Friday, 19 December 2014

புறநானூறு # 139


என் இளம்பிள்ளைகள் பலரும், மனைவி விறலியும் வாழவேண்டும் என்பதற்காகப் பொழ் சொல்லமாட்டேன். உண்மையையே பேசுவேன். நீ முறமுதுகிடாத குறிக்கோளை உடைய வலியவர் வழிவந்தவன். நாஞ்சில்மலைத் தலைவன். நீ கனியும் வரையில் நாங்கள் காத்திருக்காமல் பரிசில் வழங்கியவன். நீ வேந்தர் பக்கம் நின்று போரிட்டுச் சாதலுக்கு அஞ்சாதவன். நீ போருக்குச் சென்றுவிட்டால் துன்புறும் என் சுற்றம் வருந்தும் அல்லவா? (செல்லுமுன் வழங்குக)

பாடல்

சுவல் அழுந்தப் பல காய
சில் ஓதிப் பல் இளைஞருமே,
அடி வருந்த நெடிது ஏறிய
கொடி மருங்குல் விறலியருமே,
வாழ்தல் வேண்டிப்     5
பொய் கூறேன்; மெய் கூறுவல்;
ஓடாப் பூட்கை உரவோர் மருக!
உயர் சிமைய உழாஅ நாஞ்சில் பொருந!
மாயா உள்ளமொடு பரிசில் துன்னி,
கனி பதம் பார்க்கும் காலை அன்றே;   10
ஈதல் ஆனான், வேந்தே; வேந்தற்குச்
சாதல் அஞ்சாய், நீயே; ஆயிடை,
இரு நிலம் மிளிர்ந்திசினாஅங்கு, ஒரு நாள்,
அருஞ் சமம் வருகுவதுஆயின்,
வருந்தலும் உண்டு, என் பைதல் அம் கடும்பே.         15

திணை பாடாண் திணை; துறை பரிசில் கடாநிலை.
நாஞ்சில் வள்ளுவனை மருதன் இளநாகனார் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


No comments:

Post a Comment

Blog Archive


இந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உங்கள் கட்டுரையில் பிழையைத் திருத்திக்கொள்ளலாம்.