரிக் குதிரையின் வெரிநும், பாழ்பட;
‘எருமைக் கடும் பரி ஊர்வோன் உயிர்த் தொகை,
ஒரு பகல் எல்லையின், உண்ணும்’ என்பது
ஆரிய அரசர் அமர்க்களத்து அறிய,
நூழிலாட்டிய சூழ் கழல் வேந்தன்,
போந்தையொடு தொடுத்த பருவத் தும்பை
ஓங்கு இருஞ் சென்னி மேம்பட மலைய-

இரை தேடப் புறப்பட்ட சிங்கம் யானைக்கூட்டம் ஒன்றைக் கண்டது போலச் செங்குட்டுவன் தன்னை எதிர்க்க வந்த மன்னர்களைப் பார்த்து மகிழ்ந்தான். காஞ்சி சூடி வந்த பகையாளிகளை எதிர்த்துப் போரிட்டான். 
வெயில் நுழையமுடியாத அளவுக்குப் போர்க்கொடிகள் பறந்தன.  
தோல் போர்த்திய பறை, சங்கு, ஊது கொம்பு, முரசு, இழுவை ஓசை கொண்ட பாண்டில், போர்முரசு  முதலான போரிசைக் கருவிகள் முழங்கின. தோள் மறவர், வேல் மறவர், கால் திற மறவர், தேர் வீரர், யானை வீரர், குதிரை வீரர் ஆகியோர் மோதிக்கொண்டதால் எழுந்த புழுதி மண்ணை மறைத்தது. யானையின் மணிநாக்குகள் ஒலித்தன. கொடிகள் அசைந்தாடின. எங்கும் நடுக்கம். மறவரும் மறவரும் மோதிக்கொண்டனர். தோள்களும், தலைகளும் வெட்டுண்டு விழுந்தன. பிணங்கள் சிதறிக்கிடந்தன. வெட்டப்பட்ட உடலுடன் சேர்ந்து பறை போன்ற கண் கொண்ட பேய்மகள் போர் முரசுப் பாணிக்கு ஏற்ப ஆடினாள். பிணத்தை இழுத்துக்கொண்டு குருதி ஓடிற்று. பேய்மகள் அதில் தன்  கூந்தலை நனைத்துக்கொண்டு ஆடினாள். தேரில் வந்த ஆரிய அரசர் படையைக் களத்தில் இறங்கிச் செங்குட்டுவன் கொன்று குவித்தான். தேரின் கொடிஞ்சியில் இருந்தவர், யானையின் எருத்தத்தில் இருந்தவர், குதிரையின்  முதுகில் இருந்தவர் ஆகியோரை எருமை மேல் வரும் எமன் ஒரு பகல் எல்லைக்குள் உண்ணுவது போன்று, ஆரிய அரசர்கள் அனைவரையும் செங்குட்டுவன் கொன்று குவித்த வண்ணம்  வாளைச் சுழற்றிக்கொண்டு போர்க்களத்தில் நூழில் ஆட்டம் ஆடினான். தும்பை பூ மாலை அணிந்து செங்குட்டுவன் இப்படிப் போரிட்டான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-23 Silappathikaram 26-23

உத்தரன், விசித்திரன், உருத்திரன், பைரவன்,
சித்திரன், சிங்கன், தனுத்தரன், சிவேதன்,
வட திசை மருங்கின் மன்னவர் எல்லாம்,
‘தென்தமிழ் ஆற்றல் காண்குதும் யாம்’ என,
கலந்த கேண்மையின் கனக விசயர்
நிலம் திரைத் தானையொடு நிகர்த்து மேல்வர-

உத்தரன், விசித்திரன், உருத்திரன், பைரவன், சித்திரன், சிங்கன், தனுத்தரன், சிவேதன் என்னும் வடதிசை மன்னர்கள் ஒன்று திரண்டு கனகன், விசையன் ஆகியோரின் படைகளையும் சேர்த்துக்கொண்டு செங்குட்டுவனைத் தாக்க வந்தனர்.

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-22 Silappathikaram 26-22


வீங்குநீர் ஞாலம் ஆள்வோன், ஓங்கிய
நாடு ஆள் செல்வர் நல் வலன் ஏத்த,
பாடி இருக்கை நீங்கிப் பெயர்ந்து;
கங்கைப் பேரியாற்றுக் கன்னரின் பெற்ற
வங்கப் பரப்பின் வட மருங்கு எய்தி;
ஆங்கு அவர் எதிர்கொள, அந் நாடு கழிந்து- ஆங்கு,
ஓங்கு நீர் வேலி உத்தரம் மரீஇ,
பகைப் புலம் புக்கு, பாசறை இருந்த
தகைப்பு- அரும் தானை மறவோன்- தன் முன்-

செங்குட்டுவன் மன்னர்களின் வாழ்த்தொலியுடன் நீலகிரிப் பாடிவீட்டை விட்டு நீங்கி நூற்றுவர் கன்னர் அளித்த வங்கப் படகின் துணை கொண்டு கங்கைப் பேராற்றை கடந்து வடகரையை அடைந்து பகையாளிகளின் நாட்டில் பாடிவீடு அமைத்துப் படையுடன் தங்கினான். அவன் முன் ... 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-21 Silappathikaram 26-21

எஞ்சா நாவினர், ஈர்- ஐஞ்ஞூற்றுவர்;
சந்தின் குப்பையும் தாழ் நீர் முத்தும்
தென்னர் இட்ட திறையொடு கொணர்ந்து;
கண்ணெழுத்தாளர் காவல் வேந்தன்
மண் உடை முடங்கல் அம் மன்னவர்க்கு அளித்து- ஆங்கு,
ஆங்கு, அவர் ஏகிய பின்னர்-

சஞ்சயன் போன பின்னர் சீருடை அணிந்த ஆயிரம் பேர் சந்தனம், முத்து ஆகியவற்றைத் திறைப்பொருளாக எடுத்துக்கொண்டு, பாண்டியன் ஓலை (கண்ணெழுத்து) ஒன்றைச் செங்குட்டுவனிடம் தந்துவிட்டுச் சென்றனர். 


இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-20 Silappathikaram 26-20

அடல் வேல் மன்னர் ஆர் உயிர் உண்ணும்
கடல் அம் தானைக் காவலன் உரைக்கும்:
பாலகுமரன் மக்கள், மற்று அவர்
காவா நாவின் கனகனும் விசயனும்,
விருந்தின் மன்னர்- தம்மொடும் கூடி,
அருந்தமிழ் ஆற்றல் அறிந்திலர்- ஆங்கு என,
கூற்றக் கொண்டிச் சேனை செல்வது;
நூற்றுவர்- கன்னர்க்குச் சாற்றி, ஆங்கு,
கங்கைப் பேர் யாறு கடத்தற்கு ஆவன
வங்கப் பெரு நிரை செய்க- தாம்’ என,
சஞ்சயன் போனபின்- கஞ்சுக மாக்கள்,

கொல்லும் வேலை உடைய மன்னர்களின் உயிரை உண்ணும் படையை உடையவன் செங்குட்டுவன். அவன் சஞ்சயனிடம் சொல்கிறான். 
பாலகுமரன் என்பவனின் மகன்கள் கனகன், விசயன் என்னும் இருவர். அவர்கள் விருந்தாக வந்த மன்னர்களுடன் கூடி இருந்துகொண்டு அரிய தமிழ் மன்னர்களின் ஆற்றலை அறியாமல் பேசுகின்றனர். அவர்களை அடக்கவே கூற்றுவன் போன்ற என் கொண்டிப்படை செல்கிறது. நூற்றுவர் கண்ணர் அரசனுக்கு இதனைத் தெரிவிப்பாயாக. நாங்கள் கங்கை ஆற்றை வங்கத்தில் ஏறிக் கடக்க வேண்டும். அதற்கு வங்கப் படகுகள் உதவ ஏற்பாடு செய்யும்படி நூற்றுவர் கன்னர் அரசனிடம் கூறுக என்று சஞ்சயனிடம் செங்குட்டுவன் சொல்லி அனுப்பினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-19 Silappathikaram 26-19

வேற்றுமை இன்றி நின்னொடு கலந்த
நூற்றுவர் கன்னரும், கோல் தொழில் வேந்தே!
“வட திசை மருங்கின் வானவன் பெயர்வது
கடவுள் எழுத ஓர் கற்கே ஆயின்,
ஓங்கிய இமயத்துக் கல் கால்கொண்டு
வீங்கு நீர்க் கங்கை நீர்ப்படை செய்து- ஆங்கு,
யாம் தரும் ஆற்றலம்” என்றனர்’ என்று,
‘வீங்கு நீர் ஞாலம் ஆள்வோய் வாழ்க!’ என-

சஞ்சயன் செங்குட்டுவனுக்குத் தெரிவிக்கிறான். 
"வானவனாகிய செங்குட்டுவன் வடதிசை நோக்கி இமயமலைக்குச் செல்வது, கண்ணகி கடவுளுக்குச் சிலை செய்ய ஒரு கல் கொண்டுவருவதற்கு என்றால்,  வேந்தன் ஆணையின் பேரில் அதனைக் கொண்டுவந்து தரும் ஆற்றல் தமக்கு இருப்பதாக நூற்றுவர் கன்னர் தெரிவிக்கின்றனர். உலகம் முழுவதும் ஆள்பனே! வாழ்க" - என்றான்.   

