Tuesday, 21 April 2015

புறநானூறு 274

எஃகுடை வலத்தர் மாவொடு பரத்தர
வேல் வீரன் குதிரையில் வந்து
தாக்கியபோது
  • அவன் நீலநிறக் கச்சை தன் ஆடைமேல் இறுக்கிக் கட்டியிருந்தான்.
  • இடையில் பூ போட்ட துணி ஆடை.
அவனைத் தாக்க யானை ஒன்று வந்தது.
  • அவன் தன் கையிலிருந்த வேலை முன்பே வேறொரு பகைவன்மீது வீசிவிட்டான். எனவே வீச வேல் இல்லாமல் இருந்தான்.
அப்போது குதிரைமேல் வந்த பகையாளி ஒருவன் அவன்மீது வேலை வீசினான். அது அவன்மேல் பாய்ந்தது. அதனைப் பிடுங்கித் தன் வலிமையையெல்லாம் உன்றுதிரட்டித் தன்னைத் தாக்கவந்த களிற்றின்மேல் வீசினான். 
  • அது சாயக்கண்டு மகிழ்ந்தான். 
  • மகிழ்ச்சியில் தானும் மாண்டான்.
இத்தகைய போர்முறைமையை எருமை-மறம் என்று இலக்கணம் கூறுகிறது.
இதனைத் தொல்காப்பியம்
ஒருவன், ஒருவனை, உடை படை புக்கு,
கூழை தாங்கிய எருமை 
என்று குறிப்பிடுகிறது.
இதனை எடுத்துக்காட்டும் படைவீரத்தைத் திருக்குறள் 
கைவேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன், 
மெய்வேல் பறியா நகும். 
என்று குறிப்பிடுகிறது.  

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

நீலக் கச்சை, பூ ஆர் ஆடை,
பீலிக் கண்ணிப் பெருந்தகை மறவன்
மேல் வருங் களிற்றொடு வேல் துரந்து, இனியே,
தன்னும் துரக்குவன் போலும் ஒன்னலர்
எஃகுடை வலத்தர் மாவொடு பரத்தர, 5
கையின் வாங்கி, தழீஇ,
மொய்ம்பின் ஊக்கி, மெய்க் கொண்டனனே!

திணை தும்பை; துறை எருமை மறம்.
உலோச்சனார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு

No comments:

Post a Comment

Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி