Thursday, 30 April 2015

Purananuru 284

“Brave men come to join in army”. “Come immediately”. This is the call of the king, the announcer proclaimed with band music call. A man (the hero of the poem) rushed as wind-flow in his feet and joined voluntarily. He cuts the head of an opponent elephant and then sharpens his strained sword on the ivory of the elephant.          

Poem by: OramPokiyar
Poem on: hero warrior
Context: royal announcer calls for solders
The poem belongs to second century B.C. 


புறநானூறு 284

யானைக் கையை வெட்டி வீழ்த்தினான்
பண் இசை வழங்கும் கலைஞன் பாணன். 
போர்முரசம் கொட்டும் பாணன் அழைத்தான். 
(தமுக்கு அடித்துச் செய்தி கூறினான்)

  • ‘தில்’ உடையோர் உடனே வருக. ‘தில்’ உடையோர் உடனே வருக. இது வேந்தன் விடுத்த தூதுச் செய்தி. – இந்தச் செய்தி முழக்கத்தை ஆங்காங்கே முழங்கி நின்று அந்தப் பாணன் சொன்னான்.
  • அதனைக் கேட்டதும் முதுகுடி மறவன் ஒருவன் தன்னந்தனியே ஓடிவந்தான். காற்றைப் போல் கால் தெறிக்க ஓடிவந்தான். கழுத்தில் அறுந்த நூலால் கட்டிய மாலை அணிந்திருந்தான்.
  • போர்முகத்தில் எதிரிகள் முன்னேறாவண்ணம் தடுத்துக்கொண்டு நின்றான். 
  • எதிராளி யானையின் ஒற்றைக் கையை வெட்டி வீழ்த்தினான். 
  • அப்போது மிறை (கறை) படிந்த தன் வாளை யானையின் எயிறு(பல்) போல் விளங்கும் அதன் தந்தத்தில் தீட்டிக்கொண்டான். 
யானை-வீரன் புறமுதுகு காட்டி ஓடுவதைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

'வருகதில் வல்லே; வருகதில் வல்' என,
வேந்து விடு விழுத் தூது ஆங்கு ஆங்கு இசைப்ப,
நூலரி மாலை சூடி, காலின்,
தமியன் வந்த மூதிலாளன்
அருஞ் சமம் தாங்கி, முன் நின்று எறிந்த   5
ஒரு கை இரும் பிணத்து எயிறு மிறையாகத்
திரிந்த வாய் வாள் திருத்தா,
தனக்கு இரிந்தானைப் பெயர் புறம் நகுமே.

திணை தும்பை; துறை பாண் பாட்டு.
ஓரம்போகியார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு



குறிஞ்சிப்பாட்டு மலர்கள் கார்காணிர்கா தொகுப்பு

பத்துப்பாட்டு நூல்களில் ஒன்றான குறிஞ்சிப்பாட்டு  என்னும் நூலில் மகளிர் தழையாடை புனைவதற்காகப் பூக்களைத் தொகுத்து விளையாடினர் என்னும் குறிப்பு வருகிறது.
அவர்கள் குவித்தன என்று கூறப்படும் மலர்களைப் பெரும்பாலான அறிஞர்கள் 99 எனக் காண்கின்றனர்.
கார் காணீர் கா - தளம் அம்மலர்களை அடையாளம் காட்டுவதை இதனைச் சொடுக்கிக் காணலாம்.


Purananuru 283

Beaver
FishBoal 
Little news of historical events is available in the broken poem.
A kind of flower by name KURAL will be red in color. It will live in water. Beaver will attack boal-fish through the flower.
King Alumbilan dreaded the royal court of Kosar family.
A fort was surrounded by trench where crocodiles live in.
Girls of the village used to play a make-and-destroy called Tetrip-pavai on the sand of river bed flow through.

Poem by: AdaiNedunKalviyar
Poem on: attacking the fort
Context: not available because some lines of the poem are not available
The poem belongs to second century B.C. 


