Saturday, 31 October 2015

Natrinai 75

Eye is like arrow 
The hero couldn’t get his lover in his further approach. He begs the friend-maid of the lady to help him to get her lady.
You young girl! Your eyes are like endowing rain. They resemble tender mango leaf in appearance. There is no mercy upon me in your eyes. As the cobra’s head in rage your eyes are beautiful in sight but venom in its teeth. Again they like arrow with a slice-meat of a pig. You didn’t think of lose. Please consider.    

Poet: Mamulanar     
This is a poem of second century B.C.


நற்றிணை 75

சேயரி பரந்த மா-இதழ் மழைக்கண்
சிவப்புக் கோடுகள் நிறைந்த மாவிலை இதழ் போன்ற கண்
தலைவன் தலைவியைத் தருமாறு தோழியிடம் இப்படிக் கெஞ்சுகிறான்.

உங்கள் நெஞ்சிலே அன்பு இல்லை. எனக்குத் தலைவியைத் தராததால் விளையும் பயன் இது என்பதை நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்கவும் இல்லை. என்னை விலக்குகிறீர்கள். பாம்பின் அழகிய புள்ளித் தோற்றப் பைக்குள் நச்சுத் தீ இருப்பது போல் நடந்துகொள்கிறீர்கள். இவ்விடத்தில் இது தக்கது அன்று. சிறுபெண்ணே! [குறுமகள்] என்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிக்காமல் சொல். இன்றேல் என் உள்ளம் உடைந்துவிடும்.

மலைச்சாலில் வாழும் கானவர் காட்டுப்பன்றியை [கோட்டுமா] வீழ்த்திய அம்பில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் பச்சைக் கறித்துண்டு போன்ற கண்ணால், மாந்தளிர் போன்று சிவந்த வரிக்கோடுகள் கொண்ட கண்ணால், பார்க்காமல் பார்க்கும் கண்ணால் [உறாஅ நோக்கம்] நான் என் நெஞ்சத் துன்பம் நீங்கிப் பிழைக்க வழி செய்யுங்கள்

பாடல் சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை - குறிஞ்சி

நயன் இன்மையின், பயன் இது என்னாது,
பூம் பொறிப் பொலிந்த, அழல் உமிழ் அகன் பை,
பாம்பு உயிர் அணங்கியாங்கும் ஈங்கு இது
தகாஅது வாழியோ, குறுமகள்! நகாஅது
உரைமதி; உடையும் என் உள்ளம் சாரல்  5
கொடு விற் கானவன் கோட்டுமா தொலைச்சிப்
பச்சூன் பெய்த பகழி போல,
சேயரி பரந்த மா இதழ் மழைக் கண்
உறாஅ நோக்கம் உற்ற என்
பைதல் நெஞ்சம் உய்யுமாறே.  10

சேட்படுக்கப்பட்டு ஆற்றானாகிய தலைமகன் தோழி கேட்பச் சொல்லியது.

மாமூலனார் பாடல்

இது கி.மு. காலத்துப் பாடல்.


பத்துப்பாட்டு Pattuppattu Ten poems

சங்ககால இலக்கியங்கள் என்று கொள்ளப்படுபவை
பத்துப்பாட்டு
எட்டுத்தொகை என்னும் தொகை நூல்கள்

பத்துப்பாட்டு


  1. குறிஞ்சிப்பாட்டு
  2. சிறுபாணாற்றுப்படை
  3. திருமுருகாற்றுப்படை
  4. நெடுநல்வாடை * நெடுநல்வாடை அகமா, புறமா?
  5. பட்டினப்பாலை
  6. பெரும்பாணாற்றுப்படை
  7. பொருநராற்றுப்படை
  8. மதுரைக்காஞ்சி
  9. மலைபடுகடாம்
  10. முல்லைப்பாட்டு * முல்லைப்பாட்டு செய்தி * முல்லைப்பாட்டு, ஆங்கிலத்தில் செய்தி  * முல்லைப்பாட்டு - பாடல் மூலம்

தமிழ் எழுத்து Phoneme in Tamil

எழுத்து என்னும் சொல் தமிழில் எதனைக் குறிக்கும்.
தொல்காப்பியம் சொல்கிறது.

1
ஒலியன் phoneme  - குறில், நெடில், குற்றியலுகரம், குற்றியலிகரம், ஆய்தம், உயிரளபெடை, ஒற்றளபெடை முதலான  பாகுபாடுகள்.

2
எழுத்து script or letter - மெய்யெழுத்து புள்ளி பெறும். குற்றியலுகரம் புள்ளி பெறும். எ ஒ என்னும் குறில் எழுத்துக்கள் புள்ளி பெறும். மகரக்குறுக்கம் ம எழுத்தின் மேல் உள்ள புள்ளியுடன்  எழுத்துக்கு உள்ளேயும் மற்றொரு புள்ளி பெறும். உயிர்மெய் உருவு திரித்து எழுதப்படும். நாய் - நாஇ, ஐயர் - அய்யர், ஔவை - அவ்வை என்றெல்லாம் எழுதப்படும் போலி எழுத்துக்களும் உண்டு.

3
பொருளெழுத்து semi-word phoneme - அ, இ, உ சுட்டு. - எ, ஏ, வினா.   

கலித்தொகை Kalittogai 6

வழிப் பயணத்தின்போது தண்ணீரோ உணவோ
கொண்டுசெல்லும் சுரை என்னும் சுரைக்குடுக்கை

  • உன் துன்பத்தை நானும் சேர்ந்து துய்ப்பதை விட எனக்கு வேறு இன்பம் என்ன வேண்டிக் கிடக்கிறது – என்கிறாள் காதலி. 
  • நான் பொருள் தேடச் செல்கிறேன். வழியில் துன்பங்கள் அதிகம். நீ உடன் வர இயலாது என்ற காதலனுக்குக் காதலி கூறும் விடை இது.  
  • மரையா (மரைஆ = மான்பசு) கானல்-நீரை உண்ண ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.
  • அந்த அளவுக்கு மழை இல்லாமல் வறண்டு போயிருக்கும்.
  • மலையே பாலைநிலமாக மாறியிருக்கும்.
  • அந்த வழியில் செல்பவர் சுரைக்குடுக்கையில் தண்ணீர் கொண்டு செல்வர்.
  • அதனை மீண்டும் மீண்டும் பருகிச் சுரக்குடுக்கையில் ஒன்றும் இல்லாதபோது [ஊழ்க] உயர்ந்தவர்களும் [புரையோர்] தண்ணீர் பெறாமல் நாக்கு வறண்டுத் துன்புறுவர்.
  • அப்படிப்பட்ட காடு என்றால் என்ன?
  • நீர் ஒன்றும் தெரியாதவர் போலக் கூறுகின்றீர்.
  • அது உனக்கு மட்டும் அன்று.
  • நெடுந்தகையே! (உயர்ந்த தகைமையாளனே)
  • உன்னைப் போல என்னையும் அன்பில்லாதவள் ஆக்க எண்ணாதே.
  • வழித்துன்பம் துணையாக உம்மோடு வந்தால், அதைக்காட்டிலும் எமக்கு இன்பம் வேறு உண்டோ?

பாடியவர் – பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ
பாடல் – சொல் பிரிப்புப் பதிவு
எண் - 6
திணை - பாலை
கி.மு. காலத்துப் பாடல்

தலைவி கூற்று

மரையா மரல் கவர, மாரி வறப்ப
வரை ஓங்கு அருஞ் சுரத்து ஆர் இடைச் செல்வோர்,
சுரை அம்பும், ஊழ்கச் சுருங்கி, புரையோர் தம்,
உள் நீர் வறப்பப் புலர் வாடு நாவிற்கு
தண்ணீர் பெறாஅத் தடுமாற்று அருந் துயரம்     5
கண்ணீர் நனைக்கும் கடுமைய, காடு என்றால்,
என், நீர் அறியாதீர் போல இவை கூறல்?
நின் நீர அல்ல, நெடுந் தகாய்! எம்மையும்,
அன்பு அறச் சூழாதே, ஆற்றிடை நும்மொடு
துன்பம் துணையாக நாடின், அது அல்லது  10
இன்பமும் உண்டோ, எமக்கு?


வெண்கலிப்பா
தலைவன் செலவுக் குறிப்பு அறிந்து, ‘நீர் செல்லும் கடுஞ் சுரத்துத் துன்பத்திற்குத் துணையாக எம்மையும் உடன்கொண்டு சென்மின் எனத் தலைவி கூறியது



Friday, 30 October 2015

ஐங்குறுநூறு AinguruNuru 61-70

கிழத்தி கூற்றுப் பத்து

மருதம்

பரத்தையரிடமிருந்து திரும்பிய கணவனிடம் மனைவி ஊடும் பாங்கினைக் காட்டும் பாடல்கள் இவை. இவற்றில் கருப்பொருளாக வரும் மாம்பழம், நீர்நாய், ஆம்பல், வண்டல் முதலானவை இறைச்சிப் பொருளாக அமைந்து வாழ்க்கைப் பொருளைக் குறிப்பால் உணர்த்துவதை அந்தந்த பாடலின் சூழலுக்கேற்ப எண்ணிப் பார்த்து உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

These poems covey the ways of sulking of a wife with her husband who returned from his concubine? The flora and fauna mentioned in these poems depict some other meanings of life-style.


மாம்பழம்

61

வள்ளல் மத்தி ஆளும் கழார் நகரில் புளிப்பில்லாத நல்ல மாம்பழம் பொய்கையில் ’துடும்’ என்னும் ஒலியுடன் விழுவது போல, நல்ல நல்ல பெண்களை நாடிச் சென்று இன்பம் காண்பவன் நீ – என்று சொல்லி மனைவி ஊடுகிறாள்.

62

இந்திர விழாவில் பூ கொட்டிக்கிடப்பது போலக் காணப்படும் பெட்டைக் கோழியானது கோடு கோடாக இருக்கும் வரிநிழலில் நின்றுகொண்டு சேவலை அழைக்கும் இந்த ஊரில் உள்ள புதுப் பெண்களையெல்லாம் துய்த்துவிட்டு, இப்போது எந்த ஊரில் உன் தேரை நிறுத்தியிருக்கிறாய் – என்று கேட்டு மனைவி ஊடுகிறாள். 


நீர்நாய்

63

பொய்கையில் புலால் நாற்றம் வீசும் நீர்நாயானது வாளைமீன் இரையை எளிதாகப் பெறும் ஊரன் நீ. என் நலமெல்லாம் அழிவதாயினும் சரி. பிற பெண்களைத் தழுவிய உன் மார்பை நான் தழுவமாட்டேன் – என்று கூறி மனைவி ஊடுகிறாள்.


64

சுழன்று விளையாடும் தோழியர் கூட்டத்தில் விரும்பிய பெண்ணைத் தருவிக்கொண்டு நலம் தரும் புதிய ஆற்றுப் புனலில் நீ நீராடியதைக் கண்டவர்கள் ஒருவர், இருவர் அன்று, பலர். இதனை மறைக்க வேண்டா – என்று சொல்லி மனைவி ஊடுகிறாள்.

65

கரும்பு நட்ட பாத்தியில் மலர்ந்திருக்கும் ஆம்பல் பூக்கள் தேன் உண்ணும் வண்டுகளின் பசியைப் பசியைப் போக்கும் நீர்வளம் மிக்க ஊரன் நீ. புதல்வனைப் பெற்ற என் மேனியைத் தழுவாதே. உன் மார்பின் அழகு கெட்டுவிடும் – என்று கூறி மனைவி பரத்தையிடமிருந்து வந்த கணவனிடம் ஊடுகிறாள்.

66

மகிழ்ந! எதிர்த்துப் போரிடமாட்டேன், உள்ளதைச்சொல்லிவிடு. யார் அவள்? தள்ளாடி நடைவண்டி உருட்டிக்கொண்டு செல்லும் உன் புதல்வனைக் கண்டதும் தூக்கிக்கொண்டாளே, யார் அவள்? – என்று வினவிக்கொண்டு மனைவி ஊடுகிறாள்.

67

நீ வைத்திருக்கிறாயே அவள் ஒரு மடச்சி. தனக்கு நிகராக என் நல்லழகை ஒப்பிட்டுப் பார்த்துத் திரிர் கொள்கிறாள். நீ வைத்திருக்கும் பெண்கள் வண்டு தேன் உண்ணும் மலர்களைக் காட்டிலும் அதிகம். எல்லாரும் என் நெற்றியை மட்டும் பசப்படையச் செய்திருக்கின்றனர். உனக்காக ஏங்கும் இந்தப் பசப்பு அவர்களுக்கு உண்டா?

68

விடியற்காலம் தோன்றும்போது ஆம்பல் பூவானது தாமரைப் பூவைப் போலவே மலரும். அதனால் அதற்குத் தாமரை போன்ற பெருமை வந்துவிடுமா? அப்படி ஆம்பல் மலரும் ஊரை உடையவன் நீ. நீ இங்கு வந்திருக்கிறாய். நீ வைத்திருக்கும் அவள் உன்னைப் பேணவில்லையா? அவளை நான் அடக்கிவைத்தேன். என்றாலும் அடங்காமல் திரிகிறாள்.

69

மகிழ்ந! பலரும் நீராடும் துறைக்கு நீ என்னைக் கூட்டிச் சென்றாய். அது கண்டு அவள் கண் சிவந்து அழுதுகொண்டு நின்றாள். அதனை நானே பார்த்தேன் அல்லவா? அவளை இல்லை என்கிறாயே. மலரோடு வண்டல் மண்ணையும் ஆற்றுப்புனல் அடித்துக்கொண்டு வருகிறது என்கிறாளே. இது சரியா?

70

வயலில் மேயும் மீன்களை அருந்துவதற்காக நாரை வயலோரம் உள்ள மருதமர உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும். அப்படிப்பட்ட வயலும், அதற்கு நீர் தரும் பொய்கையும் கொண்ட ஊரை உடையவன் நீ. நீ வைத்திருக்கும் பெண்கள் தூய்மையானவர்கள். அத்துடன் நல்லவர்களும்-கூட [நறியர் = நல்லவர்]. நான் பேய். உன் மகனைப் பெற்றிருக்கும் பேய். – இப்படிச் சொல்லி மனைவி ஊடுகிறாள்.

ஐங்குறுநூறு ஏழாம் பத்து
பாடல் – 61-70, கிழத்தி கூற்றுப்பத்து
புலவர் – ஓரம்போகியார்
திணை – மருதம்
பாடல் சொல் பிரிப்புப்பதிவு

61          
நறு வடி மாஅத்து விளைந்து உகு தீம் பழம்
நெடு நீர்ப் பொய்கைத் துடுமென விழூஉம்,
கை வண் மத்தி, கழாஅர் அன்ன
நல்லோர் நல்லோர் நாடி,
வதுவை அயர விரும்புதி நீயே.                5


'வதுவை அயர்ந்தாள் ஒரு பரத்தையைச் சில் நாளில் விட்டு, 
மற்றொரு பரத்தையை வதுவை அயர்ந்தான்' என்பது 
அறிந்த தலைமகள் 
அவன் மனைவயின் புக்குழிப் புலந்தாளாக, 
'இது மறைத்தற்கு அரிது' என உடன்பட்டு, 
'இனி என்னிடத்து இவ்வாறு நிகழாது' என்றாற்கு 
அவள் சொல்லியது.

62         

இந்திர விழவில் பூவின் அன்ன
புன் தலைப் பேடை வரி நிழல் அகவும்
இவ் ஊர் மங்கையர்த் தொகுத்து, இனி
எவ் ஊர் நின்றன்று மகிழ்ந! நின் தேரே?


இதுவும் அது. 2

63         

பொய்கைப் பள்ளிப் புலவு நாறு நீர்நாய்
வாளை நாள் இரை பெறூஉம் ஊர!
எம் நலம் தொலைவது ஆயினும்
துன்னலம் பெரும! பிறர்த் தோய்ந்த மார்பே.


பரத்தையிற் பிரிந்து வந்த தலைமகனோடு 
தலைமகள் புலந்து கூறியது. 3

64          

அலமரல் ஆயமொடு அமர்துணை தழீஇ
நலம் மிகு புதுப் புனல் ஆட, கண்டோர்
ஒருவரும் இருவரும் அல்லர்;
பலரே தெய்ய; எம் மறையாதீமே.


தலைமகன் பரத்தையரோடு புனலாடினான் என்பது அறிந்த தலைமகள் அவன் மறைத்துழிச் சொல்லியது. 4

65         

கரும்பு நடு பாத்தியில் கலித்த ஆம்பல்
சுரும்பு பசி களையும் பெரும் புனல் ஊர!
புதல்வனை ஈன்ற எம் மேனி
முயங்கன்மோ தெய்ய; நின் மார்பு சிதைப்பதுவே.