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-18 Silappathikaram 26-18

‘நாடக மகளிரும், நலத்தகு மாக்களும்,
கூடு இசைக் குலுவக் கருவியாளரும்,
சஞ்சயன்- தன்னொடு வருக ஈங்கு’ என-
செங்கோல் வேந்தன் திரு விளங்கு அவையத்து,
சஞ்சயன் புகுந்து, தாழ்ந்து பல ஏத்தி,
ஆணையின் புகுந்த ஈர்- ஐம்பத்திருவரொடு
மாண் வினையாளரை வகை பெறக் காட்டி-

நாடக மகளிரும், நன்மக்களும், இசைவாணர்களும், சஞ்சயனோடு இங்கு வருக - எனச் செங்குட்டுவன் ஆணையிட்டான். 
சஞ்சயன் அவ்வாறே வந்தான். 
நாடக மகளிர் 104 பேருடன் வந்தான். 
அனைவரும் தாழ்மையுடன் வேந்தனை வாழ்த்தினர். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-17 Silappathikaram 26-17

‘நாடக மகளிர் ஈர்- ஐம்பத்திருவரும்,
கூடு இசைக் குயிலுவர் இருநூற்று எண்மரும்,
தொண்ணூற்று அறுவகைப் பாசண்டத் துறை
நண்ணிய நூற்றுவர் நகை- வேழம்பரும்,
கொடுஞ்சி நெடுந் தேர் ஐம்பதிற்று இரட்டியும்,
கடுங் களி யானை ஓர் ஐஞ்ஞூறும்,
ஐ- ஈராயிரம் கொய் உளைப் புரவியும்
எய்யா வட வளத்து இரு பதினாயிரம்
கண்ணெழுத்துப் படுத்தன கைபுனை சகடமும்,
சஞ்சயன் முதலாத் தலைக்கீடு பெற்ற
கஞ்சுக முதல்வர் ஈர்- ஐஞ்ஞூற்றுவரும்,
சேய் உயர் வில் கொடிச் செங்கோல் வேந்தே!
வாயிலோர்’ என வாயில் வந்து இசைப்ப-

நாடக மகளிர் 104 பேர் 
அவர்களுக்கு இசை கூட்டித்தரும் இசைக்கருவிக் கலைஞர் 208 பேர் 
96 வகையான பாசண்டத் துறை வல்லுநர்கள் 
மூலகிலில் ஏறி ஆடிச் சிரிப்பு மூட்டும் வேழம்பர் 100 பேர் 
தேர்ப்படை வீரர் 100 பேர்
யானைப்படை வீரர் 500 பேர் 
குதிரைப்படை வீரர் 10,000 பேர் 
கயிறு கட்டி இழுக்கும் வடவனர் 20,000  பேர் 
"செங்குட்டுவனுக்கு அன்பளிப்பு" என்று பெயர் பொறிக்கப்பட்ட வண்டிகள் 
ஆகியவற்றுடன் சஞ்சயன் என்பவன் போரணி பூண்ட 1000 பேருடன் தங்களுக்கு உதவுவதற்காக வாயிலில் காத்திருக்கிறான் - என்று வாயிலோன் வந்து செங்குட்டுவனிடம் கூறினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-16 Silappathikaram 26-16

கூத்துள்படுவோன் காட்டிய முறைமையின்
ஏத்தினர் அறியா இருங் கலன் நல்கி
வேத்தினம் நடுக்கும் வேலோன் இருந்துழி-

இப்பட்டிக் கூத்தாடுவோரும் பிறரும் வாழ்த்தினர். 
செங்குட்டுவன் அவர்களுக்குப் பெருமதிப்புடைய அணிகலன்களைப் பரிசாக வழங்கினான். 
வேந்தர் இனம் நடுங்கும்படி இருக்கை கொண்டிருந்தான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-15 Silappathikaram 26-15

தாழ்தரு கோலத்துத் தமரொடு சிறந்து,
‘வாள்வினை முடித்து மற வாள் வேந்தன்
ஊழி வாழி!’ என்று ஓவர் தோன்ற-

ஓவர் என்னும் ஓவியர் குடி மக்கள் தாழ்மை கொண்டவராகத் தோன்றி மன்னனை வாழ்த்தினர். 
மற வாள் ஏந்திய வேந்தன் தன் வாள்வினை முடிந்து ஊழி ஊழி காலம் வாழவேண்டும் என வாழ்த்தினர். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-14 Silappathikaram 26-14

குடகு நாட்டு மகளிர் குரவை

‘கோல் வளை மாதே! கோலம் கொள்ளாய்;
காலம் காணாய்; கடிது இடித்து உரறிக்
காரோ வந்தது! காதலர் ஏறிய
தேரோ வந்தது, செய்வினை முடித்து! என,
காஅர்க் குரவையொடு கருங் கயல் நெடுங் கண்
கோல் தொடி மாதரொடு குடகர் தோன்ற-

குடகு நாட்டு மகளிர் குரவை ஆடினர். 
பெண்ணே! உன் கண்களில் மையிட்டு உன்னை அழகுபடுத்திக்கொள். வானம் இடி முழங்கக் கார்காலம் வந்தது. செயலை நிறைவேற்றிக்கொண்டு உன் காதலரின் தேரும் வந்தது. 
- எனப் பாடிக்கொண்டு குரவை ஆடினர்.

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-13 Silappathikaram 26-13

‘வீங்குநீர் ஞாலம் ஆள்வோன் வாழ்க!’ என,
கொங்கணக் கூத்தரும் கொடுங் கருநாடரும்
தம் குலக்கு ஓதிய தகைசால் அணியினர்;
இருள் படப் பொதுளிய சுருள் இருங் குஞ்சி
மருள் படப் பரப்பிய ஒலியல் மாலையர்;
வடம் சுமந்து ஓங்கிய வளர் இள வன முலை,
கருங் கயல் நெடுங் கண் காரிகையாரோடு;
‘இருங் குயில் ஆல, இன வண்டு யாழ்செய,
அரும்பு அவிழ் வேனில் வந்தது; வாரார்
காதலர்’ என்னும் மேதகு சிறப்பின்
மாதர்ப் பாணி வரியொடு தோன்ற-

கொங்கணர், கருநாடர் ஆகிய இனத்துக் கூத்தாடிகள் செங்குட்டுவன் முன் தோன்றினர். அவரவர் குலத்துக்கு ஏற்றபடி அவர்கள் தலைமுடியை ஒப்பனை செய்துகொண்டிருந்தனர். 
அவர்களது மகளிர் பூ மாலையும், வடம் என்னும் அணிமாலையும் முலையின் மேல் அணிந்திருந்தனர். கயல்மீன் போன்ற கண்களுடன் காணப்பட்டனர். 
அந்த ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்து வரிப்பாடல் பாடிக்கொண்டு ஆடினர். 
குயில்கள் பாட, வண்டு யாழிசைக்க, மலர் அரும்புகள் பூக்க இளவேனில் காலம் வந்தது. சென்ற எம் காதலர் இன்னும் வரவில்லை - என்று வரிப்பாடல் பாடிக்கொண்டு ஆடினர். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-12 Silappathikaram 26-12

‘செஞ் சடை வானவன் அருளினில் விளங்க
வஞ்சித் தோன்றிய வானவ! கேளாய்;
மலயத்து ஏகுதும்; வான் பேர் இமய
நிலயத்து ஏகுதல் நின் கருத்து ஆகலின்,
அரு மறை அந்தணர் ஆங்குளர் வாழ்வோர்;
பெரு நில மன்ன! காத்தல் நின் கடன்’ என்று,
ஆங்கு அவர் வாழ்த்திப் போந்ததன் பின்னர்-

முனிவர்கள் செங்குட்டுவனை வாழ்த்தியபின்னர் அவனை வேண்டிக்கொண்டனர். 

வஞ்சி மாநகரில் தோன்றிய வானவனே! கேள். இமய மலைக்குச் செல்வது உன் கருத்து என்றால், அங்கு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மறைநூல் வல்ல அந்தணர்களைக்  காப்பது உன் கடமை - என்று கூறி வாழ்த்திவிட்டுப் போய்விட்டனர். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-11 Silappathikaram 26-11

இயங்கு படை அரவத்து ஈண்டு ஒலி இசைப்ப,
விசும்பு இயங்கு முனிவர், ‘வியல் நிலம் ஆளும்
இந்திர திருவனைக் காண்குதும்’ என்றே,
அந்தரத்து இழிந்து- ஆங்கு, அரசு விளங்கு அவையத்து,
மின் ஒளி மயக்கும் மேனியொடு தோன்ற;
மன்னவன் எழுந்து வணங்கி நின்றோனை-

படைகள் நடமாடும் ஒலி கேட்டு, வானத்தில் இயங்கும் முனிவர்கள் நிலவுலகை ஆளும் இந்திரன் போன்ற திரு உடையவனைக் காணவேண்டும் என்னும் ஆவலோடு வானத்திலிருந்து இறங்கி, செங்குட்டுவன் இருக்கும் அவைக்கு வந்து தோன்றினர். 
செங்குட்டுவன் எழுந்து நின்று அவர்களை வணங்கினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-10 Silappathikaram 26-10

நீலகிரியில் பாடிவீடு

தானவர்- தம்மேல் தம் பதி நீங்கும்
வானவன் போல, வஞ்சி நீங்கி;
தண்டலைத் தலைவரும் தலைத் தார்ச் சேனையும்
வெண் தலைப் புணரியின் விளிம்பு சூழ் போத,
மலை முதுகு நெளிய, நிலை நாடு அதர்பட,
உலக மன்னவன் ஒருங்குடன் சென்று- ஆங்கு;
ஆலும் புரவி, அணித் தேர்த் தானையொடு
நீலகிரியின் நெடும் புறத்து இறுத்து- ஆங்கு;
ஆடு இயல் யானையும், தேரும், மாவும்,
பீடு கெழு மறவரும் பிறழாக் காப்பின்
பாடி இருக்கை, பகல் வெய்யோன் தன்
இரு நிலமடந்தைக்குத் திருவடி அளித்து- ஆங்கு,
அரும் திறல் மாக்கள் அடியீடு ஏத்த,
பெரும் பேர் அமளி ஏறிய பின்னர்-

வானுலகில் வாழும் தேவர்கள் தம் இருப்பிடத்தை விட்டுவிட்டு மண்ணுலகில் வாழும் மக்கள் உள்ளத்தில் குடியேறுவது போல, செங்குட்டுவன் படைத்தலைவர்களும், படையும் வெண்ணுரையுடன் அலை கடலிலிருந்து கரைக்கு ஏறுவது போல, மலையின் முதுகு நெளியும்படி, நிலநாட்டை விட்டு நீங்கி, தன் குதிரை, தேர் முதலான படைகளுடன் நீலகிரி மலையின் புறத்தே வந்து தங்கினான். 
அங்கே, யானை, தேர், குதிரை, மறவர் படையுடன் பாதுகாப்பான படைவீடு அமைத்துத் தங்கினான். கதிரவன் தன் கதிராகிய காலடிகளை மண்ணில் பரப்புவது போல, அடி வைத்து நீலகிரி மண்ணில் நடந்துவந்து அவனுக்கென்று அமைக்கப்பட்ட அரியணையில் அமர்ந்தான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

Friday, 29 September 2017

சிலப்பதிகாரம் 26-9 Silappathikaram 26-9

‘மாகதப் புலவரும், வைதாளிகரும்,
சூதரும், நல் வலம் தோன்ற, வாழ்த்த;
யானை வீரரும், இவுளித் தலைவரும்,
வாய் வாள் மறவரும் வாள் வலன் ஏத்த-

மாகதர், சூதர், வைதாளிகர் ஆகியோர் வெற்றி பெறவேண்டும் என்று வாழ்த்தினர். 
யானை வீரர், குதிரைப்படைத் தலைவர், வாளேந்திய மறவர் ஆகியோர் மன்னனின் வாளை வாழ்த்தினர். 

சூதர் =  அணிவகுத்து நின்றுகொண்டு வாழ்த்துபவர்கள் 
மாகதர் = வரியாக அமர்ந்துகொண்டு வாழ்த்துபவர்கள் 
வைதாளிகர் = வேதாளிகர் = வேதாளம் போல ஆடுபவர் 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-8 Silappathikaram 26-8

நாடக மடந்தையர் ஆடு அரங்கு யாங்கணும்
கூடையின் பொலிந்து, ‘கொற்ற வேந்தே!
வாகை, தும்பை, மணித் தோட்டுப் போந்தையோடு
ஓடை யானையின் உயர் முகத்து ஓங்க,
வெண்குடை நீழல் எம் வெள் வளை கவர்ந்து,
கண் களிகொள்ளும் காட்சியை ஆக’ என-
கூடல்-கை

நாடக மடந்தையர் செங்குட்டுவனை வாழ்த்தினர். ஆடும் அரங்கில் தோன்றி வாழ்த்தினர். கூடை என்னும் நடனக்கை கூப்பி வணங்கி வாழ்த்தினர். 

வாகை, தும்பை, பனம்பூ - சூடவேண்டும். 
யானைமீதேறி வெண்கொற்றக் குடையுடன் தோன்ற வேண்டும். 
எங்களது வளையல் உன்னை நினைத்துக் கழலும்படி அழகுப் பொலிவுடன் தோன்ற வேண்டும். 

என்று கூறி வாழ்த்தினர்.  

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-7 Silappathikaram 26-7

‘குடக்கோக் குட்டுவன் கொற்றம் கொள்க’ என,
ஆடகமாடத்து அறிதுயில் அமர்ந்தோன்
சேடம் கோண்டு, சிலர் நின்று ஏத்த,
தெண்- நீர் கரந்த செஞ் சடைக் கடவுள்
வண்ணச் சேவடி மணி முடி வைத்தலின்,
ஆங்கு- அது வாங்கி, அணி மணிப் புயத்துத்
தாங்கினன் ஆகி, தகைமையின் செல்வுழி-
சேடம் = சேடனம்
சடாரி = சடகோபம்

வஞ்சி மாநகர் ஆடகமாடக் கோயிலில் அறிதுயில் கொள்ளும் திருமாலின் சேடம் என்னும் திருவடியை ஏந்திக்கொண்டு மறையவர் சிலர் வந்தனர். அவர்கள் அதனை அவன் தலையில் வைக்க வந்தனர். சிவபெருமானின் திருவடியை அவன் தலையில் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பதால் திருமால் சேடத்தைத் தன் தோள்களில் வாங்கிக்கொண்டான். இப்படிப்பட்ட தகைமையுடன் செங்குட்டுவன் சென்றான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-6 Silappathikaram 26-6

செங்குட்டுவன் சிவனை வணங்கிப் போருக்கு எழுந்தான்

பூவா வஞ்சியில் பூத்த வஞ்சி
வாய் வாள் நெடுந்தகை மணி முடிக்கு அணிந்து,
ஞாலம் காவலர் நாள் திறை பயிரும்
காலை- முரசம் கடைமுகத்து எழுதலும்,
நிலவுக் கதிர் முடித்த நீள் இருஞ் சென்னி,
உலகு பொதி உருவத்து, உயர்ந்தோன் சேவடி
மறம் சேர் வஞ்சி மாலையொடு புனைந்து,
இறைஞ்சாச் சென்னி இறைஞ்சி, வலம் கொண்டு,
மறையோர் ஏந்திய ஆவுதி நறும் புகை
நறை கெழு மாலையின் நல் அகம் வருத்த,
கடக் களி யானைப் பிடர்த்தலை ஏறினன்-
செங்குட்டுவன்
சிவனை வணங்கினான்

பூவா வஞ்சியாகிய வஞ்சிமாநகரில் இருக்கும் செங்குட்டுவன் பூத்த வஞ்சிப் பூவைத் தலையில் சூடினான். கையில் வாளை ஏந்தியவண்ணம் வஞ்சிப் பூவைச் சூடினான். அப்போது அரசர்கள் திறை செலுத்தக் காத்திருப்பதைக் காட்டும் காலை முரசம் ஒலித்தது. 
தலையில் பிறைநிலா சூடிய சிவபெருமான் காலடியில் உலகமே தலை வைப்பது போல வணங்கினான். வணங்கிய பின்னர் போர்ச்சின்னம் வஞ்சிப்பூவைச் சூடினான். யாருக்கும் வணங்காத தலையால் வணங்கினான். சிவபெருமான் திருமேனியை வலம் வந்தான். மறை ஓதுவோர் வேள்விப் புகை எழுப்பினர். அந்தப் புகை அவன் மலர்மாலையை வருத்தியது. இந்த நிலையில் யானையின் பிடரியில் ஏறினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-4 Silappathikaram 26-4

மீளா வென்றி வேந்தன் கேட்டு,
‘வாளும் குடையும் வட திசைப் பெயர்க்க’ என-
உரவு மண் சுமந்த அரவுத் தலை பனிப்ப,
பொருநர் ஆர்ப்பொடு முரசு எழுந்து ஒலிப்ப;
இரவு இடங்கெடுத்த நிரை மணி விளக்கின்
விரவுக் கொடி அடுக்கத்து நிரயத் தானையொடு
ஐம் பெருங்குழுவும், எண் பேர் ஆயமும்,
வெம் பரி யானை வேந்தற்கு ஓங்கிய
கரும வினைஞரும், கணக்கியல் வினைஞரும்,
தரும வினைஞரும், தந்திர வினைஞரும்;
‘மண் திணி ஞாலம் ஆள்வோன் வாழ்க!’ என,
பிண்டம் உண்ணும் பெரும் களிற்று எருத்தின்
மறம் மிகு வாளும், மாலை வெண்குடையும்,
புறநிலைக் கோட்டப் புரிசையில் புகுத்தி;
புரை தீர் வஞ்சி போந்தையின் தொடுப்போன்
அரைசு விளங்கு அவையம் முறையின் புகுதர-

பெருங்கணி கூறியதைக் கேட்ட செங்குட்டுவன் வாள், குடை ஆகியவற்றை இடம் பெயர்த்து வடதிசையில் வைக்குமாறு கூறினான். 
உலகைச் சுமந்துகொண்டிருக்கும் பாம்பு நடுங்கும்படி வாளும், குடையும் இடம் பெயர்த்து வடதிசையில் வைக்கப்பட்டன. 
பொருநர் முரசு முழக்கினர். 
மணிவிளக்கு இரவை ஒளியாக்கியது. 
போர்க் கொடிகள் உயர்த்தப்பட்டன. 
பகைவர்க்கு நரகம் தரும் படை புறப்பட்டது. 
ஐம்பெருங் குழு, எண்பேராயம், அரசன் செல்லும் யானைக்கும், அரசனுக்கும் தொழில் புரிவோர், கணக்கிட்டு வைத்துக்கொள்ளும் புள்ளிவிவரக்காரர்கள், தருமநெறி காட்டும்  கலைஞர், தந்திரம் சொல்லித்தரும் கலைஞர், - அனைவரும் "மண்ணுலகை ஆளும் மன்னவன் வாழ்க" என வாழ்த்து முழங்கினர். 
பெருஞ்சோற்றுப் பிண்டம் வழங்கப்பட்ட யானைமீது வாளையும், குடையையும் ஏற்றிவைத்து, புறத்தே உள்ள அரண்மனையில் வைக்கப்பட்டன. 
பனம்பூவையும், வஞ்சிப் பூவையும் சேர்த்துத்  தலையில் சூடக் கட்டித் தருபவன் அரசவைக்குள் நுழைந்தான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-5 Silappathikaram 26-5

பெருஞ்சோறு = அரசு விருந்து

அரும் படைத் தானை அமர் வேட்டுக் கலித்த
பெரும் படைத் தலைவர்க்குப் பெருஞ்சோறு வகுத்து-

செங்குட்டுவனின் படைகள் போரை விரும்பிக் கொக்கரித்தன. அதன் தலைவர்களுக்குச் செங்குட்டுவன் பெருஞ்சோறு அரச விருந்தாக அளித்தான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-3 Silappathikaram 26-3

பெருங்கணி கூற்று 

ஆறு- இரு மதியினும் காருக அடிப் பயின்று,
ஐந்து கேள்வியும் அமைந்தோன் எழுந்து,
‘வெந் திறல் வேந்தே, வாழ்க, நின் கொற்றம்!
இரு நில மருங்கின் மன்னர் எல்லாம் நின்
திரு மலர்த் தாமரைச் சேவடி பணியும்
முழுத்தம் ஈங்கு இது; முன்னிய திசைமேல்
எழுச்சிப்பாலை ஆக’ என்று ஏத்த-

பஞ்சாங்கம்
பார்ப்பவன்
பெருங்கணி

பெருங்கணி 12 மாத ஓரைகளில் இருக்கும் கோள் நிலைகளைக் கணிக்க வல்லவன். ஐந்து கோணங்களில் பார்த்து நாள் கணிக்க வல்லவன். இவற்றை ஆராய்ந்து பார்த்த பெருங்கணி எழுந்து கூறினான். அரசே! உன் ஆட்சி வாழ்க! பெரு நிலத்து மன்னர்கள் எல்லாரும் உன் அடிகளைத் தொழும் நல்ல முழுத்த காலம் இது. நீ விரும்பிய திசைமேல் செல்லலாம் - என்றான். 

காருகம் = கிரகம், கோள்
ஐந்து கேள்வி = பஞ்சாங்கம்

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-2 Silappathikaram 26-2

‘ஆர் புனை தெரியலும், அலர் தார் வேம்பும்,
சீர் கெழு மணி முடிக்கு அணிந்தோர் அல்லால்,
அஞ்சினர்க்கு அளிக்கும் அடு போர் அண்ணல்! நின்
வஞ்சினத்து எதிரும் மன்னரும் உளரோ?
இமயவரம்ப! நின் இகழ்ந்தோர் அல்லர்;
அமைக நின் சினம்’, என, ஆசான் கூற-

மணிமுடி சூடிய வேந்தர்களாகிய ஆத்திப் பூ மாலை சூடிய சோழன், வேப்பம்பூ மாலை சூடிய பாண்டியன்  ஆகியவர்களுக்கு அல்லாமல், அஞ்சினவர்களுக்கெல்லாம் அளி தரும் போராற்றல் மிக்க தலைவனே! உன் வஞ்சினத்தை எதிர்த்து நிற்பவர்களும் இருக்கிறார்களோ? 
இமய வரம்ப! 
சீற்றம் வேண்டாம். அமைதி கொள்க - என்று ஆசான் செங்குட்டுவனுக்கு எடுத்துரைத்தான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

சிலப்பதிகாரம் 26-1 Silappathikaram 26-1

செங்குட்டுவன் வஞ்சினம்

அறை பறை எழுந்தபின், அரிமான் எந்திய
உறை முதல் கட்டில் இறைமகன் ஏற;
ஆசான், பெருங்கணி,அரும் திறல் அமைச்சர்,
தானைத் தலைவர்-தம்மொடு குழீஇ,
‘மன்னர்- மன்னன் வாழ்க!’ என்று ஏத்தி,
முன்னிய திசையின் முறை மொழி கேட்ப-
வியம் படு தானை விறலோர்க்கு எல்லாம்
உயர்ந்து ஓங்கு வெண்குடை உரவோன் கூறும்:
‘இமயத் தாபதர் எமக்கு ஈங்கு உணர்த்திய
அமையா வாழ்க்கை அரைசர் வாய்மொழி
நம்பால் ஒழிகுவது ஆயின், ஆங்கு அஃது
எம்போல் வேந்தர்க்கு இகழ்ச்சியும் தரூஉம்:
வட திசை மருங்கின் மன்னர்- தம் முடித் தலைக்
கடவுள் எழுத ஓர் கல் கொண்டு அல்லது,
வறிது மீளும், என் வாய் வாள், ஆகின்;
செறி கழல் புனைந்த செரு வெங் கோலத்துப்
பகை அரசு நடுக்காது, பயம் கெழு வைப்பின்
குடி நடுக்குறூஉம் கோலேன் ஆக’ என-

வடதிசை மன்னர் காதுகளுக்குப் போய்ச் சேரவேண்டிய செய்தி வஞ்சி நகரில் யானையில் ஏற்றிய முரசு முழக்கத்துடன் அறிவிக்கப்பட்டது
அதன் பின்னர் சேரன் செங்குட்டுவன் அரியணையில் ஏறி அமர்ந்தான். 
தன் ஆசிரியன், காலம் கணிப்பவர்களின் தலைவன், அமைச்சர்கள், படைத்தலைவர்கள் ஆகியோர் குழுமினர். "மன்னன் வாழ்க" என அனைவரும் வாழ்த்தினர். போர் தொடுக்க நினைத்த திசை பற்றி அவர்கள் வினவினர். படைத்தலைவர்களுக்கெல்லாம் வெண்குடை வேந்தன் கூறினான். இமயமலையிலிருந்து வந்த முனிவர்கள் என்னிடம் கூறினர். 

‘தென் தமிழ் நாடு ஆளும் வேந்தர் 
செரு வேட்டு, புகன்று எழுந்து, 
மின் தவழும் இமய நெற்றியில் 
விளங்கு வில், புலி, கயல், பொறித்த நாள், 
எம் போலும் முடி மன்னர் 
ஈங்கு இல்லை போலும்’ என்ற வார்த்தை,  - 29 வாழ்த்துக்காதை 

அமைவில்லாத வாழ்க்கையை உடைய அவர்களின் வாயிலிருந்து வந்த சொற்கள் நம்மோடு இருக்கட்டும் என்று சொன்னால், அது எம் போன்ற வேந்தர்க்கு இகழ்ச்சியைத் தரும். வடதிசைக்குப் படையுடன் சென்று அங்குள்ள மன்னர்களை வென்று, கண்ணகிக்குச் சிலை அமைப்பதற்கு வேண்டிய கல்லை அவர்களின் தலையில் ஏற்றிக் கொண்டுவராவிட்டால், என் வாளைக்கண்டு பகையரசர் யாரும் நடுங்காத ஆட்சி உடையவனாக, குடிமக்களை நடுங்கச் செய்யும் ஆட்சிக்கோல் உடையவன் ஆவேனாகுக - என வஞ்சினம் கூறினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
3. கால்கோள் காதை

Thursday, 28 September 2017

சிலப்பதிகாரம் காட்சிக்காதை விளக்கம் தொடுப்பு Silappathikaram 25

வஞ்சிக் காண்டம் 2. காட்சிக் காதை

1
மாநீர் வேலிக் கடம்பு எறிந்து, இமயத்து,
வானவர் மருள, மலை வில் பூட்டிய
வானவர் தோன்றல், வாய் வாள் கோதை,
விளங்கு இலவந்தி வெள்ளி மாடத்து,
இளங்கோ வேண்மாளுடன் இருந்தருளி,
‘துஞ்சா முழவின், அருவி ஒலிக்கும்
மஞ்சு சூழ் சோலை மலை காண்குவம்’ என,
பைந் தொடி ஆயமொடு பரந்து ஒருங்கு ஈண்டி,
வஞ்சி முற்றம் நீங்கிச் செல்வோன்,
விளக்கம்

2
வள மலர்ப் பூம் பொழில் வானவர் மகளிரொடு
விளையாட்டு விரும்பிய விறல் வேல் வானவன்
பொலம் பூங் காவும், புனல் யாற்றுப் பரப்பும்,
இலங்கு நீர்த் துருத்தியும்,இள மரக் காவும்,
அரங்கும், பள்ளியும், ஒருங்குடன் பரப்பி;
ஒரு நூற்று நாற்பது யோசனை விரிந்த
பெரு மால் களிற்றுப் பெயர்வோன் போன்று;
கோங்கம், வேங்கை, தூங்கு இணர்க் கொன்றை,
நாகம், திலகம், நறுங் காழ் ஆரம்,
உதிர் பூம் பரப்பின் ஒழுகு புனல் ஒளித்து,
மதுகரம், ஞிமிறொடு வண்டு இனம் பாட,
நெடியோன் மார்பில் ஆரம் போன்று
பெரு மலை விளங்கிய பேரியாற்று அடைகரை
இடு மணல் எக்கர் இயைந்து, ஒருங்கு இருப்ப-
விளக்கம்

3
குன்றக் குரவையொடு கொடிச்சியர் பாடலும்,
வென்றிச் செவ்வேள் வேலன் பாணியும்,
தினைக் குறு வள்ளையும், புனத்து எழு விளியும்,
நறவுக் கண் உடைத்த குறவர் ஓதையும்,
பறை இசை அருவிப் பயம் கெழும் ஓதையும்,
புலியொடு பொரூஉம் புகர்முக ஓதையும்,
கலி கெழு மீமிசைச் சேணோன் ஓதையும்,
பயம்பில் வீழ் யானைப் பாகர் ஓதையும்,
இயங்கு படை அரவமோடு, யாங்கணும், ஒலிப்ப-
விளக்கம்

4
அளந்து கடை அறியா அருங்கலம் சுமந்து,
வளம் தலைமயங்கிய வஞ்சி முற்றத்து,
இறைமகன் செவ்வி யாங்கணும் பெறாது,
திறை சுமந்து நிற்கும் தெவ்வர் போல;
யானை வெண் கோடும், அகிலின் குப்பையும்,
மான் மயிர்க் கவரியும், மதுவின் குடங்களும்,
சந்தனக் குறையும், சிந்துரக் கட்டியும்,
அஞ்சனத் திரளும், அணி அரிதாரமும்:
ஏல வல்லியும், இருங் கறி வல்லியும்,
கூவை நூறும், கொழுங் கொடிக் கவலையும்,
தெங்கின் பழனும், தேமாங் கனியும்,
பைங் கொடிப் படலையும், பலவின் பழங்களும்,
காயமும், கரும்பும், பூ மலி கொடியும்,
கொழுந் தாள் கமுகின் செழுங் குலைத் தாறும்,
பெரும் குலை வாழையின் இருங் கனித் தாறும்;
ஆளியின் அணங்கும், அரியின் குருளையும்,
வாள்வரிப் பறழும், மத கரிக் களபமும்,
குரங்கின் குட்டியும், குடா அடி உளியமும்,
வரை ஆடு வருடையும், மட மான் மறியும்,
காசறைக் கருவும், ஆசு அறு நகுலமும்,
பீலி மஞ்ஞையும், நாவியின் பிள்ளையும்,
கானக்கோழியும், தேன் மொழிக் கிள்ளையும்;
மலைமிசை மாக்கள் தலைமிசைக் கொண்டு-
விளக்கம்