புறநானூறு 283

நீர்நாய்
சிதைந்துகிடக்கும் இந்தப் பாடலிலிருந்து தெளிவாகத் தெரியவரும் செய்திகள் சிலவே. அவற்றிலும் தொடர்பினைக் காண இயலவில்லை.
  • குரலி என்னும் பூ சிவப்பாக இருக்கும். ஒப்புநோக்குக - குரால் = செந்நிற மாடு
  • குளத்தில் பூக்கும். இந்தக் குளத்தைக் கலக்கிக்கொண்டு நீர்நாய் பாய்ந்து வாளைமீனை நாள்தோறும் இரையாகப் பெறும்.
  • அழும்பிலன் (அழும்பில்) என்பவன் வலம்புரிக் கோசர் அவைக்களத்தைக் கலங்கும்படிச் செய்தான். அவனது கோட்டைக்கு அமைக்கப்பட்டிருந்த அகழியில் முதலைகள் விடப்பட்டிருந்தன.
  • இவனது ஊரில் இருந்த ஆற்றுமணலில் மகளிர் ‘தெற்றிப்பாவை’ செய்து விளையாடுவர்.
இந்த ஊரில் நாடு பிடிக்கும் தும்பைப்போர் நடைபெற்றது.

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

ஒண் செங் குரலித் தண் கயம் கலங்கி,
வாளை நீர்நாய் நாள் இரை பெறூஉப்
பௌவ உறை அளவா,
..................................................................... வி மயக்கி,
மாறு கொள் முதலையொடு ஊழ் மாறு பெயரும் 5
அழும்பிலன் அடங்கான் தகையும் என்றும்,
வலம் புரி கோசர் அவைக் களத்தானும்,
மன்றுள் என்பது கெட...
...........................................ானே பாங்கற்கு
ஆர் சூழ் குறட்டின் வேல் நிறத்து இங்க,            10
உயிர் புறப்படாஅ அளவைத் தெறுவர,
தெற்றிப் பாவை திணி மணல் அயரும்
மென் தோள் மகளிர் நன்று புரப்ப,
.....................................................ண்ட பாசிலைக்
கவிழ் பூந் தும்பை நுதல் அசைத்தோனே.       15

திணை தும்பை; துறை பாண் பாட்டு.
அடை நெடுங் கல்வியார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு



Purananuru 282

The remaining portions of the broken poem convey some news.
The poet starts saying, if you ask me where he is, I can say he is in the tong of the poet who is composing songs over his fame. Not only his soul but also his body is no more as the body has been eaten away by ghosts, except the shield that he used in war to defend him.  

Poem by: PerunKadunko, a Chera king, who is famous for his poems on the theme of separating-love in Aired land
Poem on: warrior-hero
Context: the hero could not be traced except his shield of defense
The poem belongs to second century B.C. 


Wednesday, 29 April 2015

புறநானூறு 282

படம்
பலகையுடன் வீரன்
பாடல்
வீரனின் உடலையும் அலகை தின்றபின்
தனித்துக் கிடக்கும் பலகை
வீரன் ஒருவனைப் பாடும் இந்தப் பாடலின் பல அடிகள் சிதைந்துள்ளன. இருப்பவற்றால் தெரியவரும் செய்திகள் இவை.
  • வேல் அவன் மார்பில் பாய்ந்தது. உலகுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைகளைச் செய்தவன் அவன். அவன் இப்போது எங்கே இருக்கிறான் என்று வினவுவாயானால்,
  • தன் கடமையை நிறைவேற்ற எதிர்த்து வந்த வீரர்களை எல்லாம் அவன் தன் நெஞ்சை நிமிர்த்தித் தாங்கினான். அவன் உடம்பும் இப்போது தெரியவில்லை. உயிர் கெட்டுப்போய்விட்டது. எனினும் ஒன்று தெரிகிறது. அவனைத் தாக்கியவர்கள் எல்லாரும் திரும்பிப் போய்க்கொண்டிருக்கின்றனர்.
  • இப்போது போர்க்களத்தில் அவனது பலகை (கேடயம்) மட்டும் கிடக்கிறது. அவனது உடம்பை அலகைகள் தின்றுத் தீர்த்துவிட்டன.
இப்போது அவன் தொலைதூரங்களிலும் தன் புகழை நிலைநாட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். மேலும் நாவால் அவன் புகழினைச் சொல்லும் புலவர் வாயில் இருக்கிறான்.

