Sunday, 31 July 2016

அகநானூறு Agananuru 138

தலைவி தன் தோழியிடம் சொல்கிறாள்.
1
தோழி! கேள்! அன்பு கொண்ட தோழியே கேள்! குவளை மலர் போன்ற கண்கள் வறிதாகும்படி, பனி பொழிந்து நான் வருந்தக் கண்ட அன்னை வேறொன்று நினைத்துக்கொண்டாள்.
கடம்பு | கடப்பம் பூ | வெண்கடம்பு
2
மணம் கொண்ட வேம்புப் பச்சிலை, நீல மலர் ஆகியவற்றைச் சூடிய படையுடன் சென்று தென்னவன் பகைவரைத் தாக்கினான். அவனது மலையிலிருந்து இறங்கும் அருவி போல் இசைக் கருவிகள் முழங்கின. கைதொழுது வணங்கி, முருகன் தெய்வத்தைத் தாய் இல்லத்துக்கு வரவழைத்தாள். அவனுடைய கடப்பம் பூவையும் அவனுடைய ஊர்தி யானையையும் போற்றிப் பாடினர். பூக்கொத்துகளையும், மாலைகளையும் கையில் வைத்துக்கொண்டு வளைந்து வளைந்து பலர் நாள் முழுவதும் ஆடினர். இது நன்றோ? தோழி, நீயே சொல்.
3
உனக்குத் தெரியும். மலைநாடன் நீண்ட நாளாக நாம் சொல்லும் குறியிடத்துக்கு வருகிறான். கண்ணை மறைக்கும் வழியில் வருகிறான் அங்கே நாகம் மணியை உமிழ்ந்திருக்கும். பூத்துக் கிடக்கும் காந்தள் பூவில் தேன் உண்ணும் வண்டு நாகமும் அதன் மணியும் போல் தோன்றி அச்சம் ஊட்டும். அதனை நெஞ்சில் நினைத்து நான் வருந்திக்கொண்டிருக்கிறேன். தாயோ இப்படி ஆட்டிப் படைக்கிறாள். இது நன்றோ, தோழி நீயே சொல்.

பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை, குறிஞ்சி
1
இகுளை! கேட்டிசின், காதல் அம் தோழி!
குவளை உண்கண் தெண் பனி மல்க,
வறிது யான் வருந்திய செல்லற்கு அன்னை
பிறிது ஒன்று கடுத்தனள் ஆகி வேம்பின்
2
வெறி கொள் பாசிலை நீலமொடு சூடி,   5
உடலுநர்க் கடந்த கடல் அம் தானை,
திருந்து இலை நெடு வேற் தென்னவன் பொதியில்,
அருஞ் சிமை இழிதரும் ஆர்த்து வரல் அருவியின்
ததும்பு சீர் இன் இயம் கறங்க, கைதொழுது,
உரு கெழு சிறப்பின் முருகு மனைத் தரீஇ,   10
கடம்பும் களிறும் பாடி, நுடங்குபு
தோடும் தொடலையும் கைக்கொண்டு, அல்கலும்
ஆடினர் ஆதல் நன்றோ? நீடு
3
நின்னொடு தெளித்த நல் மலை நாடன்
குறி வரல் அரைநாட் குன்றத்து உச்சி,   15
நெறி கெட வீழ்ந்த துன் அருங் கூர் இருள்,
திரு மணி உமிழ்ந்த நாகம் காந்தட்
கொழு மடற் புதுப் பூ ஊதும் தும்பி
நல் நிறம் மருளும் அரு விடர்
இன்னா நீள் இடை நினையும், என் நெஞ்சே.  20

தலைமகன் சிறைப்புறத்தானாகத், தோழிக்குச் சொல்லுவாளாய்த் தலைமகள் சொல்லியது.
எழூஉப்பன்றி நாகன் குமரனார் பாடியது

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Saturday, 30 July 2016

Agananuru 137

He is about to leave her to earn wealth in a distant place. She appears fad and leans in her health. On watching these phenomena, her friend-maid feels very much and says to her. The passengers will dig pit in dry river bed and get some water to drink. The male-elephant passing by the route will feed its female fist and then it drink. He is to leave by the route but not started.
The city Uraiyur (modern Trichirappalli) is the capital of Chola kings at that time. It is situated on the bank of River Cauvery. The peoples of the city will enjoy in a food festival in month of Panguni (between March and April). The families will cook rice-Pongal and enjoy eating and exchanging. On the next day of the event, the fuel-stone-oven will lay without in waste. As it appears your fore-head lost its beauty.
Seliyan, the Pandia king was the ruler of the sea where pearls growing. Hill Potiyam was also under his rule. The bamboo grows in the hill slop was excellent in its shape. Your shoulders like the bamboo of the hill have now lost its beauty.
I am worrying.
bamboo like shoulder 
A poem by: MutuKuttan of Uraiyr village
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 137

அக்காலத்தில் உறையூரில் நடைபெற்ற
பங்குனி முயக்கம் - திருவிழாவில்
இப்படித்தான் பொங்கல் வைத்தனர். 
அவள் தன் காதலன் பிரிவதற்கு முன், பிரியப் போவதை எண்ணி வாடுவதைப் பார்த்த அவளது தோழி, இவ்வாறு சொல்லித் தேற்றுகிறாள்.
1
வழிப்போக்கர் காட்டாற்றின் சேற்றில் கேணி தோண்டி நீர் உண்பர். அதில் இருக்கும் நீரை ஆண்யானை தன் பெண்யானையை முதலில் உண்ணச் செய்து, பின்னர் தான் பருகிச் செல்லும் வழியில் அவர் இன்னும் போகக்கூட இல்லை.
2
சோழர் வெற்றிக் களிப்பில் முரசினை முழக்கிக்கொண்டு தலைநகர் உறையூரில் கள் உண்பர். அந்த உறையூரில் நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடும் காவிரியாற்றின் கரையில் மணல் பரப்பில், சருகுகள் கொட்டிக்கிடக்கும் மரச்சோலையில் பொங்கலிட்டுப் படைக்கும் பங்குனித் திருவிழா நடைபெறும். விழாவுக்கு அடுத்த நாள் பொங்கல் வைத்த ஆடுப்புகள் வெறிச்சோடிக் கிடக்கும். அந்த அடுப்பைப் போல உன் நெற்றி பாழ்பட்டுக் கிடக்கிறது.
3
திண்-தேர்ச் செழியன் துளைக்கப்படாத முத்து விளையும் கடலின் அரசன். அவனது பொதியமலை ஆற்றுப் பிளவில் வளர்ந்திருக்கும் மூங்கில் போல் இருந்த உன் தோள் முந்தைய அழகை இழந்துவிட்டது. உன் நெற்றி பாழ்பட்டு இருப்பதையும், தோள் அழகு இழந்திருப்பதையும் எண்ணி நான் வருந்துகிறேன். தோழி இவ்வாறு தலைவியிடம் சொல்கிறாள்.

பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணைபாலை
1
ஆறு செல் வம்பலர் சேறு கிளைத்து உண்ட
சிறு பல் கேணிப் பிடி அடி நசைஇ,
களிறு தொடூஉக் கடக்கும் கான்யாற்று அத்தம்
சென்று சேர்பு ஒல்லார் ஆயினும், நினக்கே
2
வென்று எறி முரசின் விறற் போர்ச் சோழர்   5
இன் கடுங் கள்ளின் உறந்தை ஆங்கண்,
வருபுனல் நெரிதரும் இகுகரைப் பேரியாற்று
உருவ வெண் மணல் முருகு நாறு தண் பொழிற்
பங்குனி முயக்கம் கழிந்த வழிநாள்,
வீ இலை அமன்ற மரம் பயில் இறும்பில்    10
தீ இல் அடுப்பின் அரங்கம் போல,
பெரும் பாழ்கொண்டன்று, நுதலே; தோளும்,
3
தோளா முத்தின் தெண் கடற் பொருநன்
திண் தேர்ச் செழியன் பொருப்பிற் கவாஅன்
நல் எழில் நெடு வேய் புரையும்   15
தொல் கவின் தொலைந்தன; நோகோ யானே.

''தலைமகன் பிரியும்'' எனக் கருதி வேறுபட்ட தலைமகட்குத் தோழி சொல்லியது.
உறையூர் முதுகூத்தனார் பாடல்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Agananuru 136

Ancient marriage ceremony is depicted in this poem. Food with lamb fry was served to guests invited for the marriage ceremony. After the feast they erected the pillar to make new thatched shed for the function. They watched bird-omen for the purpose. That day of ceremony the climate favors. It is the full-moon day which was believed the Moon God got his Goddess Urogini’s union. The marriage ceremony was performed with band music. Elders hailed the wedding couples in person before they took leave.
The hero says: I garlanded her that was made joining with three flower materials, Vagai flower, Arugam grass and Mullai flowers. The ceremonial stage is filled with new wed sand. She was sweat during the ceremony. After removing her sweat, elderly women gave her to me for the first-night.
I removed her dress saying; please let your thigh to dry sweating in the wind. She glimmered as a sward removed from its cover. She bends her head in shame hiding her bar-body in her hairs-in-head.
Vagai flower

Mullai flower

Arugam grass
A poem by: Vitrutru Mudeyinanar
The text is belongs to second century B.C. or earlier.


அகநானூறு Agananuru 136

அக்காலத்தில் நடந்த ஒரு திருமணம் முறை இப்பாடலில் சொல்லப்படுகிறது. மூடிக்கொண்டு நடக்கும் முதலிரவுக் காட்சி பதமாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.
1
ஆட்டுக்கறிப் பிரியாணி அனைவருக்கும் விருந்தாகப் படைக்கப்பட்டது. வெண்ணிறச் சோற்றில் புழுங்கிய ஆட்டுக்கறியில் அதன் நெய் கனிந்தது. யாரையும் வரையறுக்காத கொடையாக அனைவருக்கும் அது வழங்கப்பட்டது. மேலோர்களைப் பேணி வழிபட்ட பின்னர் வழங்கபட்டது. பின்னர் மணப்பந்தல் (கடிநகர்) போட்டனர். அதற்குப் புள் (பறவைச் சகுனம்) நல்லதாக அமைந்த நேரம் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டது. அன்று அவர்களுக்குத் திருமணம் நடந்த நாளில் வானம் பளிச்சென்று இருந்தது. திங்கள் உரோகினியைக் கூடும் முழுநிலா நாளாக இருந்தது. மணப்பந்தல் போட்ட பின்னர் பெரிய அளவினதாகிய முரசு முழக்கத்துடன் திருமணச் சடங்கு நடைபெற்றது. வந்திருந்த மூத்தவர்கள் கண் இமைக்காமல் மணமக்களைப் பார்த்த பின் விடைபெற்றுச் சென்றனர்.
வாகை-மலர், முல்லை-மலர், அறுகம்பாவை ஆகியவற்றைச் சேர்த்துக் கட்டிய மாலையைத் திருமண வதுவைச் சடங்கில் சூட்டுதல் பண்டைய வழக்கம்
2
வாகைத் தளிர், அறுகம்புல், மல்லிகை மொட்டு மூன்றும் சேர்த்து நூலில் கட்டிய மாலையை நான் (தலைவன்) அவளுக்கு (தலைவிக்கு)ச் சூட்டினேன். 

  • கவட்டிலை - பூவுடன் கூடிய வாகை மரத்தில் இருக்கும் தளிர் 
  • பாவை – பாவை என்பது அறுகம்புல். பள்ள நிலத்தில் வளர்ந்த அறுகம்புல். பழைய கன்றுக்குட்டி மேய்ந்த அறுகம்புல். மேய்ந்த பின்னர் இடியுடன் கூடிய மழையில் தழைத்த அறுகம்புல். 
  • முகை – மணக்கும் மல்லிகை மொட்டு 
அவள் தூய புத்தாடை அணிந்திருந்தாள். மழை பொழிந்தது போல் ஈரத்துடன் பரப்பப்பட்ட மணலுடன் கூடிய மணப்பந்தல் போட்டிருந்தனர். இழையை (தாலியை)க் கட்டினேன். அப்போது அவளுக்குத் தோன்றிய வியர்வையை ஆற்றி, அவளுடைய பெற்றோர் அவளை எனக்குத் தந்தனர். முதல் இரவில் (தலைநாள்) தந்தனர்.
உறை கழித்த வாள் போல் ஆடை கழித்த அழகு மின்னல்
3
“யாரும் கரித்துக்கொட்ட முடியாத கற்பினை உடையவளே! என் உயிரோடு ஒன்றுபட்டுக் கிடப்பவளே! துவளாத புத்தாடையால் உடம்பு முழுவதையும் நீ போர்த்திக்கொண்டிருப்பதால் உடல் புழுங்கி உன் நெற்றியில் வியர்வை கொட்டுகிறது. உடல் காற்றாடட்டும், உன் இடையைத் திற” என்று சொல்லிக்கொண்டு அவள் ஆடையைக் களைந்தேன். அப்போது அவள் உறையிலிருந்து எடுத்த வாள் போல மின்னினாள். தன்னை மறைத்துக்கொள்ளத் தெரியவில்லை. ‘ஒய்’ என்று நாணினாள். என்னை வணங்கினாள். பருத்து மூடிப் பகையுடன் கிடந்த ஆம்பல் மலரானது தன் சிவந்த தன் இதழ்களைத் திறந்து, வண்டு தேனை உண்ணும் மலராக விரிவது போல, தன்னை வேய்ந்திருந்த கூந்தலுக்குள் அவள் தன்னை ஒளித்துக்கொண்டாள்.

பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணைமருதம்
1
மைப்பு அறப் புழுக்கின் நெய்க் கனி வெண் சோறு
வரையா வண்மையொடு புரையோர்ப் பேணி,
புள்ளுப் புணர்ந்து இனிய ஆக, தெள் ஒளி
அம் கண் இரு விசும்பு விளங்க, திங்கட்
சகடம் மண்டிய துகள் தீர் கூட்டத்து,    5
கடி நகர் புனைந்து, கடவுட் பேணி,
படு மண முழவொடு பரூஉப் பணை இமிழ,
வதுவை மண்ணிய மகளிர் விதுப்புற்று,
பூக்கணும் இமையார் நோக்குபு மறைய,
2
மென் பூ வாகைப் புன் புறக் கவட்டிலை, 10
பழங் கன்று கறித்த பயம்பு அமல் அறுகைத்
தழங்குகுரல் வானின் தலைப்பெயற்கு ஈன்ற
மண்ணு மணி அன்ன மாஇதழ்ப் பாவைத்
தண் நறு முகையொடு வெண் நூல் சூட்டி,
தூ உடைப் பொலிந்து மேவரத் துவன்றி, 15
மழை பட்டன்ன மணல் மலி பந்தர்,
இழை அணி சிறப்பின் பெயர் வியர்ப்பு ஆற்றி,
தமர் நமக்கு ஈத்த தலைநாள் இரவின்,
3
''உவர் நீங்கு கற்பின் எம் உயிர் உடம்படுவி!
முருங்காக் கலிங்கம் முழுவதும் வளைஇ,    20
பெரும் புழுக்குற்ற நின் பிறைநுதற் பொறி வியர்
உறு வளி ஆற்றச் சிறு வரை திற'' என
ஆர்வ நெஞ்சமொடு போர்வை வவ்வலின்,
உறை கழி வாளின் உருவு பெயர்ந்து இமைப்ப,
மறை திறன் அறியாள்ஆகி, ஒய்யென   25
நாணினள் இறைஞ்சியோளே பேணி,
பரூஉப் பகை ஆம்பற் குரூஉத் தொடை நீவி,
சுரும்பு இமிர் ஆய்மலர் வேய்ந்த
இரும் பல் கூந்தல் இருள் மறை ஒளித்தே.

உணர்ப்புவயின் வாரா ஊடற்கண் தலைமகன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது.
விற்றூற்று மூதெயினனார் பாடல்

