Sunday, 21 December 2014

புறநானூறு # 145

பசிக்கிறது என்று உன்னைப் பார்க்க வரவில்லை, வேறு வகையான துன்பப் பாரமும் எனக்கு இல்லை.
யாழ் நயம் காட்டி வாழ்பவர் வியந்து நடுங்கும்படி அறம் செய்து அவர்களுக்கு நீ வழங்க வேண்டும்.
அது உன் உள்ளத்தில் இருண்டு போய்விட்டால் போனால் போகட்டும்.
உன் தேரில் ஏறி உன் இல்லம் சென்று வருந்திக்கொண்டிருக்கும் உன் மனைவியின் துன்பத்தைப் போக்குவாயாக.
ஆடும் மயிலைக் குளிரால் நடுங்குகிறது என்று எண்ணி போர்வை போர்த்தியவன் நீ ஆயிற்றே.

பாடல்

'மடத் தகை மா மயில் பனிக்கும்' என்று அருளி,
படாஅம் ஈத்த கெடாஅ நல் இசை,
கடாஅ யானைக் கலி மான் பேக!
பசித்தும் வாரேம்; பாரமும் இலமே;
களங்கனி அன்ன கருங் கோட்டுச் சீறியாழ் 5
நயம் புரிந்து உறையுநர் நடுங்கப் பண்ணி,
'அறம் செய்தீமோ, அருள் வெய்யோய்!' என,
இஃது யாம் இரந்த பரிசில்: அஃது இருளின்,
இன மணி நெடுந் தேர் ஏறி,
இன்னாது உறைவி அரும் படர் களைமே!      10

திணை பெருந்திணை; துறை குறுங்கலி; தாபதநிலையும் ஆம்.
வையாவிக் கோப்பெரும் பேகனால் துறக்கப்பட்ட கண்ணகி காரணமாகப் பேகனைப் பரணர் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


No comments:

Post a Comment

Blog Archive


இந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உங்கள் கட்டுரையில் பிழையைத் திருத்திக்கொள்ளலாம்.