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

எஃகு உளம் கழிய, இரு நிலம் மருங்கின்,
அருங் கடன் இறுத்த பெருஞ் செயாளனை,
'யாண்டு உளனோ?' என, வினவுதி ஆயின்,
.............................................................................................
வரு படை தாங்கிய கிளர் தார் அகலம்     5
அருங் கடன் இறுமார் வயவர் எறிய,
உடம்பும் தோன்றா உயிர் கெட்டன்றே;
மலையுநர் மடங்கி மாறு எதிர் கழியத்
.......................................................................................
அலகை போகிச் சிதைந்து வேறாகிய 10
பலகை அல்லது, களத்து ஒழியாதே;
சேண் விளங்கு நல் இசை நிறீஇ,
நா நவில் புலவர் வாய் உளானே.

திணை ...................
பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ பாடியது.

காலம் : கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு



Purananuru 281

This poem explains the treatment of chest wounded warrior by his wife with her girl-friends.
Let us do something:
Put in the thatched roof of the house entrance some leaves of Mango tree and Neem tree.
Let us play yazh sting-instrument and other drums.
Apply us hands gently on his body to remove pain.
Apply some creams.
Apply some mustard-oil on the wound.
Let us play flout-music.
Ring the bell with lullaby song to make him sleep.
Make entire room fill with fragrant smell.
This is the way, we have to treat him.
You, my friends, please co-operate with me.
He is hero who saved the king the attack of the opponent.

Poem by: ArisilKilar
Poem on: treatment to bravery wounded warrior
Context: warrior’s wife attending in treatment calling her friend to co-operate
The poem belongs to second century B.C. 


புறநானூறு 281

விழுப்புண்
இக்கால
நெஞ்சறுவை 
சங்ககால 
மருத்துவ முறைமையை 
விளக்கும் பாடல் இது.
கணவனுக்குப் போரின்போது ஏற்பட்ட விழுப்புண் காயம். மனைவி காயத்தை ஆற்றுகிறாள். காயத்தைப் பேய் பிடித்துக்கொள்ளும் என்று நம்பினர். (பேய் பிடித்துக்கொள்ளும் என்பதைச் சீழ்ப் பிடித்துக்கொள்ளும் என எண்ணிப்பார்க்கலாம்) பேய் பிடித்துக்கொள்ளாமல் இருக்க அவள் என்னென்ன செய்தாள் என்பது இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது. தன் செயலுக்கு உதவியாக வரும்படித் தன் தோழியையும் அவள் அழைக்கிறாள். – இதுதான் பாடல். 
  • இனிய பழம் தரும் இரவம் தழையையும் (மாந்தழை போலும்), வேப்பந்தழையும் வீட்டு மனையில் செருகுவோம்.
  • வளைந்த கொம்புப்பகுதி யாழிசையோடு பல்வகை இசைக்கருவிகளையும் முழக்குவோம்.
  • கையால் பையப் பையத் தடவிக்கொடுப்போம்.
  • மருந்து-மை இழுது (பசை) தடவிக் கட்டுவோம்.
  • ஐயவி என்னும் வெண்சிறு கடுகு எண்ணெய் புண்ணில் தூவுவோம்.
  • ஆம்பலங்குழல் ஊதுவோம். (புண் வலி தெரியாமல் இருக்க)
  • மணி அடித்துக்கொண்டு காஞ்சிப்பண் (தூங்கவைக்கும் இசை) பாடுவோம்.
  • வீடு முழுவதும் மணம் கமழும்படி புகை மூட்டுவோம்.
  • இப்படி அவனைக் காப்பாற்றுவோம்.
என்மீது காதல் கொண்ட தோழியே வருக.
வேந்தனுக்கு நேர்ந்த துன்பத்தைத் தான் முன்சென்று தாங்கிக்கொண்ட நெடுந்தகை இவன். கழல்-கால் நெடுந்தகை.
அந்த நெடுந்தகையின் புண்ணைக் காப்போம் வருக.
அழகு பொறிக்கப்பட்ட கழல் அது.
நெடுந்தகை = தகைமையால் உயர்ந்தவன்.

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

தீம் கனி இரவமொடு வேம்பு மனைச் செரீஇ,
வாங்கு மருப்பு யாழொடு பல் இயம் கறங்க,
கை பயப் பெயர்த்து மை இழுது இழுகி,
ஐயவி சிதறி, ஆம்பல் ஊதி,
இசை மணி எறிந்து, காஞ்சி பாடி,            5
நெடு நகர் வரைப்பில் கடி நறை புகைஇ,
காக்கம் வம்மோ காதலம் தோழி!
வேந்துறு விழுமம் தாங்கிய
பூம் பொறிக் கழல் கால் நெடுந்தகை புண்ணே.

திணை காஞ்சி; துறை பேய்க்காஞ்சி.
அரிசில் கிழார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு



PariPadal 1 God TiruMal

Mythological information depicted in this poem
He is One God, in whose head a snake with thousand head sneezing anger against the evil. In his chest, the Goddess of wealth rests in. he is the God having complexion white in color as the color of the conch. He has separate flags with the symbols (1) Palmyra tree and (2) elephant. He has ear-ring of plow in one of his ear.
He has eyes like lotus, complexion of blue in color as flower PUVAI (KAYA), amour with pernicious coral red in color, dress of gold and male-kite in his flag. He is the theme of Brahman’s slogans.
All the voice and music, he is.
He is the winner in anybody’s attach.
He is the father of two sons: Kaman, the God of love and Brahma, the God of creation.
Even the saints who have clear vision in thought could not know of His coming into the world.
Having such a kind of greatness, how can ordinary man says his existence, the poet inquires.
Fame, his shadow is.
Wheel, he has in hand.
I pray you, the poet says, let I and my relative to be in your feet as foot-ware for ever. You the poet of assurance! Endow us to be so.


Tuesday, 28 April 2015

பரிபாடல் Paripadal 1

திருமால்
நாஞ்சிலானே நாரணன்
பரிபாடல் 1 தரும் விக்கம்

ஆங்கிலத்தில் பாண்டியன் விளக்கம்
ஆங்கிலத்தில் குறிப்பு
இந்தப் பாடல் திருமாலைப் பலராமனோடு இணைத்து இருவருக்கும் வேறுபாடு இல்லாமல் காட்டிப் புகழ்கிறது. நானும் உன்மீது காம வேட்கை கொண்டுள்ள என் சுற்றமும் உன்னோடு ஒன்றி உன் காலடியில் நாளெல்லாம் கிடக்கவேண்டும் என ஏங்கி உன்னைப் போற்றுகின்றேன். வாய்மொழிப் புலவனே! அருள் புரிய வேண்டும் – என்று வேண்டிப் பாடல் முடிகிறது.

நாஞ்சில் ஒருகுழை ஒருவன் (பலராமன்)
அச்சம் தரும் ஆயிரம் தலையை உடைய பாம்பு தீயை உமிழும் திறமையோடு உன் தலையில் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது. மாமைநிறம் கொண்ட மலர்மகள் உன் மார்பில் வாழ்கிறாள். நீயோ வெண்சங்கு போன்ற வெண்ணிற மேனியுடன் காட்சி தருகிறாய். வானளாவிய பனைமரம், அழகு மிக்க யானை இரண்டையும் கொடியாகப் பிடித்துக்கொண்டுள்ளாய். வாய் வளைந்திருக்கும் நாஞ்சில் என்னும் கலப்பையை ஒரு காதில் மட்டும் குழையாக மாட்டிக்கொண்டுள்ளாய்.  
பாடல்
ஆயிரம் விரித்த அணங்குடை அருந் தலை
தீ உமிழ் திறலொடு முடிமிசை அணவர,
மாயுடை மலர் மார்பின், மை இல் வால் வளை மேனிச்
சேய் உயர் பணைமிசை எழில் வேழம் ஏந்திய,
வாய் வாங்கும் வளை நாஞ்சில், ஒரு குழை ஒருவனை; 5
அருமறைப் பொருளே!
நீ, 

  • எரியும் தீ போலப் பூக்கும் தாமரை-மலர் போன்ற கண்ணை உடையவன். 
  • பூவை என்னும் காயாம்பூ பூத்திருப்பது போன்ற ஒளிர்-நீல-நிற மேனியை உடையவன். 
  • அந்த மேனியில் திருமகள் நிமிர்ந்து அமர்ந்திருக்கும் மார்பினை உடையவன். 
  • அந்த மார்பில் தெரிப்பாக மணி ஒளிரும் பூணினை (கவச-அணி, கௌவுத்துவ-மணி) உடையவன். 
  • பெரிய மலை பற்றி எரிவது போன்ற பொன்னிழையாலான உடுக்கை-ஆடை உடையவன். 
  • கருடச்சேவல் அழகு தரும் கொடியை வலப்புறம் உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பவன். 
  • உன் ஏவலின்படி உழைத்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் நாக்கு வல்லமை பெற்ற (வடமொழி மந்திரத்தை வளமாக ஓதும் வல்லமை) அந்தணர்கள். அவர்கள் ஓதும் அருமறையின் பொருளாக விளங்குபவன்.
இப்படி விளங்குபவனே!
பாடல்
எரிமலர் சினைஇய கண்ணை; பூவை
விரிமலர் புரையும் மேனியை; மேனித்
திரு ஞெமிர்ந்து அமர்ந்த மார்பினை; மார்பில்
தெரிமணி பிறங்கும் பூணினை; மால் வரை
எரி திரிந்தன்ன பொன் புனை உடுக்கையை 10
சேவல் அம் கொடியோய்! நின் வல வயின் நிறுத்தும்
ஏவல் உழந்தமை கூறும்,
நா வல் அந்தணர் அரு மறைப் பொருளே.
 (அராகம் என்னும் செய்யுள் உறுப்பு)
வல்லின ஒற்று புணரொற்றாக வராமல் இசை முடுகி வரும்படிப் பாடப்பட்ட பாடல் இது. இந்த முடுகில் வரும் தமிழுக்கும் பொருள் உண்டு. இப்படி முடுகிசைக்குள்ளும் முடுகி வருபவன் திருமால்.
பாடல்
அமர் வென்ற கணை
இணைபிரி அணி துணி பணி எரி புரை
விடர் இடு சுடர் படர் பொலம் புனை வினைமலர் 15
நெரி திரடெரி புரை தன மிகு தன முரண் மிகு
கடறரு மணியடும் முத்து யாத்த நேரணி
நெறி செறி வெறி உறு முறல் விறல் வணங்கு அணங்கு வில்
தார் அணி துணி மணி வெயில் உறழ் எழில் புகழ் அலர் மார்பின்
எரி வயிர நுதி எறி படை எருத்து மலை இவர் நவையினிற் 20
றுணி படல் இன மணி வெயில் உறழ் எழில் நக்கு
இமை இருள் அகல முறு கிறுகு புரி ஒரு புரி நாள்மலர்
மலர் இலகின வளர் பரிதியின் ஒளி மணி மார்பு அணி
மணம் மிக நாறு உருவின விரை வளி மிகு கடு விசை
உடுவுறு தலை நிரை இதழ் அணி வயிறிரிய அமரரைப் 25
போரெழுந்து உடன்று இரைத்து உரைஇய தானவர்
சிரம் உமிழ் புனல் பொழிபு இழிந்து உரம்
உதிர்பு அதிர்பு அலம் தொடா அமர் வென்ற கணை.
அருளல் வேண்டும்

  • சொல்லச் சொல்ல அடங்காத பெரும்புகழை உடையவன் நீ.
  • ‘போரிவேன்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு வந்தவர்களின் கொட்டத்தை அடக்கிப் போரில் வென்றி கண்ட அண்ணல் (பெருந்தலைவன்) நீ.
  • காமன், பிரமன் என்னும் இருவர்க்கும் தந்தை நீ.
  • ஒளிரும் அணிகலன்களை பூண்டிருக்கும் திருமால் நீ.
  • மயக்கம் இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் உணரவல்ல முனிவர்க்கும் நீ எதற்கு வந்திருக்கிறாய் என்பது தெளிவாகத் தெரியாது. அப்படிப்பட்ட மரபினை (கால்வழியை) உடையவன் நீ.
அப்படிப்பட்ட உன்னை இன்ன தன்மை உடையவன் என்று சொல்லுதல் எனக்கு எளிதாகுமா?

  • சொல்லமுடியாத உன் அருமை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.
  • என்றாலும் உன்னைப்பற்றி ஏதாவது சொல்லவேண்டும் என்னும் ஆர்வம் எனக்கு எழுகிறது.
உன் பெருமையைச் சொல்ல வல்லமை இல்லாத நான் இங்குச் சொல்வதை ஏதோ காற்றில் பறக்கும் மெல்லிய சொற்கள் என வெறுக்காமல் எனக்கு அருள் 
புரிதல் வேண்டும். திருமகளை மார்பிலே மறுவாக வைத்திருப்பவனே! அருள் புரிதல் வேண்டும்.
பாடல்
சொல்லில் அடங்காப் பெரும் புகழ்
‘பொருவேம்’ என்றவர் மதம் தபக் கடந்து,
செரு மேம்பட்ட செயிர் தீர் அண்ணல்! 30
இருவர் தாதை! இலங்கு பூண் மாஅல்!
தெருள நின் வரவு அறிதல்
மருள் அறு தேர்ச்சி முனைவர்க்கும் அரிதே:
அன்ன மரபின் அனையோய்! நின்னை
இன்னன் என்று உரைத்தல் எமக்கு எவன் எளிது? 35
அருமை நற்கு அறியினும், ஆர்வம் நின்வயின்
பெருமையின் வல்லா யாம் இவண் மொழிபவை
மெல்லிய எனாஅ வெறாஅது, அல்லி அம்
திரு மறு மார்ப! நீ அருளல் வேண்டும்
இவையெல்லாம் நீ

  • அந்தணர் வெற்றியும் சிறப்பும் மிக்க ஒழுக்கநெறி கொண்டவர். அவர்கள் காப்பாற்றும் அறநெறியும் நீ. 
  • ஆர்வமுடன் தேடுபவர்களுக்கு அளி தரும் வள்ளலும் நீ.
  • திறனில்லாதவர் திருத்தும் தீதற்ற சிறப்பினை உடைய மறச்செயலும் நீ. 
  • மறம் கொண்ட பகைவரை வருத்துபவனும் நீ.
  • வானத்துக்கு அழகு செய்யும் நிலவொளியைத் தரும் நிலாவும் நீ. 
  • சுட்டெரிக்கும் வெயில் தரும் கதிரவனும் நீ.
  • ஐந்து தலைகள் கொண்டவனாக விளங்குபவனும் நீ. 
  • சிங்கமாகத் திகழ்பவனும் நீ.
  • எல்லா நலமும் பொருந்தியதாகக் குற்றமற்று விளங்கும் விளைநிலமும் நீ. 
  • விளையாத பூமியும் நீ. 
  • இவற்றில் வரும் மணமும் நீ.
  • வலிமை மிக்க மேகம் நீ. 
  • மேகம் தவழும் விசும்பு நீ. 
  • விசும்பு தொட்டுக்கொண்டிருக்கும் நிலமும் நீ. 
  • நிலத்தில் உயர்ந்திருக்கும் இமயமலையும் நீ.
பாடல்
விறல் மிகு விழுச் சீர் அந்தணர் காக்கும் 40
அறனும், ஆர்வலர்க்கு அளியும், நீ;
திறன் இலோர்த் திருத்திய தீது தீர் சிறப்பின்
மறனும், மாற்றலர்க்கு அணங்கும், நீ;
அம் கண் ஏர் வானத்து அணி நிலாத் திகழ்தரும்
திங்களும், தெறு கதிர்க் கனலியும், நீ; 45
ஐந் தலை உயிரிய அணங்குடை அருந் திறல்
மைந்துடை ஒருவனும், மடங்கலும், நீ;
நலம் முழுது அளைஇய புகர் அறு காட்சிப்
புலமும், பூவனும், நாற்றமும், நீ;
வலன் உயர் எழிலியும், மாக விசும்பும், 50
நிலனும், நீடிய இமயமும், நீ.
மன்னுயிர் முதல்வன்
அதனால் 
நீ இன்னவரைப் போன்றவன், இந்தத் தன்மையன், அந்தத் தன்மையன் என்றெல்லாம் காணாமையால், பொன்னணிச் சக்கரத்தை வலப்புறம் கொண்டுள்ள மன்னுயிர் முதல்வன் எனக் கண்டேன். 
ஆதலின் நினக்கே உரித்தான இத் தன்மையும் அதன் புகழுமாகப் பொலிவுற்று வாழ்வாயாக!
பாடல்
அதனால்,
‘இன்னோர் அனையை; இனையையால்’ என,
அன்னோர் யாம் இவண் காணாமையின்,
பொன் அணி நேமி வலம் கொண்டு ஏந்திய 55
மன்னுயிர் முதல்வனை ஆதலின்,
நின்னோர் அனையை, நின் புகழோடும் பொலிந்தே!
உன் நிழல்