ஆற்றாமையே வாயிலாகப் புக்க தலைமகற்குத் 
தலைமகள் சொல்லியது. 5
66         

உடலினென் அல்லேன்; பொய்யாது உரைமோ:
யார் அவள், மகிழ்ந! தானே தேரொடு,
தளர் நடைப் புதல்வனை உள்ளி, நின்
வள மனை வருதலும் வௌவியோளே?


புதல்வனைப் பிரியாதவன் பிரிந்து, 
புறத்துத் தங்கி, வந்தானாக, 
அவனோடு புலந்து தலைமகள் சொல்லியது. 6

67         

மடவள் அம்ம, நீ இனிக் கொண்டோளே
'தன்னொடு நிகரா என்னொடு நிகரிப்
பெரு நலம் தருக்கும்' என்ப: விரிமலர்த்
தாது உண் வண்டினும் பலரே,
ஓதி ஒள் நுதல் பசப்பித்தோரே.                5


தலைநின்று ஒழுகப்படாநின்ற பரத்தை 
புறந்தந்தாள் எனக் கேட்ட தலைவி 
தலைமகன் வந்துழி, 
அவள் திறத்தாராய் நின்று ஒழுகும் 
வாயில்கள் கேட்பச் சொல்லியது. 7

68         

கன்னி விடியல், கணைக் கால் ஆம்பல்
தாமரை போல மலரும் ஊர!
பேணாளோ நின் பெண்டே
யான் தன் அடக்கவும், தான் அடங்கலளே?


பரத்தை தான் தலைமகளைப் புறங்கூறி வைத்து, 
தன்னைத் தலைமகள் புறங்கூறினாளாகப் 
பிறர்க்குக் கூறினமை கேட்ட தலைவி 
தலைமகற்குச் சொல்லியது. 8

69         

கண்டனெம் அல்லமோ, மகிழ்ந! நின் பெண்டே?
பலர் ஆடு பெருந் துறை, மலரொடு வந்த
தண் புனல் வண்டல் உய்த்தென,
உண்கண் சிவப்ப, அழுது நின்றோளே!


தலைமகன் பெதும்பைப் பருவத்தாள் ஒரு பரத்தையைக் 
களவில் மணந்து ஒழுகுகின்றதனை அறிந்த தலைமகள், 
'தனக்கு இல்லை' என்று அவன் மறைத்துழிச் சொல்லியது. 9

70         

பழனப் பல் மீன் அருந்த நாரை
கழனி மருதின் சென்னிச் சேக்கும்
மா நீர்ப் பொய்கை யாணர் ஊர!
தூயர்; நறியர் நின் பெண்டிர்:
பேஎய் அனையம், யாம்; சேய் பயந்தனமே.  5


பரத்தையரோடு பொழுது போக்கி நெடிது துய்த்து வந்த தலைமகனோடு தலைமகள் புலந்து சொல்லியது. 10

Agananuru 36

Sand in PENNAI river at TIRUKKOYILUR village 

Mother graces her daughter who eloped with her lover. She blesses her to sleep in her lover’s chest. She prays the God in heroic stone to protect her daughter and her lover.
She adds like this.
She eloped. She didn’t care me who gave birth and cherished. The entire palace feels distress. She will pass on the hero-stone temple. The warrior family of the tract will worship stone-God offering toddy. They will raise music in TUDI a kind of musical instrument. There will be a bell alarming by wind. They sacrifice sheep to the God. There were no people without the warriors. She and her lover are passing such a way. She must take shelter on her lover’s chest. She has hair like flowing sand in river PENNAI in the country of patron king KARI of KOVAL (THIRUKKOVALUR) country. I am here. Who will dress her hair?    

A poem by: Kirattanar of Kudavayil village
The text is belongs to second century B.C. or earlier.  


Thursday, 29 October 2015

அகநானூறு 35

காதலனுடன் சென்ற தன் மகளைத் தாய் வாழ்த்துகிறாள். அவன் நெஞ்சில் துயலவேண்டும். நடுகல்-தெய்வம் அவர்களைக் காப்பாற்றவேண்டும் எனப் போற்றுகிறாள்.
1
தான் விரும்பியவன் துணையுடன் துணிந்து காட்டு வழியில் என் மகள் செல்கிறாள். பெற்றெடுத்துப் பேணிய என்னையும் நினைக்கவில்லை. வானளாவிய மதில்சுவர் கொண்ட என் மாளிகையில் உள்ளவர்கள் எல்லாரும் புலம்புகின்றனர். நடுகல் இருக்கும் காட்டுவழியில் செல்கிறாள். அந்த நடுகல் தெய்வம் அவளைக் காப்பாற்ற வேண்டும். நடுகல் தெய்வத்துக்குக் கடிகையாக (காப்பாக) மணி ஒன்று ஆடி ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும். கூர்மையான வேலும் சிறுசிறு கருவிகளும் கையில் வைத்துக்கொண்டு மழவர் குடிமக்கள் ஆனிரைகளைக் கவர்ந்துவருவர். முரம்பு (தரிசு) நிலங்களில் வழிப்போக்கர்களை வில்லால் உழுது உண்ணும் வாழ்க்கையைக் கொண்ட மறவர்கள் அவர்கள். நடுகல் கடிகை அவர்களுக்குப் பதுங்கித் தாக்கும் இடமாகப் பயன்படும். அவர்கள் அந்த நடுகல் தெய்வத்தை உடுக்கு அடித்து வழிபடுவர். அதற்குத் தோப்பிக் கள்ளைப் படைப்பர். துரூஉ என்னும் செம்மறி ஆட்டைப் பலி கொடுப்பர். இப்படிப்பட்ட மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத வழியில் அவள் செல்கிறாள்.
2
அவளது நெஞ்ச ஆர்வம் குன்றாமல் மீண்டும் மீண்டும் [அணிந்து அணிந்து] தன் பெண்மை நலமெல்லாம் தந்து அவனது மார்பே துணையாகி அவள் உறங்குவாளாக.  
ஆற்றுமணல் படிவு போல்
நெறி இருங் கதுப்பு
சுருண்ட கருமையான கூந்தல்
3
கோவல் (திருக்கோயிலூர்) மன்னன் காரி. தேர் நல்கும் கொடையாளி அவன். இந்தக் கொடை வழங்குவதற்காக அவன் அரண்மனையில் முரசு முழங்கும். அவனது கோவலூருக்கு அருகில் ஓடுவது பெண்ணை ஆறு (தென்பெண்ணை). அங்குள்ள ஆற்றுத்துறை ‘கொடுங்கால் முன்றுறை’. அந்தத் துறையிலிருக்கும் ஆற்றுமணல் படிவு போல் கூந்தலை (கதுப்பு) உடையவள் அவள். அவள் அறியாப் பேதை. அறியாத தேயத்தில் அவளுக்கு அவன்தான் துணை.

பாடல் - சொல் பிரிப்புப் பதிவு
திணை - பாலை
1
ஈன்று புறந்தந்த எம்மும் உள்ளாள்,
வான் தோய் இஞ்சி நல் நகர் புலம்ப
தனி மணி இரட்டும் தாளுடைக் கடிகை,
நுழை நுதி நெடு வேல், குறும் படை, மழவர்
முனை ஆத் தந்து, முரம்பின் வீழ்த்த 5
வில் ஏர் வாழ்க்கை விழுத் தொடை மறவர்
வல் ஆண் பதுக்கைக் கடவுட் பேண்மார்,
நடுகல் பீலி சூட்டி, துடிப்படுத்து,
தோப்பிக் கள்ளொடு துரூஉப் பலி கொடுக்கும்
போக்கு அருங் கவலைய புலவு நாறு அருஞ் சுரம் 10
துணிந்து, பிறள் ஆயினள்ஆயினும், அணிந்து அணிந்து,
2
ஆர்வ நெஞ்சமொடு ஆய் நலன் அளைஇ, தன்
மார்பு துணையாகத் துயிற்றுக தில்ல
3
துஞ்சா முழவின் கோவற் கோமான்
நெடுந் தேர்க் காரி கொடுங்கால் முன்துறை,                15
பெண்ணை அம் பேரியாற்று நுண் அறல் கடுக்கும்
நெறி இருங் கதுப்பின் என் பேதைக்கு,
அறியாத் தேஎத்து ஆற்றிய துணையே!

மகட்போக்கிய நற்றாய் தெய்வத்திற்குப் பராஅயது.
குடவாயிற் கீரத்தனார் பாடல்



Blog Archive


இந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உங்கள் கட்டுரையில் பிழையைத் திருத்திக்கொள்ளலாம்.