கி.மு. காலத்துப் பாடல்

Friday, 29 July 2016

பரிபாடல் Paripadal 19

திருப்பரங்குன்றத்தில் அக்காலத்திலையே கதைவிளக்க ஓவியங்கள் இருந்தன. 
1
முருகன் நிலமலையிலேயே வானுலகில் வாழும் பேற்றினை வழங்குபவன். நம் அறிவின்-எல்லை அறியாத புகழில் பூத்துக்கிடப்பவன். கடப்பம்பூவை விரும்புபவன். அருமுனி அகத்தியன் மரபில் வந்த தமிழை அறிவில் சிறந்த ஆன்றோர் நுகர்ந்தது போல் பெருநிலத்தில் உள்ளவர் அனைவரும் நுகர வேண்டும் என்று தந்தவன். தமிழ் தந்த முருகா! உன் திருப்பரங்குன்றத்து இயல்பழகே உன் திருமண விழாக் கோலந்தான். துறக்கத்தவள் தெய்வானையோடு உனக்கு நடைபெறும் திருமண விழாக்கோலந்தான். உன் மயில்-கொடி அழகில் துறக்கத்தவளோடு போட்டியிட்டுக்கொண்டு பறக்கிறது.
2
அறிவிலும், ஆண்மைப் போரிலும் தோல்வி காணாத ஊர் கூடல் என்று போற்றப்படும் மதுரை. அங்குள்ள மக்கள் கலவியில் மகிழ்ந்த இரவுக் காலம் தீர்ந்த வைகறை வேளையில் திருப்பரங்குன்றம் நோக்கிப் புறப்பட்டனர். பெருமளவில் அறம் செய்தவர் அதன் பயனைத் துய்ப்பதற்காக, சிறந்தோர் வாழும் உலகுக்குச் செல்வது போலப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். பண்டங்களைத் துணியில் கட்டி உரியில் மாட்டி எடுத்துக்கொண்டு சென்றனர். குதிரையிலும் தேரிலும் சென்றனர். அவர்கள் அணிந்திருந்த மாலை இருளை விலக்கி ஒளி வீசியது. குன்றத்துக்கும் கூடலுக்கும் இடைப்பட்ட இடைப்பட்ட மணல்வெளி எங்கும் பூ-மாலை கிடப்பது போல மக்கள்-மாலை கிடக்குமாறு யாத்திரை சென்றனர்.
3
அறிவில் மாட்சிமை எய்தியவன் அரசன் வழுதி. பகலில் சூரியனும் இரவில் விண்மீன்களும் சூழ்ந்துவரும் மேரு மலை போலப் படைகள் சூழ்ந்துவரப் புறப்பட்டான். மயிலே எண்ணிப்பார்க்கும் அழகு கொண்ட அரசியோடு புறப்பட்டான். கடமை உணர்ந்து பணியாற்றும் கண்ணாகிய காவலருடன் புறப்பட்டான். சூர் மகள் வாழும் உன் குன்றின் மேல் ஏறினான். வலம் வந்தான். நிலாவைத் தோளிலே அணிந்த படைவீரர்களுடன் வலம்வந்தான். பாடிக்கொண்டே வலம்வந்தான். மகிழ்ச்சி பொங்க வலம்வந்தான். நாடும் நகரமும் புடைசூழ வலம்வந்தான். யானைமீதிருக்கும் நெடியோனே! உன் திருமண நகரம் பற்றி இனிச் சில கூறுகின்றேன்.
4
குருகு பெயர் கொண்ட குன்றத்தை எறிந்த வேலை உடைய முருக! உன் குன்றத்தின் அடிவாரத்தில் இருக்கும் நிலத்தைப் பற்றிச் சில சொல்கிறேன். அரசனின் யானைகளைக் கட்டிவைத்த மரங்ககளை யானைகள் ஆட்டும். அந்த யானைகளைக் கொண்டு துண்டாடிக் கிடக்கும் மரங்களை அசைத்து இடம் மாற்றுவர். குதிரையிலும், தேரிலும் சிலர் வருவர். யானைகளுக்குக் கரும்புக் கவளங்களைத் தருவர். இதனால் உன் குன்றத்தின் அடிநிலம் அரசனின் போர்ப்பாசறை போலக் காணப்பட்டது.
கௌதமன் அகலிகை கதை ஓவியம்
5