5
ஆங்கு,"
ஏழ் பிறப்பு அடியேம்; வாழ்க, நின் கொற்றம்!
கான வேங்கைக் கீழ் ஓர் காரிகை
தான் முலை இழந்து, தனித் துயர் எய்தி,
வானவர் போற்ற மன்னொடும் கூடி,
வானவர் போற்ற, வானகம் பெற்றனள்;
எந் நாட்டாள்கொல்? யார் மகள்கொல்லோ?
நின் நாட்டு யாங்கள் நினைப்பினும் அறியேம்;
பல் நூறாயிரத்து ஆண்டு வாழியர்!’ என-
விளக்கம்

6
மண் களி நெடு வேல் மன்னவன் கண்டு
கண் களி மயக்கத்துக் காதலோடு இருந்த
தண் தமிழ் ஆசான் சாத்தன் இஃது உரைக்கும்:
‘ஒண் தொடி மாதர்க்கு உற்றதை எல்லாம்,
திண் திறல் வேந்தே! செப்பக் கேளாய்;
தீவினைச் சிலம்பு காரணமாக,
ஆய் தொடி அரிவை கணவற்கு உற்றதும்;
வலம் படு தானை மன்னன் முன்னர்,
சிலம்பொடு சென்ற சேயிழை வழக்கும்;
செஞ் சிலம்பு எறிந்து, தேவி முன்னர்,
வஞ்சினம் சாற்றிய மா பெரும் பத்தினி,
‘அம் சில் ஓதி! அறிக” எனப் பெயர்ந்து,
முதிரா முலைமுகத்து எழுந்த தீயின்
மதுரை மூதூர் மா நகர் சுட்டதும்;
“அரிமான் ஏந்திய அமளிமிசை இருந்த
திரு வீழ் மார்பின் தென்னர் கோமான்
தயங்கு இணர்க் கோதை தன் துயர் பொறாஅன்,
மயங்கினன்கொல்” என மலர் அடி வருடி,
தலைத்தாள் நெடுமொழி தன் செவி கேளாள்,
கலக்கம் கொள்ளாள், கடுந் துயர் பொறாஅள்,
“மன்னவன் செல்வுழிச் செல்க யான் என
தன் உயிர்கொண்டு அவன் உயிர் தேடினள்போல்,
பெருங்கோப் பெண்டும் ஒருங்குடன் மாய்ந்தனள்;
“கொற்ற வேந்தன் கொடுங்கோல் தன்மை
இற்று” எனக் காட்டி, இறைக்கு உரைப்பனள்போல்,
தன் நாட்டு ஆங்கண் தனிமையின் செல்லாள்,
நின் நாட்டு அகவயின் அடைந்தனள் நங்கை’ என்று,
ஒழிவு இன்றி உரைத்து, ‘ஈண்டு ஊழி ஊழி
வழிவழிச் சிறக்க, நின் வலம் படு கொற்றம்’ என-
விளக்கம்

7
தென்னர் கோமான் தீத் திறம் கேட்ட
மன்னர் கோமான் வருந்தினன் உரைப்போன்:
‘எம்மோரன்ன வேந்தற்கு’ உற்ற
செம்மையின் இகந்த சொல், செவிப்புலம் படாமுன்,
‘உயிர் பதிப் பெயர்த்தமை உறுக, ஈங்கு’ என,
வல் வினை வளைத்த கோலை மன்னவன்
செல் உயிர் நிமிர்த்துச் செங்கோல் ஆக்கியது:
மழைவளம் கரப்பின், வான் பேர் அச்சம்;
பிழை உயிர் எய்தின், பெரும் பேர் அச்சம்;
குடி புரவுண்டும் கொடுங்கோல் அஞ்சி,
மன்பதை காக்கும் நன் குடிப் பிறத்தல்
துன்பம் அல்லது, தொழுதகவு இல்’ என,
துன்னிய துன்பம் துணிந்து வந்து உரைத்த
நல் நூல் புலவற்கு நன்கனம் உரைத்து-
விளக்கம்

8
‘ஆங்கு,"
உயிருடன் சென்ற ஒரு மகள்-தன்னினும்,
செயிருடன் வந்த இச் சேயிழை-தன்னினும்,
நல்-நுதல்! வியக்கும் நலத்தோர் யார்?’ என,
மன்னவன் உரைப்ப- மா பெருந்தேவி,"
விளக்கம்

9
‘காதலன் துன்பம் காணாது கழிந்த
மாதரோ பெரும் திரு உறுக, வானகத்து;
அத்திறம் நிற்க, நம் அகல் நாடு அடைந்த இப்
பத்தினிக் கடவுளைப் பரசல் வேண்டும்’ என-
விளக்கம்

10
மாலை வெண்குடை மன்னவன் விரும்பி,
நூல் அறி புலவரை நோக்க, ஆங்கு அவர்,
‘ஒற்கா மரபின் பொதியில் அன்றியும்,
வில் தலைக்கொண்ட வியன் பேர் இமயத்துக்
கல் கால்கொள்ளினும் கடவுள் ஆகும்;
கங்கைப் பேர் யாற்றினும், காவிரிப் புனலினும்,
தங்கிய நீர்ப்படை தகவோ உடைத்து’ என-
விளக்கம்

11
‘பொதியில் குன்றத்துக் கல் கால்கொண்டு,
முது நீர்க் காவிரி முன் துறைப் படுத்தல்,
மறத் தகை நெடு வாள் எம் குடிப் பிறந்தோர்க்கு,
சிறப்பொடு வரூஉம் செய்கையோ அன்று;
புன் மயிர்ச் சடைமுடி, புலரா உடுக்கை,
முந்நூல் மார்பின், முத்தீச் செல்வத்து
இருபிறப்பாளரொடு பெரு மலை அரசன்
மடவதின் மாண்ட மா பெரும் பத்தினிக்
கடவுள் எழுத ஓர் கல் தாரான் எனின்,
வழி நின்று பயவா மாண்பு இல் வாழ்க்கை
கழிந்தோர் ஒழிந்தோர்க்குக் காட்டிய காஞ்சியும்,
முது குடிப் பிறந்த முதிராச் செல்வியை
மதிமுடிக்கு அளித்த மகட்பால் காஞ்சியும்,
தென் திசை என்- தன் வஞ்சியொடு வட திசை
நின்று எதிர் ஊன்றிய நீள் பெருங் காஞ்சியும்,
நிலவுக் கதிர் அளைந்த நீள் பெரும் சென்னி
அலர் மந்தாரமோடு ஆங்கு அயல் மலர்ந்த
வேங்கையொடு தொடுத்த விளங்கு விறல் மாலை
மேம்பட மலைதலும், காண்குவல் ஈங்கு’ என,
‘குடைநிலை வஞ்சியும், கொற்ற வஞ்சியும்,
நெடு மாராயம் நிலைஇய வஞ்சியும்
வென்றோர் விளங்கிய வியன் பெரு வஞ்சியும்,
பின்றாச் சிறப்பின் பெருஞ்சோற்று வஞ்சியும்,
குன்றாச் சிறப்பின் கொற்றவள்ளையும்,
வட்கர் போகிய வான் பனந் தோட்டுடன்,
புட்கைச் சேனை பொலிய, சூட்டி;
பூவா வஞ்சிப் பொன் நகர்ப் புறத்து, என்,
வாய் வாள் மலைந்த வஞ்சி சூடுதும்’ என-
விளக்கம்

12
‘பல் யாண்டு வாழ்க, நின் கொற்றம்,ஈங்கு!’என,
வில்லவன்கோதை வேந்தற்கு உரைக்கும்:
‘நும் போல் வேந்தர் நும்மொடு இகலி,
கொங்கர் செங் களத்துக் கொடு வரிக் கயல் கொடி
பகைபுறத்துத் தந்தனர்; ஆயினும், ஆங்கு அவை
திகைமுக வேழத்தின் செவிஅகம் புக்கன;
கொங்கணர், கலிங்கர், கொடுங் கருநாடர்,
பங்களர், கங்கர், பல் வேல்கட்டியர்,
வட ஆரியரொடு, வண்தமிழ் மயக்கத்து, உன்
கடமலை வேட்டம் என் கண்- புலம் பிரியாது;
கங்கைப் பேர் யாற்றுக் கடும் புனல் நீத்தம்,
எம் கோமகளை ஆட்டிய அந் நாள்,
ஆரிய மன்னர் ஈர்- ஐஞ்ஞூற்றுவர்க்கு
ஒரு நீ ஆகிய செரு வெங் கோலம்
கண் விழித்துக் கண்டது, கடுங் கண் கூற்றம்:
இமிழ் கடல் வேலியைத் தமிழ்நாடு ஆக்கிய
இது நீ கருதினை ஆயின், ஏற்பவர்
முது நீர் உலகின் முழுவதும் இல்லை;
இமய மால் வரைக்கு எம் கோன் செல்வது
கடவுள் எழுத ஓர் கற்கே; ஆதலின்,
வட திசை மருங்கின் மன்னர்க்கு எல்லாம்
தென் தமிழ் நல் நாட்டுச் செழு வில், கயல், புலி,
மண் தலை ஏற்ற வரைக, ஈங்கு, என-
விளக்கம்

13
‘நாவல் அம் தண் பொழில் நண்ணார் ஒற்று நம்
காவல் வஞ்சிக் கடைமுகம் பிரியா;
வம்பு அணி யானை வேந்தர் ஒற்றே
தம் செவிப் படுக்கும் தகைமைய அன்றோ?
அறை பறை’ என்றே அழும்பில் வேள் உரைப்ப-
விளக்கம்

14
நிறை- அரும் தானை வேந்தனும் நேர்ந்து,
கூடார் வஞ்சிக் கூட்டுண்டு சிறந்த
வாடா வஞ்சி மா நகர் புக்கபின்-
‘வாழ்க, எம் கோ, மன்னவர் பெருந்தகை!
ஊழிதொறு ஊழி உலகம் காக்க’ என,
‘வில் தலைக் கொண்ட வியன் பேர் இமயத்து, ஓர்
கல் கொண்டு பெயரும் எம் காவலன்; ஆதலின்,
வட திசை மருங்கின் மன்னர் எல்லாம்
இடு திறை கொடுவந்து எதிரீர் ஆயின்,
கடல் கடம்பு எறிந்த கடும் போர் வார்த்தையும்,
விடர்ச் சிலை பொறித்த வியன் பெரு வார்த்தையும்,
கேட்டு வாழுமின்; கேளீர் ஆயின்,
தோள்- துணை துறக்கும் துறவொடு வாழுமின்;
தாழ் கழல் மன்னன்- தன் திருமேனி,
வாழ்க, சேனாமுகம்!’ என வாழ்த்தி,
இறை இகல் யானை எருத்தத்து ஏற்றி,
அறை பறை எழுந்ததால், அணி நகர் மருங்கு- என்.
விளக்கம்


இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-14 Silappathikaram 25-14

நிறை- அரும் தானை வேந்தனும் நேர்ந்து,
கூடார் வஞ்சிக் கூட்டுண்டு சிறந்த
வாடா வஞ்சி மா நகர் புக்கபின்-
‘வாழ்க, எம் கோ, மன்னவர் பெருந்தகை!
ஊழிதொறு ஊழி உலகம் காக்க’ என,
‘வில் தலைக் கொண்ட வியன் பேர் இமயத்து, ஓர்
கல் கொண்டு பெயரும் எம் காவலன்; ஆதலின்,
வட திசை மருங்கின் மன்னர் எல்லாம்
இடு திறை கொடுவந்து எதிரீர் ஆயின்,
கடல் கடம்பு எறிந்த கடும் போர் வார்த்தையும்,
விடர்ச் சிலை பொறித்த வியன் பெரு வார்த்தையும்,
கேட்டு வாழுமின்; கேளீர் ஆயின்,
தோள்- துணை துறக்கும் துறவொடு வாழுமின்;
தாழ் கழல் மன்னன்- தன் திருமேனி,
வாழ்க, சேனாமுகம்!’ என வாழ்த்தி,
இறை இகல் யானை எருத்தத்து ஏற்றி,
அறை பறை எழுந்ததால், அணி நகர் மருங்கு- என்.

நிறுத்த நில்லாப் பெரும் படை கொண்டவன் சேர வேந்தன். மலைவளம் காணவந்த அரசுச் சுற்றத்தை, பகைவர் நெருங்காத வஞ்சி நகர் திரும்ப ஆணையிட்டான். அனைவரும் வஞ்சிமாநகர் வந்தடைந்தனர். பறையறைய ஆணையிட்டான். 

வாழ்க 
எம் மன்னவன் வாழ்க 
ஊழூழி தோறும் உலகைக் காப்பாற்றுவதற்காக வாழ்க 
வில் சின்னத்தைத் தலையில் பொறித்துக்கொண்டிருக்கும் இமய மலையிரிருந்து ஒரு கல் கொண்டுவருவதற்காக, சேரன் புறப்படுகிறான். 
ஆதலால் 
வடதிசையில் வாழும் மன்னர்கள் எல்லலாம் திறையுடன் வந்து மன்னனைக் காணுங்கள். 
அப்படிக் காணாவிட்டால், 
சேரன் கடலில் கடம்பு மரத்தை வெட்டிய சொல்லையும். 
இமய மலையில் வில் சின்னம் பொறித்த  சொல்லையும் கேட்டுக்கொண்டு வாழுங்கள். 
கேட்காவிட்டால், 
உங்கள் மனைவியர் உங்கள் தோளைத் துறக்கும் நிலைமை எய்தி வாழவேண்டி வரும். 
மன்னன் கழல் வாழ்க 
மன்னன் திருமேனி வாழ்க 
மன்னன் படைமுகம் வாழ்க 

இப்படிச் சொல்லி யானைமீது ஏற்றிய முரசை முழக்கிப் நகரில் பறை அறிவிக்கப்பட்டது. 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-13 Silappathikaram 25-13

‘நாவல் அம் தண் பொழில் நண்ணார் ஒற்று நம்
காவல் வஞ்சிக் கடைமுகம் பிரியா;
வம்பு அணி யானை வேந்தர் ஒற்றே
தம் செவிப் படுக்கும் தகைமைய அன்றோ?
அறை பறை’ என்றே அழும்பில் வேள் உரைப்ப-

நாவலந்தண்பொழில் என்னும் இந்தியாவில் உள்ள பன்னாட்டுப் பகையரசர்களின் ஒற்றர்களும் நம் வஞ்சி மாநகரில் இருக்கின்றனர். அவர்கள் நமக்கு முன் நாம் பேசிக்கொண்டதைப் போய்ச் சொல்லிவிடுவர். எனவே ஓலை அனுப்பவேண்டியதில்லை என்று அழும்பில்வேள் என்னும் மற்றொரு அமைச்சன் கூறினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-12 Silappathikaram 25-12

‘பல் யாண்டு வாழ்க, நின் கொற்றம்,ஈங்கு!’என,
வில்லவன் கோதை வேந்தற்கு உரைக்கும்:
‘நும் போல் வேந்தர் நும்மொடு இகலி,
கொங்கர் செங் களத்துக் கொடு வரிக் கயல் கொடி
பகைபுறத்துத் தந்தனர்; ஆயினும், ஆங்கு அவை
திகைமுக வேழத்தின் செவிஅகம் புக்கன;
கொங்கணர், கலிங்கர், கொடுங் கருநாடர்,
பங்களர், கங்கர், பல் வேல்கட்டியர்,
வட ஆரியரொடு, வண்தமிழ் மயக்கத்து, உன்
கடமலை வேட்டம் என் கண்- புலம் பிரியாது;
கங்கைப் பேர் யாற்றுக் கடும் புனல் நீத்தம்,
எம் கோமகளை ஆட்டிய அந் நாள்,
ஆரிய மன்னர் ஈர்- ஐஞ்ஞூற்றுவர்க்கு
ஒரு நீ ஆகிய செரு வெங் கோலம்
கண் விழித்துக் கண்டது, கடுங் கண் கூற்றம்:
இமிழ் கடல் வேலியைத் தமிழ்நாடு ஆக்கிய
இது நீ கருதினை ஆயின், ஏற்பவர்
முது நீர் உலகின் முழுவதும் இல்லை;
இமய மால் வரைக்கு எம் கோன் செல்வது
கடவுள் எழுத ஓர் கற்கே; ஆதலின்,
வட திசை மருங்கின் மன்னர்க்கு எல்லாம்
தென் தமிழ் நல் நாட்டுச் செழு வில், கயல், புலி,
மண் தலை ஏற்ற வரைக, ஈங்கு, என-

வில்லவன் கோதை என்பவன் சேரனின் படைத்தலைவன். அவன் அரசனிடம் கூறுகிறான்,

அரசே! உன் வெற்றி பல்லாண்டு வாழ்வதாகுக. 

உன்னைப் போன்ற தமிழக வேந்தர் உன்னை எதிர்த்துக்  கொங்கர் செங்களப் போரில் தம் புலிக்கொடியையும், கயல்மீன் கொடியையும் அந்தப் போர்க்களத்திலேயே இழந்துவிட்டனர். என்றாலும் அந்த  வெற்றி திசைகாக்கும் யானையின் வாயில் பட்டு மறைந்து போயின. 

உன் வேட்டை - போர் வேட்டை - கடமலை என்னும் காட்டுமலையாகிய விந்திய மலை வேட்டை - கொங்கர், கலிங்கர், கருநாடகர், பங்களர் (வங்க தேயத்தவர்), கட்டியர், வட-ஆரியர் ஆகியோர் தமிழரை எதிர்த்துப் போராடிப் பட்ட பாட்டைக் கண்முன் நிறுத்தி  மறக்காமல் இருக்கின்றனர். 

நீ முன்பொரு காலத்தில் எம் கோமகள் அரசியை  கங்கை ஆற்றில் நீராடச் செய்தபோது ஆரிய மன்னர் ஆயிரம் பேர் எதிர்த்தபோது நீ போரிட்டதை எமனே கண்டு மலைத்துப் போனான். 

எனவே, வடதிசை மன்னர்கெல்லாம் ஓலை எழுக. 

கண்ணகிக் கடவுளுக்குச் சிலை செய்ய ஒரு கல் கொண்டுவரவே வடதிசை இமயமலைக்கு வருவதாகச் சொல்லி ஓலை எழுதி அனுப்புக. 

அதனால்,  தென்தமிழ் நாட்டு வில், மீன், புலி - சின்னக் கொடிகளை மண்ணில் கொடி நட்டு ஏற்றுக -  எனக் குறிப்பிட்டு ஓலை எழுதி அனுப்புக. 
- என்று அமைச்சன் கூறினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-11 Silappathikaram 25-11

வஞ்சிப் பூ சூடல்

‘பொதியில் குன்றத்துக் கல் கால்கொண்டு,
முது நீர்க் காவிரி முன் துறைப் படுத்தல்,
மறத் தகை நெடு வாள் எம் குடிப் பிறந்தோர்க்கு,
சிறப்பொடு வரூஉம் செய்கையோ அன்று;
புன் மயிர்ச் சடைமுடி, புலரா உடுக்கை,
முந்நூல் மார்பின், முத்தீச் செல்வத்து
இருபிறப்பாளரொடு பெரு மலை அரசன்
மடவதின் மாண்ட மா பெரும் பத்தினிக்
கடவுள் எழுத ஓர் கல் தாரான் எனின்,
வழி நின்று பயவா மாண்பு இல் வாழ்க்கை
கழிந்தோர் ஒழிந்தோர்க்குக் காட்டிய காஞ்சியும்,
முது குடிப் பிறந்த முதிராச் செல்வியை
மதிமுடிக்கு அளித்த மகட்பால் காஞ்சியும்,
தென் திசை என்- தன் வஞ்சியொடு வட திசை
நின்று எதிர் ஊன்றிய நீள் பெருங் காஞ்சியும்,
நிலவுக் கதிர் அளைந்த நீள் பெரும் சென்னி
அலர் மந்தாரமோடு ஆங்கு அயல் மலர்ந்த
வேங்கையொடு தொடுத்த விளங்கு விறல் மாலை
மேம்பட மலைதலும், காண்குவல் ஈங்கு’ என,
‘குடைநிலை வஞ்சியும், கொற்ற வஞ்சியும்,
நெடு மாராயம் நிலைஇய வஞ்சியும்
வென்றோர் விளங்கிய வியன் பெரு வஞ்சியும்,
பின்றாச் சிறப்பின் பெருஞ்சோற்று வஞ்சியும்,
குன்றாச் சிறப்பின் கொற்றவள்ளையும்,
வட்கர் போகிய வான் பனந் தோட்டுடன்,
புட்கைச் சேனை பொலிய, சூட்டி;
பூவா வஞ்சிப் பொன் நகர்ப் புறத்து, என்,
வாய் வாள் மலைந்த வஞ்சி சூடுதும்’ என-

பொதிய மலையில் கல்லைக் கண்டெடுத்து, காவிரியில் நீராட்டிக் கொண்டுவருதல் எம் போன்ற மறக்குடி மன்னர்க்குச் சிறப்புடைய செய்கை ஆகாது. 

சடைமுடியும், ஈரம் புலராமல்  உடுத்திக்கொண்டிருக்கும் ஆடையும், முந்நூல் என்னும்  பூணூல் தரித்த மார்பும் கொண்டு முத்தீ வளர்க்ககும் செல்வத்தைப் பெற்றிருக்கும் இருபிறப்பாளராகிய பார்ப்பாரோடு சேர்த்து, இளமையிலேயே மாட்சிமை பெற்ற கண்ணகிக்குச் சிலை அமைக்க, மலையரசன் ஒரு கல்லை என்னைப் போன்ற வேந்தன் கொண்டு வந்து தாரான் என்றால், வழிவழியாகப் புகழ் நிலைத்து நிற்கும் உடம்பு இல்லாமல் மாண்டுபோனவர் - நீங்களும் என்னைப் போல் இறந்து போவீர்கள் என்று இறந்தவர்கள் இறக்காமல் இருப்பவர்களுக்குக் காட்டிய இரங்கல் வஞ்சி வாழ்க்கை உடையேன் ஆகுக. 

மற முது குடியில் பிறந்த செல்வியை மன்னன் ஒருவனுக்கு மணம் முடித்துத் தந்த மகட்பால் காஞ்சி நெறி கொண்ட நெறி உடையவன் ஆகுக. (மன்னனுக்கு மணம் முடித்துத் தராமை மகட்பாற்காஞ்சி)

தென் திசையில் உள்ள என் வஞ்சியில் இருந்துகொண்டு, வடதிசை பற்றிக் கனவு காணும் பெருங்காஞ்சி உடையவனாக எள்ளப்படுவேன் ஆகுக. 

நிலா தலையில் சூடிய மாந்தரோடு (இமய மலை அரசர்) வேங்கை மலர் சூடிய  என் வீரர்கள் மேம்படுதலை நான் காண்பேன் - என்று சொல்லிக்கொண்டு மன்னன் புறப்பட்டான். 

குடைநிலை வஞ்சி, 
கொற்ற வஞ்சி, 
மாராய வஞ்சி, 
வென்றவர் விளங்கும் வியன்பெரு வஞ்சி, 
ஆகிய விருதுகளைப் பெற்றவர்களும் உடன் புறப்பட்டனர். 

இவர்களுக்குப் பெருஞ்சோறு வழங்கும் சிறப்பு விருந்து நிழ்ச்சியும் நடைபெற்றது. 

பகைவர் கொற்றம் வளைந்ததைப் பாடும் கொற்றவள்ளை பாடப்பட்டது. 
படை வீரர்கள் பனம்பூ மாலை சூடினர். 

பூக்காத வஞ்சியாகிய வஞ்சிமா நகரை விட்டுப் படை புறப்பட்டது. 

அனைவரும் நாட்டை விரிவுபடுத்தும் வஞ்சிப் போருக்கான வஞ்சிப் பூ சூடுவோம் என்று சேரன்  முழங்கினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-10 Silappathikaram 25-10

மாலை வெண்குடை மன்னவன் விரும்பி,
நூல் அறி புலவரை நோக்க, ஆங்கு அவர்,
‘ஒற்கா மரபின் பொதியில் அன்றியும்,
வில் தலைக்கொண்ட வியன் பேர் இமயத்துக்
கல் கால்கொள்ளினும் கடவுள் ஆகும்;
கங்கைப் பேர் யாற்றினும், காவிரிப் புனலினும்,
தங்கிய நீர்ப்படை தகவோ உடைத்து’ என-

வெண்கொற்றக் குடையால் ஆட்சிநிழல் தரும் மன்னவன் சிற்பக் கலைஞனை நோக்கினான். மன்னன் நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட கலைஞன் "மரபு முறைமையில் பார்த்தால், பொதிய மலையிலிருந்தோ, இமய மலையிலிருந்தோ கடவுள் சிலை வடிக்கக் கல்லைக் கொண்டுவரலாம். கல்லைக் காவிரி ஆற்றிலோ, கங்கை ஆற்றிலோ நீராட்டலாம். இரண்டுமே தகவு உடைத்து - என்று கூறினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-9 Silappathikaram 25-9

‘காதலன் துன்பம் காணாது கழிந்த
மாதரோ பெரும் திரு உறுக, வானகத்து;
அத்திறம் நிற்க, நம் அகல் நாடு அடைந்த இப்
பத்தினிக் கடவுளைப் பரசல் வேண்டும்’ என-

பாண்டியன் தேவி காதலனின் துன்பத்தைக் காணாமல் காதலனுடன் தானும் சென்ற பெருந்திரு உடையவள். வானுலகிலும் அவள் கற்பு சிறந்திருக்கும். 
நம் நாட்டுக்கு வந்த பத்தினிக் கடவுளை நாம் பாராட்டி வாழ்த்த வேண்டும். 
இவ்வாறு சேரன் மனைவி, அரசி வேண்மாள் கூறினாள். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-8 Silappathikaram 25-8

சேரன் மனைவியை வினவல்

ஆங்கு,
உயிருடன் சென்ற ஒரு மகள்-தன்னினும்,
செயிருடன் வந்த இச் சேயிழை-தன்னினும்,
நல்-நுதல்! வியக்கும் நலத்தோர் யார்?’ என,
மன்னவன் உரைப்ப- மா பெருந்தேவி,

சாத்தனாரிடம் மன்னர் ஆட்சிப் பொறுப்பு துன்பமுடையது என்று கூறிய சேரன் தன் மனைவியிடம் ஒன்று வினவினான். 
இரண்டு பெண்கள். 
ஒருத்தி கணவன் உயிருடன் தன் உயிரையும் கொடுத்துவிட்டாள். 
மற்றொருத்தி சினத்துடன் இந்த நாட்டுக்கு வந்தாள். 
இந்த இரண்டு பெண்களில் பெண்கள் வியக்கும் பெருந்தகைமை உடையவர் யார்? - என மனைவி வேண்மாளிடம் வினவினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-7 Silappathikaram 25-7

தென்னர் கோமான் தீத் திறம் கேட்ட
மன்னர் கோமான் வருந்தினன் உரைப்போன்:
‘எம்மோரன்ன வேந்தற்கு’ உற்ற
செம்மையின் இகந்த சொல், செவிப்புலம் படாமுன்,
‘உயிர் பதிப் பெயர்த்தமை உறுக, ஈங்கு’ என,
வல் வினை வளைத்த கோலை மன்னவன்
செல் உயிர் நிமிர்த்துச் செங்கோல் ஆக்கியது:
மழைவளம் கரப்பின், வான் பேர் அச்சம்;
பிழை உயிர் எய்தின், பெரும் பேர் அச்சம்;
குடி புரவுண்டும் கொடுங்கோல் அஞ்சி,
மன்பதை காக்கும் நன் குடிப் பிறத்தல்
துன்பம் அல்லது, தொழுதகவு இல்’ என,
துன்னிய துன்பம் துணிந்து வந்து உரைத்த
நல் நூல் புலவற்கு நன்கனம் உரைத்து-

பாண்டியனுக்கு நேர்ந்த தீங்கினைக் கேட்ட சேரன் வருந்திக் கூறலானான். 
பாண்டியன் செங்கோல் தவறியது என் போன்ற மன்னர் செவிக்கு எட்டுவதற்கு முன்னர் பாண்டியன் உயிர் சென்றுவிட்டது. அந்த உயிர் அவனது வளைந்த கோலை நிமிர்த்தி நிறுத்திச் செங்கோலாக மாற்றிவிட்டது. 
மழை பொழியாவிட்டால் அச்சம். 
மக்களுக்குத் துன்பம் நேர்ந்தால் அச்சம். 
இப்படி அஞ்சிக்கொண்டு மக்களைக் காக்கும் பொறுப்புள்ள அரசர் குடியில் பிறத்தலானது, துன்பமே அல்லாமல் தொழும் தகைமை உடையது அன்று 
- என்று சாத்தனாரிடம் சேரன் கூறினான். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-6 Silappathikaram 25-6

சாத்தனார் விளக்கம்

மண் களி நெடு வேல் மன்னவன் கண்டு
கண் களி மயக்கத்துக் காதலோடு இருந்த
தண் தமிழ் ஆசான் சாத்தன் இஃது உரைக்கும்:
‘ஒண் தொடி மாதர்க்கு உற்றதை எல்லாம்,
திண் திறல் வேந்தே! செப்பக் கேளாய்;
தீவினைச் சிலம்பு காரணமாக,
ஆய் தொடி அரிவை கணவற்கு உற்றதும்;
வலம் படு தானை மன்னன் முன்னர்,
சிலம்பொடு சென்ற சேயிழை வழக்கும்;
செஞ் சிலம்பு எறிந்து, தேவி முன்னர்,
வஞ்சினம் சாற்றிய மா பெரும் பத்தினி,
‘அம் சில் ஓதி! அறிக” எனப் பெயர்ந்து,
முதிரா முலைமுகத்து எழுந்த தீயின்
மதுரை மூதூர் மா நகர் சுட்டதும்;
“அரிமான் ஏந்திய அமளிமிசை இருந்த
திரு வீழ் மார்பின் தென்னர் கோமான்
தயங்கு இணர்க் கோதை தன் துயர் பொறாஅன்,
மயங்கினன்கொல்” என மலர் அடி வருடி,
தலைத்தாள் நெடுமொழி தன் செவி கேளாள்,
கலக்கம் கொள்ளாள், கடுந் துயர் பொறாஅள்,
“மன்னவன் செல்வுழிச் செல்க யான் என
தன் உயிர்கொண்டு அவன் உயிர் தேடினள்போல்,
பெருங்கோப் பெண்டும் ஒருங்குடன் மாய்ந்தனள்;
“கொற்ற வேந்தன் கொடுங்கோல் தன்மை
இற்று” எனக் காட்டி, இறைக்கு உரைப்பனள்போல்,
தன் நாட்டு ஆங்கண் தனிமையின் செல்லாள்,
நின் நாட்டு அகவயின் அடைந்தனள் நங்கை’ என்று,
ஒழிவு இன்றி உரைத்து, ‘ஈண்டு ஊழி ஊழி
வழிவழிச் சிறக்க, நின் வலம் படு கொற்றம்’ என-

மண்ணில் வாழும் மக்கள் களிப்பு எய்தும் வேலை உடையவன் சேரன். அவனோடு மலைவளம் கண்டு களிப்பெய்திய மயக்கத்தில் இருந்த தண்டமிழ் போற்றும் ஆசிரியன் சாத்தன் (மணிமேகலை காப்பியம் இயற்றிய சீத்தலைச் சாத்தனார்) விளக்கினார். 

வேந்தே! அந்தப் பெண்ணுக்கு நேர்ந்ததை எல்லாம்  நான் சொல்கிறேன். கேளுங்கள். தீவினை, சிலம்பு வழியில் தோன்றி அவளது கணவனுக்கு நேர்ந்ததும், அவள் சிலம்புடன் சென்று மன்னன்  முன் வழக்கு உரைத்ததும், சிலம்பை அரசி முன்னர் உடைத்து அவள் வஞ்சினம் கூறியதும், தன் முலையைக் கிள்ளி எறிந்து மதுரையை எரித்துத் தான் மாபெரும்பத்தினி என மக்களுக்கு உணர்த்தியதும் - நிகழ்ந்த செய்திகள். 

அரியணையில் இருந்த பாண்டியன் கண்ணகியின் துயரம் கண்டு பொறுக்க முடியாதவனாக மயங்கினானோ என்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில், கண்ணகியின் நெடுமொழி கேட்டு, மன்னவனாகிய தன் கணவனின் காலடியைப் பற்றிக்கொண்டு, "மன்னவன் சென்ற வழியே யானும் செல்வேனாகுக" என்று சொல்லிக்கொண்டு, தன் உயிரைக் கொடுத்து அவன் உயிரைத் தேடுபவள் போலப் பெருங்கோப்பெண்டு கணவனுடன் மாண்டாள்.  

இந்தச் செய்தியை எல்லாம் தன் நாட்டுக்குக் கொண்டு செல்லாமல், உன்னிடம் முறையிட்டுக்கொள்பவள் போல அவள் உன் நாட்டுக்கு நங்கை வந்தாள். - இவ்வாறு நிகழ்ந்தவை எல்லாவற்றையும் ஒன்று விடாமல் சாத்தனார் சேரனுக்கு எடுத்துரைத்தார். 

இறுதியில் ஊழூழி காலம் சேரன் ஆட்சி சிறக்க வேண்டும் என வாழ்த்தினார். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-5 Silappathikaram 25-5

ஆங்கு,"
ஏழ் பிறப்பு அடியேம்; வாழ்க, நின் கொற்றம்!
கான வேங்கைக் கீழ் ஓர் காரிகை
தான் முலை இழந்து, தனித் துயர் எய்தி,
வானவர் போற்ற மன்னொடும் கூடி,
வானவர் போற்ற, வானகம் பெற்றனள்;
எந் நாட்டாள்கொல்? யார் மகள்கொல்லோ?
நின் நாட்டு யாங்கள் நினைப்பினும் அறியேம்;
பல் நூறாயிரத்து ஆண்டு வாழியர்!’ என-

அங்கு மன்னனைக் காணக் காணிக்கைப் பொருள்களுடன் வந்த மலைக்குறவர் மன்னனைக் கண்டு, கண்ணகி பற்றிய செய்தியைக் கூறினர். 
"மன்னவ, ஏழு பிறப்பிலும் நாங்கள் உன் அடியவர்கள். உன் ஆட்சி வாழ்வதாகுக! வேங்கை மரத்தடியில் ஒரு பெண் வந்து நின்றாள். தன் முலை ஒன்றை இழந்த நிலையில் இருந்தாள். பெருந் துயரத்துடன் காணப்பட்டாள். வானவர் போற்ற வந்தாள். தன் மன்னன் கணவனுடன் கூடி, வானவர் போற்றும் வண்ணம் வானகம் சென்றுவிட்டாள். அவள் எந்த நாட்டவளோ, யார் மகளோ, ஒன்றும் தெரியவில்லை. உன் நாட்டுக்கு வந்தாள். இப்படி ஒன்று நிகழும் என்று நாங்கள் நினைத்துப் பார்த்தது-கூட இல்லை. பல நூறாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வாயாக" - என்று சொல்லி மன்னனை வாழ்த்தினர். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-4 Silappathikaram 25-4

அளந்து கடை அறியா அருங்கலம் சுமந்து,
வளம் தலைமயங்கிய வஞ்சி முற்றத்து,
இறைமகன் செவ்வி யாங்கணும் பெறாது,
திறை சுமந்து நிற்கும் தெவ்வர் போல;
யானை வெண் கோடும், அகிலின் குப்பையும்,
மான் மயிர்க் கவரியும், மதுவின் குடங்களும்,
சந்தனக் குறையும், சிந்துரக் கட்டியும்,
அஞ்சனத் திரளும், அணி அரிதாரமும்:
ஏல வல்லியும், இருங் கறி வல்லியும்,
கூவை நூறும், கொழுங் கொடிக் கவலையும்,
தெங்கின் பழனும், தேமாங் கனியும்,
பைங் கொடிப் படலையும், பலவின் பழங்களும்,
காயமும், கரும்பும், பூ மலி கொடியும்,
கொழுந் தாள் கமுகின் செழுங் குலைத் தாறும்,
பெரும் குலை வாழையின் இருங் கனித் தாறும்;
ஆளியின் அணங்கும், அரியின் குருளையும்,
வாள்வரிப் பறழும், மத கரிக் களபமும்,
குரங்கின் குட்டியும், குடா அடி உளியமும்,
வரை ஆடு வருடையும், மட மான் மறியும்,
காசறைக் கருவும், ஆசு அறு நகுலமும்,
பீலி மஞ்ஞையும், நாவியின் பிள்ளையும்,
கானக்கோழியும், தேன் மொழிக் கிள்ளையும்;
மலைமிசை மாக்கள் தலைமிசைக் கொண்டு-

கடைபோக அளக்க முடியாத திறை கொண்டுவந்த பகையரசர்கள் வஞ்சி முற்றத்தில் மன்னனைக் காணமுடியாமல் மலையில் மன்னனைக் காண வந்திருப்பது போன்று, குன்றக் குறவர்கள் மன்னனைக் காண வந்தனர். யானைத்தந்தம், அகில், கவரிமான் மயிர், மதுக்குடம், சந்தனக் கட்டை, சிந்துரக் கட்டி (சாம்பிராணி), மை தீட்டும் அஞ்சனம், மணக்கப் பூசிக்கொள்ளும் அரிதாரம், ஏலக்காய், மிளகு, கூவை, கவலை, தேங்காய், மாம்பழம், பெருங்காயம், கரும்பு, பூச்சரம், பாக்குக் குலை, வாழைப்பழத் தார், ஆளிக்குட்டி, சிங்கக்குட்டி, பன்றிக்குட்டி, யானைக்குட்டி, குரங்குக் குட்டி, கரடிக்குட்டி,  வரையாடு, மான்குட்டி, அணில் பிள்ளை, கீரிப்பிள்ளை, மயில், நவ்விமான் குட்டி, காட்டுக் கோழி, கிளி - ஆகியனவற்றைத் தலையில் சுமந்துகொண்டு மலைமக்கள் மன்னனைக் காண வந்தனர். 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

சிலப்பதிகாரம் 25-3 Silappathikaram 25-3

குன்றக் குரவையொடு கொடிச்சியர் பாடலும்,
வென்றிச் செவ்வேள் வேலன் பாணியும்,
தினைக் குறு வள்ளையும், புனத்து எழு விளியும்,
நறவுக் கண் உடைத்த குறவர் ஓதையும்,
பறை இசை அருவிப் பயம் கெழும் ஓதையும்,
புலியொடு பொரூஉம் புகர்முக ஓதையும்,
கலி கெழு மீமிசைச் சேணோன் ஓதையும்,
பயம்பில் வீழ் யானைப் பாகர் ஓதையும்,
இயங்கு படை அரவமோடு, யாங்கணும், ஒலிப்ப-

குன்றக் குறவர் ஆடும் குரவை ஒலி, குறத்தியர் பாடல் ஒலி, வேலன் முருகனைப் பாடும் ஒலி, தினை குற்றும் மகளிர் தன் வளையல் ஒலிக்கேற்பப் பாடும் வள்ளைப்பாட்டின் ஒலி, காட்டு மலையில் கேட்கும் ஒலி, குறவர் தேன் எடுக்கும் ஒலி, பறை போல் முழங்கும் அருவி ஒலி, புலியும் யானையும் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒலி, பரண் மீது ஏறி இருந்துகொண்டு சேணோன் யானைகளை ஓட்டும் ஒலி, தன் பொய்க்குழியில் விழுந்த யானையைப் பாகர் பழக்கும் ஒலி, அரசனிடன் சென்ற படையின் ஒலி - ஆகியவை எங்கும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. 

இளங்கோவடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம்
முத்தமிழ்க் காப்பியம்
3 வஞ்சிக் காண்டம்
2. காட்சிக் காதை

Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி