Tuesday, 31 March 2015

Purananuru 236

Monkey eating jack-fruit – Live 
You Pari, the excellent patron, you know that the beasts also patron in your country. The remaining portion of the jack-fruit will become food for hill dweller in your country.  
You, my friend! You are not too intimate to me; because you prevent me to die along with you saying to be here. Is it good for our friendship? (Suppose you would have ordered me let your daughters to be married. If it is so that duty is also finished). Now let me be along with you). Let the Almighty force of Fat unite us eternally.

Poem by: Poet Kapilar
Poem on: King Pari
Context: king Pari died. The poet did the marriage to the king’s daughters with a Brahman. After this he composed the poem.


புறநானூறு 236

பெருங் கொடையாளியாக விளங்கும் பாரியே! 
உன் நாட்டில் ஆண்குரங்கு கிழித்துத் தின்ற பலாப்பழத்தின் மிச்சம் மலை (சிலை) வாழ் குறவர் மக்களுக்கு உணவாக இருக்கும். 
(உன் நாட்டில் குரங்கும் கொடை வழங்கும்)

நாம் கலந்த நட்போடு பழகினோம். 
ஆனால் அந்த நட்புக்கு நீ உரியவன் இல்லை. 
ஏன் தெரியுமா? 
என்மீது பிணக்குக் கொண்டு என்னை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாய். 
உன் பெருந்தகு நட்பினால் என்னைக் காப்பாற்றினாயே 
அந்த நட்பிற்கு என்னை விட்டுவிட்டுச் சென்றது தகாது அல்லவா? 

உன்னுடன் சேர்ந்து வருகிறேன் என்றபோது 
‘நீ இங்கேயே இரு (ஒழிக)’ என்று சொன்னவன் ஆயிற்றே. 
இப்படி நான் உனக்குப் பொருத்தம் இல்லாதவன் ஆகிவிட்டேனே. 

(உன் மகளிர்க்காக இவ்வாறு கூறினாய் போலும். 
இப்போது அந்தக் கடமையும் முடிந்துவிட்டது). 

இனி உன்னைப் பிரிந்திருக்க முடியாது. 
இடைவிடாமல் உன்னைச் சேர்ந்தே இருக்கவேண்டும். 
எல்லாவற்றினும் மேலாகிய பால் (விதி) உன்னோடு என்னை வாழவைப்பதாக இருக்கட்டும்.

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

கலை உணக் கிழிந்த, முழவு மருள், பெரும் பழம்
சிலை கெழு குறவர்க்கு அல்கு மிசைவு ஆகும்
மலை கெழு நாட! மா வண் பாரி!
கலந்த கேண்மைக்கு ஒவ்வாய், நீ; எற்
புலந்தனை ஆகுவை புரந்த ஆண்டே 5
பெருந் தகு சிறப்பின் நட்பிற்கு ஒல்லாது,
ஒருங்கு வரல் விடாது, 'ஒழிக' எனக் கூறி,
இனையை ஆதலின் நினக்கு மற்று யான்
மேயினேன் அன்மையானே; ஆயினும்,
இம்மை போலக் காட்டி, உம்மை    10
இடை இல் காட்சி நின்னோடு
உடன் உறைவு ஆக்குக, உயர்ந்த பாலே!

திணை பொதுவியல்; துறை கையறுநிலை.
வேள் பாரி துஞ்சியவழி, அவன் மகளிரைப் பார்ப்பார்ப் படுத்து, வடக்கிருந்த கபிலர் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


Natrinai 15

He enjoys her without marrying. The friend-maid of her is advising him politely.
You are the king of littoral land where the sea waves heap sands that was folded by wind like cloth fold in wind-wave. It is winter. You eat her blossoming nectar. Both of our (I and my lady) hearts are beating in fear.
Her modesty that fallows everywhere is now taken forcefully as a Ghost plucks the baby from a mother of chastity.  
  
Poet: king ArivudaiNambi
This is a poem of second century B.C.


நற்றிணை 15

இது
மூரி எக்கர்
இது
ஆடும் துணிபோல்
காணப்பட்டது
என்பது பாடலில் வரும்
உவமை

அவன் திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் அவளுடன் தொடர்பு கொண்டு காலம் கடத்திவருகிறான். தோழி திருமணம் செய்துகொள்ளுமாறு அவனுக்கு அறிவுரை கூறுகிறாள்.

  • முழங்கும் கடலலை மோதிக் குவித்த மணல். ஆடும் துணி போல முரிந்து கிடக்கும் மணல். ஊதைக் காற்று வீசும் காலம். இப்படிப்பட்ட நீர்த்துறையை உடையவன் அவன்.
  • இவளது பூப்போன்ற புதுநலத்தை (புதுத்தேனை) உண்டாய். இப்போது எப்படிக் கிடக்கிறோம் தெரியுமா?
  • நேர்மையுடன் உனக்குப் படைத்த நெஞ்சம் படபடவெனப் புடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதனைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
  • மாசில்லாத கற்பினை உடைய ஒருத்தியின் குழந்தையைப் பேய்மகள் ஒருத்தி பிய்த்துத் தின்னுவதற்காகப் பிடுங்கிக்கொள்ளக் கைவிட்டது போல, தொலைவிடத்துக்குச் சென்றாலும் விடாமல் எம்முடனேயே வந்த நாணத்தை, நீ வாங்கிக்கொண்ட நாணத்தையும் கைவிட்டுவிட்டோம். 
  • ஊர்வாய் எல்லாம் அலர்கிறது. (திருமணம் செய்துகொண்டு ஊர்வாயை மூடு)
பாடல்
நெய்தல்

முழங்கு திரை கொழீஇய மூரி எக்கர்,
நுணங்கு துகில் நுடக்கம் போல, கணம் கொள
ஊதை தூற்றும் உரவுநீர்ச் சேர்ப்ப!
பூவின் அன்ன நலம் புதிது உண்டு,
நீ புணர்ந்து அனையேம் அன்மையின், யாமே 5
நேர்புடை நெஞ்சம் தாங்கத் தாங்கி,
மாசு இல் கற்பின் மடவோள் குழவி
பேஎய் வாங்கக் கைவிட்டாங்கு,
சேணும் எம்மொடு வந்த
நாணும் விட்டேம்; அலர்க, இவ் ஊரே!  10

வரைவு நீட்டித்தவழி, தோழி தலைமகற்குச் சொல்லி வரைவு கடாயது.
அறிவுடைநம்பி பாடல்

இது கி.மு. காலத்துப் பாடல்.



Natrinai 14

Poet Mamulanar is one of the poets who convey the theme by the similes of historical events. In this poem he points the event of war at ‘Agappa’ fort belongs to king ‘Kuttuvam’ that was destroyed abasing by the king ‘Sembian’.  
A friend-maid of the heroine blames the hero for his deed of leaving her lady at home. But the heroine advises her he will join her soon. She says, “He leaves me in the stage of people’s murmuring about their relation as that of the news of war event spread in which king Sembian destroyed and ablaze the fort Agappa of king Kuttuvan.  
Though my beauty now has fallen it will recover after he has return.
Now I am as the flower ‘kandal’ blossoming downwards. When he happens to the ‘kandal’ flower on his way he will think of me. There, he will hear the alarming sound of the female elephant for her male elephant fall caught by python. Then, he will recall me in sarrow. So he will return soon, she hopes.    
  
Poet: Mamulanar
This is a poem of second century B.C.


நற்றிணை 14


காந்தள் இப்படித்தான்
கவிழ்ந்து பூத்திருக்கும்
"என்னை விட்டுவிட்டுப்
பொருள் தேடச் சென்றவர்
செல்லும் பாட்டுவழியில்
இதனைப் பார்க்கும்போது
என் நினைவு வருமல்லவா"
என்கிறாள், தலைவி
மாமூலனார் வரலாற்று நிகழ்ச்சிக்களை அகப்பொருள் பாடல்களில் பொதித்துக் கூறும் புலவர்களில் ஒருவர். இந்தப் பாடலில் செம்பியன் என்னும் சோழமன்னன் ஒருவன் குட்டுவன் என்னும் சேரமன்னனின் அகப்பா என்னும் கோட்டையை அழித்த செய்தி பல நாடுகளிலும் பரவியிருந்தது எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

அவன் பொருளீட்டப் பிரிந்து சென்றுவிட்டானே என்று தோழி வருந்துகையில், விரைவில் திரும்பி அளிசெய்வான் என்கிறாள், தலைவி. தலைவனைக் குறை கூறுவதைத் தலைவி விரும்பாமை இதனால் கூறப்பட்டது.