சிலர் குரங்குகுப் பலகாரம் கொடுத்தனர். சிலர் கரிய முகம் கொண்ட முசுக் குரங்குகளுக்குக் கரும்பு கொடுத்தனர். சிலர் தெய்வப்-பிரமம் என்னும் வீணையை மீட்டினர். சிலர் கைவிரல்களால் தடவிக் குழல் ஊதினர். சிலர் யாழில் இசை கூட்டினர். சிலர் வேள்வியின் சிறப்பினைப் பாராட்டினர். சிலரின் கூரம் என்னும் இசைக்கருவியின் நரம்பு கொம்பு போல் ஒலித்தது. சிலர் சூரியனும் சந்திரனும் தோன்றும் காட்சி கொண்ட புடைப்போவியங்களைக் கண்டு ஆழ்ந்திருந்தனர். நுட்பம் தெரிந்த சிலர் அங்குத் தீட்டப்பட்டிருந்த ஓவியக் காட்சியில் இவன் காமன், இவள் இரதி எனக் காட்டினர், சிலர் இவர்களைப் பற்றி வினவ, சிலர் இவர்களது கதையை விளக்கினர். சிலர் இவன் இந்திரன், இது பூனை, இவள் அகலிகை, இவன் கௌதமன், இது கௌதமன் சினத்தால் கல்லாகிய சிலை, என்றெல்லாம் காட்டிக் கதையைக் கூறினர். இன்ன பல  ஓவியங்கள் எழுத்து நிலை மண்டபத்தில் இருந்தன. அவற்றை நெருங்கி வந்தவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். சிலர் விளக்கம் கூறி அறிவுறுத்தினர். இவை திருப்பரங்குன்றத்து குகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த சோபன (அழகு) நிலைகள். இது ஆசை கொள்ளச் செய்யும் மருகனின் மாடத்துப் பக்கம் ஆகும்.
6
ஒரு பேதைப் பெண் பெற்றோரைப் பிரிந்து குகைக்குள் சென்றாள். திரும்பிவர வழி தெரியவில்லை. நல்லவர்கள் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று “ஏஎ ஓஒ” என்று கூச்சலிட்டாள். குகையும் “ஏஎ ஓஒ” என்று எதிரொலித்தது. அந்த எதிரொலியைப் பெற்றோர் அழைக்கும் ஒலி என்று நம்பி எதிரொலிக்கும் இடமெல்லாம் சென்று கூவினாள். இப்படிக் கூவும் மடமையைக் கேட்டு மக்கள் மகிழுமிடம் கொண்டது இந்தக் குன்று.
7
மரத்தில் பூத்த மலர்கள் சுனையில் பூத்திருக்கும் மலர்களிலும் இலைகளிலும் உதிர்ந்தன. மரப்பூவோடு தோன்றும் தாமரை போன்ற சுனைப்பூ ஐந்தலை நாகம் போல் தோன்றிற்று. பூ கிடக்கும் தாமரை போன்ற இலை அந்தப் பாம்பின் குட்டி போல் தோன்றிற்று. இளமகளிர் இவ்வாறு கண்டு மகிழ்ந்தனர்.
8
பசும்பிடி மலர் இளந் தளிர்களுடனும், ஆம்பல் மலர் விரிந்த வாயுடனும், காந்தள் மலர் கைவிரல் போலவும், எருவை மலர் மணக்கும் மடலுடனும், வேங்கை மலர் எரியும் தீ போலவும், தோன்றி மலர் உருவ அழகுடனும், நறவம் மலர் நீண்ட காம்புகளுடனும், கோங்கம் மலர் பருவம் தோன்றா நிலையிலும், இலவம் மலர் பகைவர் போல் சிவந்த நிலையிலும், தனித்தனியேயும், கோத்துக்கொண்டும், பின்னிக்கொண்டும் மலை எங்கிலும் மீன் பூத்த வானம் போல் பூத்துக் கிடந்தன.
9
வழிபடுவோர் முருகப் பெருமான் யானையின் நெற்றியில் குங்குமம் வைப்பர். தண்ணீர் ஊற்றுவர். விசிறிகளைக் காணிக்கையாகச் சார்த்துவர். பவள நிறம் பூங்கயிறு கட்டுவர். காம்புடைய பொற்குடை ஏற்றி வைப்பர். அங்கு நடக்கும் வேள்வியைப் பார்க்க பின்னிய கூந்தலுடன் பூப்பெய்திய புதுமகளிர் கன்னிமையோடு வருவர். உன் யானைக்கு ஊட்டிய மிச்சிலை உண்பர். இப்படி உண்ணுவதற்கு முன் அந்தக் கன்னிப் பெண்கள் மைந்தரைத் தழுவமாட்டார்கள்.
10
குறப்பெண் வள்ளியைக் கூடி மகிழ்ந்தவனே! நான் வாழ்த்துவதைக் கேள். உன் உடையும் மேனி நிறமும் சிவப்பு. உன் வேல் படையும், உருவமும் பவள நித்தில் இருக்கும். முகம் எழுஞாயிறு போல் இருக்கும். நீ மா மரத்தை வேரோடு வெட்டினாய். குன்றில் வேலைப் பாய்ச்சி உடைத்தாய். இந்த மலையில் கடம்ப மரத்தடியில் அமர்ந்திருக்கிறாய். நாங்கள் எங்களின் ஆயத்தாரோடு வந்து தொழுது உன்னை வாழ்த்துகிறோம். ஏற்றருள்க.