  • உன்னைப் போன்றது உன் புகழ். 
  • பொன்னைப்  போன்றது உன் உடை. 
  • உன்னிடம் இருப்பது கருடப்புள். 
  • புரிசங்கு. 
  • பழிப்போரை அழிக்கும் சக்கரம். 
  • மணி பதித்த மார்பணி. 
  • எண்ண முடியாத புகழ். 
  • எழில் திகழும் மார்பு.
பாடல்
நின் ஒக்கும் புகழ் நிழலவை;
பொன் ஒக்கும் உடையவை;
புள்ளின் கொடியவை; புரி வளையினவை; 60
எள்ளுநர்க் கடந்து அட்ட இகல் நேமியவை;
மண்ணுறு மணி பாய் உருவினவை;
எண் இறந்த புகழவை; எழில் மார்பினவை,
வேண்டுதல்

  • இவ்வாறெல்லாம் இருக்கும் உனக்கு உன் அடியுறையாக (செருப்பாக) நான் இருப்பேன். 
  • என்னோடு சேர்ந்து உன்மேல் காமம் கொண்டுள்ள என் சுற்றமும் ஒன்று சேர்ந்து இருக்கும். 
  • அவ்வாறு நாங்கள் நாளெல்லாம் உன்னொடு ஒன்றிக் கிடக்கவேண்டும் என்று நெஞ்சில் கிடக்கும் ஏக்கத்தோடு பரவுகின்றேன். 
  • திருவடி நிழலைத் தொழுது வாழ்த்துகின்றேன். 
வாக்குத் தவறாத வாய்மொழிப் புலவனே! வழங்குவாயாக!
பாடல்
ஆங்கு,
காமரு சுற்றமொடு ஒருங்கு நின் அடியுறை
யாம் இயைந்து ஒன்றுபு வைகலும் பொலிக! என,
ஏமுறு நெஞ்சத்தேம் பரவுதும்
வாய்மொழிப் புலவ! நின் தாள்-நிழல் தொழுதே; 68

கடவுள் வாழ்த்து
கீரந்தையார் பாட்டு
நன்னாகனார் இசை
பண்ணுப் பாலையாழ்.



Purananuru 280

She says these words in her optimistic sane of her future of sorrow.  
The wound in my husband chest is heavy. It seems incurable. Furthermore ill-omens are denouncing.  
The bee TUMBI that can fly in daytime flies sing in midnight.
The oil-lamp lit is diminishing to almost off again and again.
My eyes are falling to sleep.
The good-old women waiting for good omen spraying water and paddy in a place return without benevolent voice from unknown.
You, the members of various music-family TUDIYAN, PANAN, VIRALI are going to lose your patron, it seems.
It seems that I also am going to lose my life along with him, my husband not being able to live in widow-hood eating in a leaf of water-lily in early morning, the leaf that I used to decorate my upper-leaves-dress in my early life.
We all are in ill-future.

Poem by: NapPasalaiyar, a female poet of Marokkam village.
Poem on: a heroine who decided to die along with her husband wounded in war.
Context: seeing ill-omens  
The poem belongs to second century B.C. 


புறநானூறு 280

போருக்குச் சென்ற கணவன் விழுப்புண் பட்டுத் திரும்பியுள்ளான். அவன் புண்ணோ ஆறவில்லை. மனைவிக்குத் தீய நிமித்தங்கள் தோன்றுகின்றன. துடியன், பாணன், பாட்டுப்பாடும் விறலி ஆகியோரிடம் முறையிட்டுக்கொண்டு அரற்றுகிறாள். 
அவள் அரற்றும் சொற்கள் இவை.
என் தலைவன் மார்பில் பட்டிருக்கும் புண்ணோ மிகக் கொடியவை. அத்துடன் வேண்டாத நிமித்தங்களும் தோன்றுகின்றன.
  • பகலில் பறந்து ஓலிக்கும் தும்பி இனத்து வண்டுகள் நள்ளிரவில் பாடுகின்றன.
  • வீட்டுக்குள்ளே எரியும் விளக்கும் ஏற்ற ஏற்ற அவிந்துபோகிறது.
  • தூங்காமல் அவரைப் பாதுகாக்கும் என் கண்களும் தூக்கத்தில் சொருகுகின்றன.
  • ஆந்தை அலறும் ஒலியும் கேட்கிறது.
  • செம்முது பெண்டிர் நெல்லும் நீரும் தெளித்து விரிச்சி கேட்குமா எனக் காத்திருந்தபோது நல்ல விரிச்சிச் சொற்களும் வரவில்லை.
இது துடி
இதனை முழக்குபவன்
துடியன்
துடியனே,
பாணனே,
பாட்டுப்பாடும் விறலியே,
  • இனி உங்களுக்கு என்ன நேரப்போகிறதோ? இனி நீங்கள் இவனோடு சேர்ந்து வாழும் வாழ்க்கை அரிதுதான்.
  • நானும் தலை முழுகி மொட்டைத் தலையில் தெளிந்த நீர் ஒழுக ஒழுக, முன்பு நான் உடுத்தியிருந்த சிறிய வெண்ணிற ஆம்பல் இலையில் அல்லிப்பொழுதில் (பொழுது புலருமுன் உள்ள வைகறைப் பொழுதில்) உணவிட்டு உண்ணும் ‘கழிகல மகளிர்’ போல இவனை நினைத்துக்கொண்டு வாழ்ந்திருத்தல் அதனினும் அரிய செயலாகிவிடும். (இவனுடன் இறந்துபடுவேன்). – என்கிறாள்.

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

என்னை மார்பில் புண்ணும் வெய்ய;
நடு நாள் வந்து தும்பியும் துவைக்கும்;
நெடு நகர் வரைப்பின் விளக்கும் நில்லா;
துஞ்சாக் கண்ணே துயிலும் வேட்கும்;
அஞ்சுவரு குராஅல் குரலும் தூற்றும்;               5
நெல் நீர் எறிந்து விரிச்சி ஓர்க்கும்
செம் முது பெண்டின் சொல்லும் நிரம்பா;
துடிய! பாண! பாடு வல் விறலி!
என் ஆகுவிர்கொல்? அளியிர்; நுமக்கும்
இவண் உறை வாழ்க்கையோ, அரிதே! யானும்   10
மண்ணுறு மழித் தலைத் தெண் நீர் வார,
தொன்று தாம் உடுத்த அம் பகைத் தெரியல்
சிறு வெள் ஆம்பல் அல்லி உண்ணும்
கழி கல மகளிர் போல,
வழி நினைந்திருத்தல், அதனினும் அரிதே!                                 15

திணை பொதுவியல்; துறை ஆனந்தப்பையுள்.
மாறோக்கத்து நப்பசலையார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி