Sunday, 21 December 2014

புறநானூறு # 144

நீல் நறு நெய்தலின் பொலிந்த உண்கண்
கலுழ்ந்துவார் அரிப் பனி பூண் அகம் நனைப்ப,   
பரணர் பேகனிடம் கூறுகிறார்.
நீ உன் மனைவிக்கு அருள் புரியாமல் இருப்பது மிகவும் கொடிது. நான் என் யாழில் செவ்வழிப்பண் கூட்டிக் கார்கால மழை பொழியும் உன் காட்டுநிலத்தைப் பாடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது அங்கு வந்து அதனைக் கேட்ட ஒருத்தி (பேகன் மனைவி கண்ணகி) நீல மலர் போன்ற கண் கலங்கி அழுதுகொண்டு நின்றாள். அவளைத் தொழுது “நீ எம் அரசனுக்கு உறவுக்காரி போலும்” என்று கூறினேன். அதற்கு அவள் “நான் அவர் உறவுக்காரி இல்லை. என்னைப் போல ஒருத்தியின் அழகை விரும்பி முல்லைப் பூ வேலி கொண்ட அவள் ஊருக்கு அவர் தன் தேரொடு சென்று வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்” என்றாள். நீ அவளுக்கு அளி செய்யாமல் இப்படி வாழ்வது கொடிது.

பாடல்

அருளாய் ஆகலோ கொடிதே; இருள் வர,
சீறியாழ் செவ்வழி பண்ணி, யாழ நின்
கார் எதிர் கானம் பாடினேமாக,
நீல் நறு நெய்தலின் பொலிந்த உண்கண்
கலுழ்ந்து, வார் அரிப் பனி பூண் அகம் நனைப்ப,         5
இனைதல் ஆனாளாக, 'இளையோய்!
கிளையைமன், எம் கேள் வெய்யோற்கு?' என,
யாம் தன் தொழுதனம் வினவ, காந்தள்
முகை புரை விரலின் கண்ணீர் துடையா,
'யாம் அவன் கிளைஞரேம் அல்லேம்; கேள், இனி: 10
எம் போல் ஒருத்தி நலன் நயந்து, என்றும்,
வரூஉம்' என்ப 'வயங்கு புகழ்ப் பேகன்
ஒல்லென ஒலிக்கும் தேரொடு,
முல்லை வேலி, நல் ஊரானே.'

திணை பெருந்திணை; துறை குறுங்கலி; தாபதநிலையும் ஆம்.
வையாவிக் கோப்பெரும் பேகனால் துறக்கப்பட்ட கண்ணகி காரணமாகப் பேகனைப் பரணர் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


No comments:

Post a Comment

Blog Archive


இந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உங்கள் கட்டுரையில் பிழையைத் திருத்திக்கொள்ளலாம்.