இப்போது என் பண்டைய அழகு தொலைந்துவிட்டது. என் தோளும் இளைத்து அழகு சாய்ந்துவிட்டது. அவர் என்னைத் தலையளி செய்யவில்லை. விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார். ஆயினும் வந்து தலையளி செய்வார். இதனை நீ புரிந்துகொள் தோழி.

குட்டுவனின் அகப்பாக் கோட்டையை அழித்த செம்பியன் அதனைப் பட்டப்பகலிலேயே தீயிட்டுக் கொளுத்திய போர்ச்செய்தி நாட்டுக்கெல்லாம் தெரிந்தது போல எனக்கும் அவருக்கும் இடையே உள்ள உறவு ஊருக்கெல்லாம் தெரியும் நிலையில் அவர் விட்டுவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.

அவர் சென்றிருக்கும் காட்டில், காந்தள் பூ தன் மடலைக் கவிழ்த்து விரித்துக்கொண்டிருக்கும். [அதனைப் பார்த்தால் நான் கவிழ்ந்துகிடக்கும் நிலையை அவர் எண்ணிப்பார்ப்பார்] அத்தகைய சாரலில், வலிமை மிக்க களிறு மலைப்பாம்பின் வாயில் அகப்பட்டுக்கொள்ளக் கண்டு அஞ்சிய அதன் பிடி (பெண்யானை) தூக்கமில்லாமல் மலைப் பள்ளத்தாக்கில் பிளிறுமாம். அதனைப் பார்த்தால் என் நினைவு அவருக்கு வருமல்லவா? வந்து திரும்பிவிடுவார் அல்லவா?  

பாடல்
பாலை

தொல் கவின் தொலைய, தோள் நலம் சாஅய,
நல்கார் நீத்தனர் ஆயினும், நல்குவர்;
நட்டனர், வாழி! தோழி! குட்டுவன்
அகப்பா அழிய நூறி, செம்பியன்
பகல் தீ வேட்ட ஞாட்பினும் மிகப் பெரிது     5
அலர் எழச் சென்றனர் ஆயினும் மலர் கவிழ்ந்து
மா மடல் அவிழ்ந்த காந்தள்அம் சாரல்,
இனம் சால் வயக் களிறு பாந்தட் பட்டென,
துஞ்சாத் துயரத்து அஞ்சு பிடிப் பூசல்
நெடு வரை விடரகத்து இயம்பும்        10
கடு மான் புல்லிய காடு இறந்தோரே.

இயற்பழித்த தோழிக்குத் தலைவி இயற்பட மொழிந்தது.
மாமூலனார் பாடல்

இது கி.மு. காலத்துப் பாடல்.



Natrinai 13

flowers from 'vengai' tree fall as the sparks
from the flame of blacksmith's factory 
a factory of blacksmith'

She and he enjoyed sex. She is afraid of spreading the news. Her friend-maid consoled her with these words.   
Be calm. Don’t shed tears. If you cry your beauty will spoil. It will your engagement.
The gourds in yellow-millet field play get mango fruit by arrow shooting. Now your eyes become red by crying as red-strained arrows after shooting mango. It will show others your relation. Now your shoulder and breast are sweet.   
As the fire-bits are spraying in blacksmith’s furnace, this is the mountain where flower from ‘vengai’ tree falls. The peacock living in it does not know the green parrot in the tree speaking. In such a way our relative surroundings could not know your love relation. Be calm and happy.    
  
Poet: Kapilar
This is a poem of second century B.C.


நற்றிணை 13

இது கொல்லன் உலை
இந்த உலையிலிருந்து
தீப்பொறி சிதறுவது போல
வேங்கைப் பூக்கள்
உதிர்ந்தனவாம்

இது கொல்லன்
உலைக்களம்
அவனும் அவளும் உடலுறவு கொண்டனர். ஊருக்குத் தெரிந்துவிடுமே என்று அவள் கண்கலங்குகிறாள். தோழி தேற்றுகிறாள். தேற்றும் செய்தி இது.
  • அழாதே, உன் அழகு-நலம் தொலைந்துவிடும். உன் நலம் தொலையாவிட்டால் நொதுமலர் என்னும் உற்றார் உறவினர்களுக்குத் தெரியாது.  
  • தினைப்புனம் கவலர் அம்பு எய்து மாங்காய் வீழ்த்துவர். மாம்பழம் எய்த அம்பைப் போல் உன் கண் நீ அழுவதால் சிவந்துகிடக்கிறது.
  • உன் பெருந்தோளின் அழகே அழகு!
  • கொல்லன் உலைக்களத்தில் தீப்பொறி விழுவது போல் வேங்கைப் பூக்கள் சிதறி விழும் மலை இது.
  • இந்த மலையில் கட்சிக்குள் (மரப்பொந்துக் கூட்டுக்குள்) இருக்கும் பச்சைக்கிளி குரல் எழுப்பும்.
  • இது அங்குள்ள மயிலுக்குத் தெரியாது.
அதுபோல உன் உறவும் நொதுமலர்க்குத் தெரியாது. அழாதே.

பாடல்
குறிஞ்சி

எழாஅ ஆகலின், எழில் நலம் தொலைய
அழாஅதீமோ, நொதுமலர் தலையே!
ஏனல் காவலர் மா வீழ்த்துப் பறித்த
பகழி அன்ன சேயரி மழைக் கண்,
நல்ல பெருந் தோளோயே! கொல்லன்   5
எறி பொன் பிதிரின் சிறு பல தாஅய்
வேங்கை வீ உகும் ஓங்கு மலைக் கட்சி
மயில் அறிபு அறியா மன்னோ;
பயில் குரல் கவரும் பைம் புறக் கிளியே.


இயற்கைப்புணர்ச்சியின் பிற்றை ஞான்று, தலைவியின் வேறுபாடு கண்ட தோழி, தலைவி மறைத்தற்குச் சொல்லியது.
கபிலர் பாடல்
இது கி.மு. காலத்துப் பாடல்.




Monday, 30 March 2015

Purananuru 235

The female poet feels on her king’s lose.
If he has only a small quantity of wine he will give me all the portions. If he gets a large quantity of wine he gives me enough; I shall drink and sing; he drinks enjoying. While he gets even a small quantity of food he share it to all and while giving a royal party ‘Perunjoru’ he will do the same deed of sharing to all. If there is meat to eat he will give all; and if the spear and arrow come he stand against lonely, leaving me alone.   
He combs my hair with bad smell with his fingers touching his hands that smell sweet like ‘narantam’ flower. The spear that wounded his chest is not really wounded his portion; it destroyed ‘panar’ musicians’ eating pot, the beggar’s hand and poet’s tongue.  
Hence, here afterwards there are no poets as well as patrons to save them. The artist will be useless as fragrant flowers ‘pagantrai’ that blossom in snowing season, a kind of December-flower) spoiling without dressing on human body.    

Poem by: Poet Avvaiyar
Poem on: King Atiyaman Neduman Anji
Context: moaning song after the king’s death.


புறநானூறு 235


சிறிதளவு கள் கிடைக்குமானால் அதனை முழுமையாக எனக்கு உண்ணக் கொடுத்துவிடுவான். அது தீர்ந்துபோன பின்னர் பெருமளவு கள் கிடைக்குமாயின் வேண்டிய அளவு எனக்குக் கொடுத்து நான் உண்டு பாடக் கேட்டுக்கொண்டே அவனும் பருகுவான்.
ஆனால்
சிறிதளவே உணவு இருக்குமாயினும் அதனை அனைவருக்கும் பங்கிட்டுத் தந்து தானும் உடனிருந்து உண்பான். பெருஞ்சோறு வழங்கினும் நன்றாகப் பலரும் உண்ணுமாறு வழங்குவான்.
ஆனால்
எலும்பும் தசையுமாகிய உணவு கிடைக்கும்போது எனக்குக் கொடுத்துவிடுவான். அம்பும் வேலும் பாயும் இடங்களிலெல்லாம் அவன் என்னை ஒதுக்கிவிட்டு முன்சென்று நிற்பான்.
நரந்தம்பூ நாறும் தன் கையால் புலால்நாற்றம் அடிக்கும் என் தலையைக் கோதித் தடவுவான்.
அவன் நெஞ்சில் வேல் பாய்ந்தது. உண்மையில் அது அவன் நெஞ்சில் பாயவில்லை. அரிய இசைத்திறம் கொண்ட பாணர் உண்ணும் மண்டை என்னும் உண்கலத்தைத் துளைத்துக்கொண்டு, இரந்துண்டு வாழ்பவர் அனைவருடைய கையையும் துளைத்துக்கொண்டு, பிறரைக் காப்பாற்றிப் புரக்கும் பொருமக்கள் எல்லாருடைய கண்களின் பாவை மழுங்க (அழுதழுது பார்வை மங்க), அரிய சொற்களில் தேர்ச்சி பெற்றுப் பாடும் புலவர்களின் நாவில் சென்று பாய்ந்துள்ளது. இப்படிப்பட்ட ஆசாக (துணைவனாக) இருந்த எந்தை (என் தலைவன்) இப்போது எங்கே இருக்கிறானோ?
ஆதலால்,
இனிப்,
பாடுபவர்களும் இல்லை. பாடுபவர்களுக்கு ஏதாவது ஒன்றையேனும் தருபவர்களும் இல்லை. பனிக்காலத்தில் பூக்கும் பகன்றைப் பூ யாரும் சூடாமல் தரையில் பிடப்பது போல, கொடுப்பவர் யாருமின்றிச் சாகும் உயிர் மிகப் பலவாக இருக்கும்.  

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)

சிறிய கள் பெறினே, எமக்கு ஈயும்; மன்னே!
பெரிய கள் பெறினே,
யாம் பாட, தான் மகிழ்ந்து உண்ணும்; மன்னே!
சிறு சோற்றானும் நனி பல கலத்தன்; மன்னே!
பெருஞ் சோற்றானும் நனி பல கலத்தன்; மன்னே!               5
என்பொடு தடி படு வழி எல்லாம் எமக்கு ஈயும்; மன்னே!
அம்பொடு வேல் நுழை வழி எல்லாம் தான் நிற்கும்; மன்னே!
நரந்தம் நாறும் தன் கையால்,
புலவு நாறும் என் தலை தைவரும்; மன்னே!
அருந் தலை இரும் பாணர் அகல் மண்டைத் துளை உரீஇ,             10
இரப்போர் கையுளும் போகி,
புரப்போர் புன்கண் பாவை சோர,
அம் சொல் நுண் தேர்ச்சிப் புலவர் நாவில்
சென்று வீழ்ந்தன்று, அவன்
அரு நிறத்து இயங்கிய வேலே!                15
ஆசு ஆகு எந்தை யாண்டு உளன்கொல்லோ?
இனி, பாடுநரும் இல்லை; பாடுநர்க்கு ஒன்று ஈகுநரும் இல்லை;
பனித் துறைப் பகன்றை நறைக் கொள் மாமலர்
சூடாது வைகியாங்கு, பிறர்க்கு ஒன்று
ஈயாது வீயும் உயிர் தவப் பலவே!         20

திணை பொதுவியல்; துறை கையறு நிலை.
அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியை
ஒளவையார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


Purananuru 234

The widow wife of the king Evvi offered food to her dead husband in a place of floor, cleaned by her palm pouring some water in a size of an elephant step over which laying some grass on it. After offering the food she used to eat. On seeing this kind of barbarian custom the poet feels extremely saying “Would the dead man eat her offerings”. When he is in alive he keeps open the gate of his palace to enter to enter the need-persons and used to eat sharing along with them. Will he lonely after dead?

Poem by: Poet VelErukkilaiyar
Poem on: King Vel Evvi
Context: moaning song


புறநானூறு 234

இது யானையின் காலடி
தரையில் இந்த அளவு
மெழுகி அதில் சோறு போட்டு
இக்காலத்தில் கோயிலில்
உண்ணும் வழக்கம் உண்டு.
அக்காலக் கைம்பெண்
இந்த அளவு மெழுகிப்
புல்லில் சோற்று உருண்டைகள்
வைத்து இறந்த கணவனுக்குப்
பழக்கம் இருந்தது.
எவ்வி இறந்தான். அவன் மனைவி கைம்மை நோன்பு பேற்கொண்டிருந்தாள். இந்த நிலையைப் பார்த்த புலவர் மனம் நொந்து பாடிய பாடல் இது.

நான் மனம் நோகிறேன். இந்தக் காலைநேரம் இனி வராமல் தேய்ந்துபோகட்டும். இவள் யானைக் காலடிப் பரப்பளவு தரையில் மெழுகி அதன்மேல் புல்லை வைத்து, அந்தப் புல்லின்மேல் சோற்றுக் கவளப் பிண்டத்தை வைத்து இறந்துபோன தன் கணவனுக்குப் படைக்கிறாள். இந்தச் சோற்றுப் பிண்டத்தை அவன் எங்கே உண்டான்? உலகமெல்லாம் புகுமாறு தன் கோட்டைக் கதவைத் திறந்துவைத்துப் பலரும் வந்த பின்னர் தேர்ந்து உண்ணும் பழக்கம் உடையவன் ஆயிற்றே!

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)
நோகோ யானே? தேய்கமா காலை!
பிடி அடி அன்ன சிறு வழி மெழுகி,
தன் அமர் காதலி புல் மேல் வைத்த
இன் சிறு பிண்டம் யாங்கு உண்டனன்கொல்
உலகு புகத் திறந்த வாயில்   5
பலரோடு உண்டல் மரீஇயோனே?

திணை பொதுவியல்; துறை கையறு நிலை.
வேள் எவ்வியை
வெள்ளெருக்கிலையார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


Sunday, 29 March 2015

Purananuru 233

When the king died the poet expresses his meloncaly.
It was widespread that the King Ahutai was in death-bed wounded in war by a wheel-weapon throw by the opponent. He has recovered from his wound and become alive. The poet prays and expects, as happening on the part of Ahutai, the widespread news that his king Evvi is suffering from war-wound is folly.
He says his king Evvi had a royal relative of musicians of ‘Periyal’ (having 21 stings)
The king also have victorious anklet in his leg.       

Poem by: Poet VelErukkilaiyar
Poem on: King Vel Evvi
Context: moaning song


புறநானூறு 233

எஃகு
பொன்புனை திகிரி
எவ்வி என்னும் வேளிர்குடி அரசன் விழுப்புண் பட்டு மாண்டான். மாண்டான் என்னும் சொல் பொய்யாய் இருக்கக்கூடாதா என்பது புலவர் வெள்ளெருக்கிலையார் ஆதங்கம். இந்த ஆதங்கத்தைப் புலப்படுத்தும் பாடல் இது.
அகுதை என்பவன் கூடல் நகர அரசன். அவன் பரிசில் வேண்டுவோருகெல்லாம் யானைகளைப் பரிசாக வழங்கியவன். ஒருமுறை பகைவன் வீசிய சக்கரம் அவன் மார்பில் பாய்ந்தது எனப் பேசப்பட்டது. அந்தக் காயம் ஆறி அவன் பிழைத்துக்கொண்டான். அதுபோல எவ்வி மார்பில் பகைவர் வேல் விசிப் பட்ட விழுப்புண்ண்ணும் ஆறிப் பிழைத்துக்கொண்டான் என்னும் சேதி வரக்காடாதா? என்கிறார் புலவர்.
விழுப்புண் பட்டான் என்னும் என்னும் செய்தியே பொய்யாகிவிட வேண்டும்.
எவ்வி இரும்பாண் என்னும் பெரும்பாணர் குடும்பத்தின் தலைவன்.
காலில் பெரும்பூண் அணிந்திருப்பவன்.
போரில் வெற்றி கண்ட பெரும் படையினை உடையவன்.  

பாடல் (சொற்பிரிப்புப் பதிவு)
பொய்யாகியரோ! பொய்யாகியரோ!
பா அடி யானை பரிசிலர்க்கு அருகாச்
சீர் கெழு நோன் தாள் அகுதைகண் தோன்றிய
பொன் புனை திகிரியின் பொய்யாகியரோ!
'இரும் பாண் ஒக்கல் தலைவன், பெரும் பூண்,           5
போர் அடு தானை, எவ்வி மார்பின்
எஃகுறு விழுப்புண் பல' என
வைகுறு விடியல், இயம்பிய குரலே.

திணை பொதுவியல்; துறை கையறு நிலை.
வேள் எவ்வியை
வெள்ளெருக்கிலையார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


Blog Archive


எழுத்துப் பிழை திருத்தி

சந்திப் பிழை திருத்தி

தமிழ் வலைப்பதிவு திரட்டி