Thursday, 11 December 2014

புறநானூறு # 122

வடமீன்
எங்கு சென்றாலும் எந்தக் காலத்திலும் வடக்குத் திசையிலேயே
இருப்பது வடமீன்
நிலைமாறாத மனம் கொண்ட மகளிரின் கற்பினுக்கு
இந்த மீனை உவமையாகக் காட்டுவது தமிழ்மரபு
வீரக்கழல் அணிந்திருக்கும் காரி மன்ன! உன் நாட்டில் கடலோரப்பகுதி இல்லை. மேலும் உன் நாட்டைக் கைப்பற்ற யாரும் நினைப்பதும் இல்லை. உன் நாட்டில் தீ வளர்க்கும் அந்தணர் மிகுதி.
மூவேந்தர்களில் ஒருவர் ‘எனக்குத் துணையாக வருக’ என உன்னிடம் கெஞ்சிக்கொண்டே இருப்பர். உனக்குச் செல்வம் அவர்கள் தரும் பொருளே.
உனக்கென்று இருப்பது வடமீன் போல் நிலையான கற்பினை உடைய உன் மனைவியின் தோள் மட்டுமே. இதுவே உனக்கு இருக்கும் பெருமிதம்.

பாடல்

கடல் கொளப்படாஅது, உடலுநர் ஊக்கார்,
கழல் புனை திருந்து அடிக் காரி! நின் நாடே;
அழல் புறந்தரூஉம் அந்தணரதுவே;
வீயாத் திருவின் விறல் கெழு தானை
மூவருள் ஒருவன், 'துப்பு ஆகியர்' என,  5
ஏத்தினர் தரூஉம் கூழே, நும் குடி
வாழ்த்தினர் வரூஉம் இரவலரதுவே;
வடமீன் புரையும் கற்பின், மட மொழி,
அரிவை தோள் அளவு அல்லதை,
நினது என இலை நீ பெருமிதத்தையே.  10

திணை பாடாண் திணை; துறை இயன்மொழி.
மலையமான் திருமுடிக்காரியைக் கபிலர் பாடியது.

காலம் : கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு


No comments:

Post a Comment

Blog Archive


இந்தக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உங்கள் கட்டுரையில் பிழையைத் திருத்திக்கொள்ளலாம்.