பாடல்சொல் பிரிப்புப் பதிவு
19. செவ்வேள்
1
நில வரை அழுவத்தான் வான் உறை புகல் தந்து,
புல வரை அறியாத புகழ் பூத்த கடம்பு அமர்ந்து,
'அரு முனி மரபின் ஆன்றவர் நுகர்ச்சி மன்
இரு நிலத்தோரும் இயைக!' என, ஈத்த நின்
தண் பரங்குன்றத்து, இயல் அணி, நின் மருங்கு   5
சாறு கொள் துறக்கத்தவளொடு
மாறு கொள்வது போலும், மயிற்கொடி வதுவை.
2
புலத்தினும் போரினும் போர் தோலாக் கூடல்,
கலப்போடு இயைந்த இரவுத் தீர் எல்லை,
அறம் பெரிது ஆற்றி, அதன் பயன் கொண்மார்,          10
சிறந்தோர் உலகம் படருநர் போல,
உரி மாண் புனை கலம் ஒண் துகில் தாங்கி,
புரி மாண் புரவியர், போக்கு அமை தேரர்,
தெரி மலர்த் தாரர், தெரு இருள் சீப்ப, நின்
குன்றொடு கூடல் இடையெல்லாம் ஒன்றுபு     15
நேர் பூ நிறை பெய்து இரு நிலம் பூட்டிய
தார் போலும், மாலைத் தலை நிறையால் தண் மணல்
ஆர் வேலை யாத்திரை செல் யாறு.
3
சுடரொடு சூழ்வரு தாரகை மேருப்
புடை வரு சூழல் புலம் மாண் வழுதி 20
மட மயில் ஓரும் மனையவரோடும்,
கடன் அறி காரியக் கண்ணவரோடும் நின்
சூர் உறை குன்றின் தட வரை ஏறி மேல்
பாடு வலம் திரி பண்பின் பழ மதிச்
சூடி அசையும் சுவல்மிசைத் தானையின்,     25
பாடிய நாவின், பரந்த உவகையின்,
நாடும் நகரும் அடைய அடைந்தனைத்தே,
படு மணி யானை நெடியாய்! நீ மேய
கடி நகர் சூழ் நுவலுங்கால்.
4
தும்பி தொடர் கதுப்ப தும்பி தொடர் ஆட்டி,    30
வம்பு அணி பூங் கயிற்று வாங்கி, மரன் அசைப்பார்
வண் தார்ப் புரவி வழி நீங்க வாங்குவார்;
திண் தேர் வழியின் செல நிறுப்பார் கண்டக்
கரும்பு கவழம் மடுப்பார்; நிரந்து
பரி நிமிர் தானையான் பாசறை நீர்த்தே,           35
குருகு எறி வேலோய்! நின் குன்றக் கீழ் நின்ற
இடை நிலம்: யாம் ஏத்தும் ஆறு!
5
குரங்கு அருந்து பண்ணியம் கொடுப்போரும்,
கரும்பு கருமுகக் கணக்கு அளிப்போரும்,
தெய்வப் பிரமம் செய்குவோரும்,           40
கை வைத்து இமிர்பு குழல் காண்குவோரும்,
யாழின் இளி குரல் சமம் கொள்வோரும்,
வேள்வியின் அழகு இயல் விளம்புவோரும்;
கூர நாண் குரல் கொம்மென ஒலிப்ப,
ஊழ் உற முரசின் ஒலி செய்வோரும்;                45
என்றூழ் உற வரும் இரு சுடர் நேமி
ஒன்றிய சுடர்நிலை உள்படுவோரும்,
'இரதி காமன், இவள் இவன்' எனாஅ,
விரகியர் வினவ, வினா இறுப்போரும்;
'இந்திரன், பூசை: இவள் அகலிகை; இவன்  50
சென்ற கவுதமன்; சினன் உறக் கல் உரு
ஒன்றிய படி இது' என்று உரைசெய்வோரும்:
இன்ன பலபல எழுத்து நிலை மண்டபம்,
துன்னுநர் சுட்டவும், சுட்டு அறிவுறுத்தவும்,
நேர் வரை விரி அறை வியல் இடத்து இழைக்கச் 55
சோபன நிலையது துணி பரங்குன்றத்து
மாஅல் மருகன் மாட மருங்கு.
6
பிறந்த தமரின் பெயர்ந்து, ஒரு பேதை,
பிறங்கல் இடைஇடைப் புக்குப் பிறழ்ந்து, 'யான்
வந்த நெறியும் மறந்தேன்; சிறந்தவர் 60
ஏஎ, ஓஒ!' என விளி ஏற்பிக்க,
'ஏஎ, ஓஒ!' என்று ஏலா அவ் விளி
அவ் இசை முழை ஏற்று அழைப்ப, அழைத்துழிச்
செல்குவள் ஆங்குத் தமர்க் காணாமை
மீட்சியும், கூஉக் கூஉ மேவும் மடமைத்தே 65
வாழ்த்து உவப்பான் குன்றின் வகை.
7
நனி நுனி நயவரு சாய்ப்பின் நாறு இணர்ச்
சினை போழ் பல்லவம் தீம் சுனை உதிர்ப்ப,
உதிர்த்த சுனையின் எடுத்த தலைய
அலர் முகிழ் உற, அவை கிடப்ப,              70
'தெரி மலர், நனை, உறுவ,
ஐந் தலை அவிர் பொறி அரவம்; மூத்த
மைந்தன்; அருகு ஒன்று மற்று இளம் பார்ப்பு' என
ஆங்கு இள மகளிர் மருள
8
பசும்பிடி இள முகிழ், நெகிழ்ந்த வாய் ஆம்பல்,          75
கைபோல் பூத்த கமழ் குலைக் காந்தள்,
எருவை நறுந் தோடு, எரி இணர் வேங்கை,
உருவம் மிகு தோன்றி, ஊழ் இணர் நறவம்,
பருவம் இல் கோங்கம், பகை மலர் இலவம்;
நிணந்தவை, கோத்தவை, நெய்தவை, தூக்க     80
மணந்தவை, போல, வரை மலை எல்லாம்
நிறைந்தும், உறழ்ந்தும், நிமிர்ந்தும், தொடர்ந்தும்;
விடியல் வியல் வானம் போலப் பொலியும்
நெடியாய்! நின் குன்றின்மிசை.
9
நின யானைச் சென்னி நிறம் குங்குமத்தால்     85
புனையா, பூ நீர் ஊட்டி, புனை கவரி சார்த்தா,
பொற் பவழப் பூங் காம்பின் பொற்குடை ஏற்றி,
மலிவுடை உள்ளத்தான் வந்து செய் வேள்வியுள்,
பல் மணம் மன்னு பின் இருங் கூந்தலர்,
கன்னிமை கனிந்த காலத்தார், நின்       90
கொடி ஏற்று வாரணம் கொள் கவழ மிச்சில்
மறு அற்ற மைந்தர் தோள் எய்தார்; மணந்தார்
முறுவல் தலையளி எய்தார் நின் குன்றம்
குறுகிச் சிறப்பு உணாக்கால்.
10
குறப் பிணாக் கொடியைக் கூடியோய்! வாழ்த்துச் 95
சிறப்பு உணாக் கேட்டி செவி.
உடையும் ஒலியலும் செய்யை; மற்று ஆங்கே
படையும் பவழக் கொடி நிறம் கொள்ளும்;
உருவும் உருவத் தீ ஒத்தி; முகனும்
விரி கதிர் முற்றா விரி சுடர் ஒத்தி;                        100
எவ்வத்து ஒவ்வா மா முதல் தடிந்து,
தெவ்வுக் குன்றத்துத் திருந்து வேல் அழுத்தி,
அவ் வரை உடைத்தோய்! நீ இவ் வரை மருங்கில்
கடம்பு அமர் அணி நிலை பகர்ந்தேம்;
உடங்கு அமர் ஆயமொடு ஏத்தினம், தொழுதே!       105

கடவுள் வாழ்த்து
நப்பண்ணனார் பாட்டு
மருத்துவன் நல்லச்சுதனார் இசை
பண் காந்தாரம் 

காலம்கி. பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்கு முன்

Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி